Βάλε λίγο μουσική...

Πως το λένε εκείνο το τραγούδι, “είκοσι χρονών και κλαις … “ Βάλε λίγο μουσική και σταματά να τα δραματοποιείς όλα σε τούτη τη ζωή.

Σήκω και πάρε δυο στροφές, δίωξε τους ίσκιους, που σε ακολουθούν κατά πόδας. Κόψ' τους το θάρρος, που τους έχεις δώσει όλα αυτά τα χρόνια.  Όλα αυτά τα χρόνια, που νόμιζες ότι η ζωή είναι ένας ωραίος φιόγκος. Κόμπος ήτανε, που λίγο έλειψε να σε πνίξει.  Δίωξε τους πόνους και τους φόβους, που φτιάχνεις στο αθώο μυαλουδάκι σου. Η ζωή είναι αλλού, με πόνους και φόβους και χαρές πολλές. Από αλήθειες όμως. 

Δεν είναι οι καλλίτερες μέρες ας μην τις κάνουμε χειρότερες. Γιατί πόνος χωρίς πόνο; Που να βρεις δάκρυα όταν τα ξοδεύεις για το παραμικρό; Ένα χιλιοστό το μυαλό ν’ αλλάξει θέση, και να το φως. 

Όταν μας παρέσερναν οι αέρηδες, σε άγνωστες χαράδρες, πάντα μια αλήθεια τους έκοβε τη φόρα. Πως νομίζεις φτάσαμε μέχρι εδώ; Πως αντέξαμε τις μπόρες; Με τη ζωή που αγαπήσαμε. 

Με την ευκολία του απέξω θα μου πεις. Και με το θυμό του μέσα. Όλοι κάποια στιγμή τα έχουμε περάσει. Νύχτες ξάγρυπνες για μια γρατσουνιά. Μια κουταλιά νερό που φάνταζε ποτάμι έτοιμο να μας καταπιεί. Μέχρι που ήρθε, αυτό που είχαμε ξεχάσει για να μας περάσει απέναντι. 

Βγες στο παράθυρο το ανατολικό, και άφησε το βλέμμα σου ελεύθερο να πέσει. Μη φοβάσαι δεν θα χτυπήσει. Κοίταξε τα όλα από εκεί ψηλά, είδες πόσο αρμονικά κινούνται λες και χορεύουν. Χορεύουν. Με τη μουσική σου. Παίζουν στο ρυθμό σου. Πάρε επιτέλους την μπαγκέτα στα δικά σου χέρια και κάνε δικό σου το τραγούδι «Ψάξε στ’ όνειρό σου, μήπως και βρεις πουθενά τον εαυτό σου, ίσως το λάθος να μην ήτανε δικό σου.
Ψάξε στ’ όνειρό σου, μήπως έχεις πια ξεχάσει, αυτό που απέναντι μπορεί να σε περάσει…» 

Στείλε επιτέλους στο διάολο όλα αυτά τα ψεύτικα, που σου κάνουν τη ζωή μαύρη. Και ζήσε. Χωρίς περιτυλίγματα. Γυμνή. Σαν την αλήθεια.   

Ούτε αριστερή κυβέρνηση έχουμε , ούτε αριστερή κοινωνία.

Ήταν επόμενο να οδηγηθούμε μέχρι εδώ. Όταν το μεγαλύτερο τμήμα της επιστημονικής κοινότητας, λειτουργούσε με λογικές αγοράς, στερούμενο παντελώς οράματος και αγάπης για την επιστήμη που υπηρετεί, τι να περιμένει κανείς από τα άλλα τμήματα της κοινωνίας;

Το πτυχίο του Πολυτεχνείου εδώ και κάποιες δεκαετίες, αποτελούσε εισιτήριο για οικονομική ανέλιξη. Έτσι μπήκε σφραγίδα νομιμότητας στην ασκήμια των περισσότερων ελληνικών πόλεων. Οι γιατροί εκείνης της εποχής πλούτισαν, η υγεία όμως σήμερα πεθαίνει. Το ίδιο και η παιδεία, για την πολιτική και την δημοσιογραφία περιττεύουν τα σχόλια. Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, στερούμενο οραμάτων και αγάπης για την ίδια την επιστήμη, ήταν φυσικό, όταν το χρήμα έγινε θεός, να μην υπάρχουν αντιστάσεις.

