Να είμαστε εδώ όταν περάσει

Υπάρχουν μέρες που οι λέξεις αντιστέκονται. Κάθονται απέναντί σου και σε κοιτούν, σαν να περιμένουν να τους εξηγήσεις πρώτα γιατί αξίζει να ειπωθούν. Κι εσύ ψάχνεις κάτι να γράψεις, όχι για να πείσεις κανέναν, αλλά για να θυμίσεις στον εαυτό σου πως δεν έχει τελειώσει ακόμη η ανάγκη να μιλάμε.

Αυτό είναι το πιο δύσκολο σήμερα. Να συνεχίζεις να αισθάνεσαι, όταν γύρω σου όλα μοιάζουν να έχουν γίνει συνήθεια.

Η απογοήτευση έρχεται σιγά. Κάθεται δίπλα σου, γίνεται καθημερινότητα και κάποια στιγμή σε πείθει πως δεν αξίζει να περιμένεις πολλά. Να μη θυμώνεις πολύ. Να μη χαίρεσαι πολύ. Να μη ζητάς πολλά. Εκεί ακριβώς πρέπει να αντισταθείς.

Όχι με μεγάλες κουβέντες. Με τα μικρά. Με μια παρέα που ακόμη γελάει. Με έναν άνθρωπο που επιμένει να νοιάζεται. Με μια κουβέντα που δεν ειπώθηκε για να κερδίσει εντυπώσεις. Με εκείνη την παιδική χαρά για ένα τίποτα, που μεγαλώνοντας την αφήσαμε κάπου πίσω και τώρα προσπαθούμε να τη θυμηθούμε.

Η ελπίδα είναι μικρή. Ένα πείσμα. Μια επιμονή να μη δεχθείς πως όλα τελείωσαν. Μια αδιόρατη χαραμάδα μέσα σε έναν τοίχο που μοιάζει αδιαπέραστος.
Και ίσως αυτό να μας αρκεί προς το παρόν.

Να μη βαδίσουμε μόνο στους δρόμους που χάραξαν άλλοι για εμάς. Να πάρουμε έναν παράδρομο χωρίς να ξέρουμε πού βγάζει. Να συναντήσουμε εκεί κι άλλους που κουράστηκαν να πηγαίνουν προς την ίδια κατεύθυνση.
Γιατί οι αλλαγές δεν ξεκινούν πάντα από τις μεγάλες πλατείες. Μερικές φορές αρχίζουν σε ένα τραπέζι, ανάμεσα σε λίγους ανθρώπους που αρνήθηκαν να θεωρήσουν φυσιολογικά όσα τους πληγώνουν.

Και τότε, χωρίς θόρυβο, κάτι αρχίζει να μετακινείται Όχι ο κόσμος ολόκληρος. Ένας άνθρωπος. Ύστερα ένας ακόμη.
Μια μικρή φλέβα γίνεται ρεύμα. Το ρεύμα γίνεται δρόμος.
Και ο δρόμος, κάποτε, ανοίγει.

Έτσι ξεκινούν σχεδόν όλα.
Και αυτό θα περάσει.
Εμείς όμως πρέπει να είμαστε εδώ όταν περάσει.