Έλα στη θέση μου

Δεν θέλω να έρθω στη θέση σου. Στη δική μου θέλω να μείνω. Κι εσύ στη δική σου. Μόνο, σε παρακαλώ, έλα λίγο πιο κοντά.

Από τότε που άκουσα αυτή τη φράση, σκέφτομαι πόσο λάθος χρησιμοποιούμε καμιά φορά την κατανόηση.
Ζητάμε από τον άλλον να μπει στη θέση μας. Να αισθανθεί όπως αισθανόμαστε, να δει όπως βλέπουμε, να πονέσει εκεί που πονάμε. Μα αυτό δεν γίνεται.

Δεν μπορείς να δανειστείς τη ζωή ενός άλλου . Δεν μπορείς να φορέσεις τις αναμνήσεις του, τις απώλειές του, τις χαρές του, τους φόβους που τον ξυπνούν τη νύχτα.
Μπορείς όμως να πλησιάσεις.
Να κάνεις ένα βήμα προς το μέρος του, χωρίς να ζητήσεις να γίνει εκείνος εσύ κι εσύ εκείνος.

Να σταθείς απέναντί του χωρίς να προσπαθήσεις να τον αλλάξεις.
Να ακούσεις χωρίς να ετοιμάζεις την απάντησή σου.
Να σωπάσεις όταν η σιωπή είναι πιο τίμια από οποιαδήποτε συμβουλή.
Γιατί δεν θέλω πάντα κάποιον να μου πει τι να κάνω.
Κάποιες φορές θέλω μόνο να ξέρω πως είναι εκεί.

Αυτό το «είμαι εδώ» μπορεί να είναι μια ολόκληρη μορφή αγάπης.
Χωρίς μεγάλες υποσχέσεις. Χωρίς εξηγήσεις.
Χωρίς να χρειάζεται να σωθεί κανείς.

Μόνο μια παρουσία απέναντι σε μια άλλη παρουσία.
Και τότε η απόσταση αλλάζει σημασία.
Δεν είναι πια τα μέτρα που χωρίζουν δύο ανθρώπους.
Είναι το πόσο πρόθυμοι είμαστε να πλησιάσουμε.
Γιατί μπορεί να κοιμάσαι στο ίδιο κρεβάτι με κάποιον και να βρίσκεται χιλιόμετρα μακριά σου.
Και μπορεί να απέχει μια ολόκληρη ζωή από σένα ένας άνθρωπος και να αισθάνεσαι πως κάθεται ακριβώς δίπλα σου.

Αυτό ζητάω.
Όχι να έρθεις στη θέση μου.
Μείνε στη δική σου.
Εγώ θα μείνω στη δική μου.
Μόνο έλα λίγο πιο κοντά.
Τόσο, ώστε ανάμεσα στις δύο ζωές μας να μη χωράει η αδιαφορία.

Υ.Γ.
Και επειδή κάθε σοβαρό κείμενο χρειάζεται στο τέλος και μια μικρή αταξία, η φωτογραφία έχει μια γυναίκα με υπέροχες γάμπες.
Ο Αντώνης Σουρούνης έγραψε πως «οι γάμπες λένε πάντα την αλήθεια».
Συμφωνώ απολύτως.
Άλλωστε, υπάρχουν αλήθειες που δεν χρειάζονται πολλές λέξεις.
Αρκεί να ξέρεις πού να κοιτάξεις.