Ζούμε μια περίοδο σκιάς, ανίκανοι να σκεφτούμε το κακό που μας συμβαίνει και το μεγαλύτερο που ακολουθεί. Κάτω απ' αυτές τις συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί, τι να περιμένεις σήμερα;

Όλα τα χρόνια που προηγήθηκαν, η αποχή, η ανοχή, η απάθεια, η αδιαφορία, οι μοναχικές πορείες και ο κερματισμός του κοινωνικού ιστού, μεγάλωσαν την απόσταση, με την εξουσία να εξουσιάζει και όχι να υπηρετεί και το λαό να σχολιάζει.

Για να είμαστε ειλικρινείς: ούτε αριστερή κυβέρνηση έχουμε , ούτε αριστερή κοινωνία. Μια αποθέωση του “Εγώ” και κυριαρχία του ατομισμού. Συμφέροντα, μικροσυμφέροντα, ρουσφέτια και ότι δεν βοηθάει μια κοινωνία να πάει μπροστά. Σε αυτόν τον αστερισμό κινείται και το εκλογικό σώμα , Η στήριξη που παρέχει σήμερα κάπου, αύριο μπορεί να στραφεί σε αντίθετη κατεύθυνση. Δυστυχώς δεν μπορούμε εύκολα να απαλλαγούμε από νοοτροπίες παρελθόντων ετών, που με επίκεντρο την αγορά διαμόρφωσαν ένα περιβάλλον αποξενωμένο από αξίες και ιδανικά.

Ο Λαός μπορεί να αποκαλείτο κυρίαρχος, αυτό όμως δεν προκύπτει από καμία διαδικασία.

Η εξουσία, νομιμοποιημένη από κανόνες, που είχε αυτή ορίσει, ακολούθησε μια αντίθετη πορεία, υπερασπιζόμενη τα δικά της ζωτικά συμφέροντα.

Και η επιστημονική κοινότητα όμως, χωρίς βεβαίως να αποκλείουμε τις φωτεινές εξαιρέσεις, από την μεταπολεμική περίοδο μέχρι σήμερα, οδηγήθηκε σε μια φθίνουσα πορεία, υπερασπιζόμενη τα στενά της οικονομικά συμφέροντα, ενώ παράλληλα υπήρξε χείριστο παράδειγμα για το υπόλοιπο τμήμα της κοινωνίας.

Ο Μάρτης που δεν φέρνει την άνοιξη

Πάντα έτσι συμβαίνει. Ο Μάρτης δεν φέρνει την άνοιξη, την αναγγέλλει όμως και περιμένει το χειμώνα να εκδηλώσει τους τελευταίους του σπασμούς.

Είναι κάποια πράγματα που όσο η ζωή κι αν επιτάσσει, αυτά μένουν εκεί, στάσιμα. Δυστυχώς σε μια κοινωνία, που χαρακτηρίζεται από υψηλές ταχύτητες, εφοδιασμένη με την τελευταία λέξη της τεχνολογίας, υπάρχει κάπου η ανορθογραφία της, για να επιβεβαιώνει τον κανόνα. Λυμένα πράγματα από καιρό, τα επαναφέρουμε στο τραπέζι των ατέρμονων συζητήσεων, για να τα μπερδέψουμε και ράβε ξήλωνε δουλειά να μην μας λείπει. Και είναι το φαινόμενο σήμερα, πιο ορατό από ποτέ γιατί η αντίθεση μεγαλώνει και κάνει το περπάτημα σημειωτόν.

Η τελευταία πρόταση συνήθως παραπέμπει σε μια επιτροπή. Η τελευταία ελπίδα, σχεδόν πάντα σε μια επιτροπή πνίγεται. Πολλά ζητήματα που θα μπορούσαν να αντιμετωπισθούν με ένα καταφατικό νεύμα, βαλτώνουν για χρόνια, ανάμεσα σε επιτροπές αναρμόδιων, που το μόνο που ξέρουν καλά είναι να κερδίζουν χρόνο.

Ο φόβος, ο θυμός, η πίκρα, η ανασφάλεια, η μελαγχολία, που βγαίνουν μέσα από τις λέξεις που τελευταία βάζω στη σειρά, μην σας τρομάζουν. Προειδοποίηση κινδύνου είναι για να τις αποφύγουμε. Πινακίδες για ασφαλή πορεία, για πορεία που δεν πρέπει να ακολουθήσουμε, π.χ. «Δρόμος που οδηγεί σε αδιέξοδο», «πτώση βράχων».
Δεν είναι μόνο τα σκληρά οικονομικά μέτρα, δεν είναι που πτωχεύσαμε, είναι η ένδεια συναισθημάτων, η απογύμνωση του μέσα μας, η υποτίμηση του πλούτου της ψυχής μας, η υπερτίμηση των χρεών που μετριούνται με χαρτονομίσματα. Σιγά τι χρωστάμε, αγάπη να μην χρωστάμε.
Στα αδιέξοδα των εικονικών λεωφόρων, στροφή επιτόπου, υπάρχουν δρόμοι που οδηγούν σε ασφαλή σημεία εκεί που ο πλούτος δεν μετριέται, εκεί που δεν υπάρχει κίνδυνος χρεοκοπίας.

Για τη Γυναίκα

Τι θέλω; Τη θέλω, ντυμένη με το άσπρο του πάγου και το κόκκινο της φωτιάς, όπως πρέπει να είναι μια ζωή, σε μια αέναη διαδικασία εναλλαγής, για να μπορείς να τη ζήσεις. Για τη γυναίκα το έγραψα πριν πέντε χρόνια το επαναφέρω 8 Μαρτίου σήμερα.

Τη θέλω για μια ζωή, ύμνο στην ελευθερία. Μισές ζωές δεν φτιαχτήκαμε για να ζούμε. Μέχρι σήμερα όλα μισά, όλο αρχές χωρίς συνέχεια, χωρίς τέλος.

Φεύγω συνεχώς. Η σιωπή δεν έφυγε, παραμένει για να δίνει δικαίωμα, σε εύκολες κρίσεις, επικρίσεις και να βγάζει πρόσημο αρνητικό, στο κλείσιμο του κάθε τέλους. Όμως την αγάπη κανείς δεν τη λογάριασε με νούμερα. Κανείς άλλος, εκτός από τον εαυτό μας, δεν μπορεί να τη γνωρίζει.

Τι θέλω; Τη θέλω, να μην κοιτάει με τα μάτια των άλλων, για να δει τι ήταν. Να μην σκεπάζεται με το σύννεφο της ενοχής όσων δεν την πίστεψαν. Να μην είναι δική μου. Να είμαστε ένα.

Όλα έχουν το χρόνο τους, το δύσκολο είναι ότι κι εγώ έχω τον δικό μου. Ψάχνω τα θέλω μου, σε λάθος χρόνο. Είναι κάτι στιγμές όμως, που συμβολίζουν το τέλος και την αρχή, που με κάνουν ευάλωτο. Υποκύπτω. Με πιάνει εκείνο το ώριμο γιατί; Μεγάλωσε κι αυτό, όπως και εγώ.

Τι θέλω; Τη θέλω χαρά γεμάτη, να μπορώ να της δώσω όσα δεν πήρα μέχρι σήμερα από μια ζωή. Να δω την αλήθεια της, που τη βασανίζει ακόμα σε λίγα τετραγωνικά, κάτω από τα «πρέπει» και τα «μη», να κάνει φτερά και να πετάξει. Θέλω το επόμενο, γιατί το τωρινό δεν της έπρεπε.

Λίγο πριν το τέλος χάνομαι μέσα σε χρόνους που δεν υπάρχεις. Βλέπω όμως παντού την ζωή, ζωή μου.

Τι θέλω;

Τη θέλω Ύμνο στην Ελευθερία και μ’ ένα κόκκινο καπέλο, τόσο κόκκινο, που να σκεπάζει όλο το γκρίζο.

Τελευταία αναφορά

Το τελευταίο κείμενο που έγραψα στη στήλη ήταν για την αδυναμία του τόπου να διαχειριστεί τα σκουπίδια του. Ήταν τέτοια η απογοήτευση, που για ένα και πλέον μήνα αδυνατούσα να βρω τρεις λέξεις να βάλω στη σειρά. Και τι άλλο να πεις, άδικος κόπος, σαν να σπρώχνεις με τα χέρια το σκοτάδι. Το τελευταίο κείμενο για τα σκουπίδια, ήταν αυτό που έγραψα. Το θέμα θεωρείται λήξαν για τη στήλη, όχι το πρόβλημα δεν έληξε, να είμαστε καλά να το ξαναζήσουμε.

“Δεν μπορείς να ζεις συνέχεια με το σπαθί στο χέρι, πρέπει να μάθεις να προσπερνάς” γράφει ο Οδυσσέας Ιωάννου. “Ακούγεται φυγομαχία, μπορεί και να είναι, όμως το ξόδεμά σου σε διαλόγους που γίνονται σε μια γλώσσα που δεν γνωρίζεις, είναι σπαταλημένο νερό. Και το νερό δεν είναι ανεξάντλητο. Τρέχει εκεί από όπου πίνει το κουράγιο σου, εκεί που ποτίζονται οι γλάστρες στο μπαλκόνι σου, που γεμίζει η μικρή το νεροπίστολο, εκεί που ξεπλένεις τον ιδρώτα σου από τον έρωτα με την γυναίκα της ζωής σου. Αυτά που αν τα χάσεις από δίψα, δεν θα έχει μείνει για σένα κόσμος να αλλάξεις”.

Τέρμα με τα σκουπίδια, μας γυρίζουν πίσω, ακυρώνουν την εκρηκτική πρόοδο της επιστήμης , που τρέχει με χίλια, επισκιάζουν τον πολιτισμό και υποθάλπουν την όποια προσπάθεια αλληλεγγύης για τις γενιές που έρχονται . Μια εβδομάδα είναι αποκλεισμένος ο ΧΥΤΑ και οι εικόνες ντροπής επανήλθαν στην πόλη. Θα το ξαναπώ ακόμα και με ολοκληρωμένη διαχείριση, τα σκουπίδια θα αποτελούν ένα εφιάλτη αν δεν αλλάξουμε νοοτροπία. Τα βουνά που εμφανίζονται μετά από κάθε αποκλεισμό, είναι αποτέλεσμα της συμπεριφοράς όχι κάποιων αλλά της πλειοψηφίας των κατοίκων αυτής της πόλης.

Δεν θα κλείσω με σκουπίδια. Ευτυχώς που υπάρχει και η Άνοιξη. Η Άνοιξη που συμμαχεί με την πόλη και καλύπτει τις πληγές της. Για την συνέχεια έσκαψα βαθύτερα. Από το φωτεινό δωμάτιο τράβηξα πέντε λέξεις. Δεν θέλω να γράφω για όλα, χρησιμοποιώντας την ευκολία που μου προσφέρει η επιφάνεια. Δεν θέλω να γράψω αυτά που μου υπαγορεύει ο μικρόκοσμος, που ζω. Θέλω να γράψω από εκεί ψηλά, που ίσα - ίσα τον διακρίνω, από εκείνο το σημείο που κάθε λεπτό νοιώθω αθάνατος. Να γράψω λίγες λέξεις, που δεν θα υπαγορεύονται από θυμούς, απογοητεύσεις, προσωπικές πικρίες. Λίγες λέξεις που φυτρώνουν αυθαίρετα τη στιγμή που σκέφτεσαι να αγαπήσεις τα πάντα και όλους.

Αν δε μπορεί η Κέρκυρα να διαχειριστεί τα απορρίμματά της .. δε μπορεί τίποτα...

Για πρώτη φορά στην ιστορία της Κέρκυρας, από την παλαιολιθική εποχή,  που έχουν βρεθεί τεκμήρια ανθρώπινης παρουσίας, οι κάτοικοι αυτού του νησιού σήμερα, 2018μ.χ, δεν μπορούν να διαχειριστούν τα απορρίμματά τους.

Από εκείνα τα χιλιάδες χρόνια πίσω, που αυτόν τον τόπο τον έλεγαν “Δρέπανον” ή “Μάκρις” ή “Σχερία” ή “Φαιακία” ή “Κόρκυρα”ή “Κορυφω”. Από τους Ευβοείς, τους Κορινθίους, τους Ρωμαίους, τους Βανδάλους , τους Οστρογότθους, τους Νορμανδούς , τους Βενετούς, τους Ανδεγαυούς και πάλι τους Βενετούς, τους Άγγλους και τους Γάλλους που πέρασαν από το νησί μας, πάντα υπήρχε η μέριμνα και βρίσκαμε τρόπους να διαχειριστούμε τα απορρίμματά μας.

Η ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου την περασμένη Τρίτη να γίνει μεταφορά των σκουπιδιών έξω από το νησί είναι πράγματι μια ιστορική απόφαση, αφού παρόμοια δεν υπήρξε ποτέ κατά το παρελθόν, όχι όμως γενναία.

Μια απόφαση που φέρνει στην επιφάνεια όλα τα τρωτά σημεία μιας κοινωνίας, που περηφανεύεται για τον Πολιτισμό, την Ιστορία της και τη “μισή” αρχοντιά της, την άλλη μισή την έχασε από την καθαριότητα. Μιας κοινωνίας που κυρίαρχα στοιχεία της είναι ο ατομισμός, ο εγωισμός, ο τοπικισμός , η έλλειψη αλληλεγγύης, συναίνεσης,  ευαισθησίας και πάνω απ΄ όλα ευθύνης. Αν δε μπορούμε να διαχειριστούμε τα απορρίμματά μας , δε μπορούμε να διαχειριστούμε τίποτα.

Παρακολουθώντας το Δημοτικό Συμβούλιο, που διεξήχθει, για να λέμε την αλήθεια, κάτω από συνθήκες επιτήρησης, εισπράξαμε μια απέραντη θλίψη. Μια θλίψη και για τα λόγια που ειπώθηκαν και για τη σιωπή. Η ήττα δεν είναι μόνο της Αυτοδιοίκησης, η ήττα είναι ολόκληρης της κοινωνίας. Το φινάλε... ένας εύσχημος τρόπος διαφυγής, χαϊδεμένα αυτιά και το πρόβλημα λίγα μέτρα παρακάτω.

Γνωρίζουμε ότι η αυτή η ομόφωνη απόφαση δύσκολα μπορεί να υλοποιηθεί, αφού είναι   εξαιρετικά απίθανο να εξασφαλιστεί χρηματοδότηση από την κυβέρνηση. Αν αποφασιστεί το κόστος μεταφοράς να επιβαρύνει τους δημότες, οι ήδη φουσκωμένοι λογαριασμοί των δημοτικών τελών, που ενσωματώνονται στους λογαριασμούς της ΔΕΗ, θα σκάσουν.

Το πιο πιθανόν είναι, αφού κανείς δεν θέλει τα σκουπίδια στην περιοχή του, να κάνουμε σκουπιδότοπο όλο το νησί και να είμαστε όλοι ευχαριστημένοι.

Χωρίς να θέλω να το στρογγυλέψω, η ευθύνη γι΄ αυτά τα αδιέξοδα δεν ανήκει μόνο στην Τοπική Αυτοδιοίκηση , στην Τοπική Αυτοδιοίκηση διαχρονικά εννοώ, ανήκει σε ολόκληρη την κοινωνία.

“Για τα σκουπίδια μόνο πληθυντικό μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε, σε διαφορετική περίπτωση, θα γίνουμε ένα με αυτά”, έγραφα στο προηγούμενο κείμενο. Και επιμένω γιατί αν υπήρχε κοινωνική συναίνεση στην παλαιότερη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου(Ιούνιος 2015), δεν θα είχαμε φτάσει στα σημερινά αδιέξοδα.

Όπως και να χει, να το θυμάστε, θα ξαναβρεθούμε πάλι στην πόλη Μποντέγκα Μπέι, εκεί που ο Χίτσκοκ, διάλεξε για να στείλει τα “πουλιά” του και να σπείρει το φόβο και το Χάος.

Η επίθεση των σκουπιδιών

Η επικείμενη επίθεση των σκουπιδιών στο νησί μας , με μεταφέρει στη πόλη Μποντέγκα Μπέι, εκεί που ο Χίτσκοκ, διάλεξε για να στείλει τα “πουλιά” του και να σπείρει το φόβο και το Χάος.

Νοιώθω την απειλή να έρχεται. Ξυπνάω κάθιδρος όταν οι συχνοί εφιάλτες που γεννιούνται από τις τρομακτικές εικόνες των λοφίσκων των απορριμμάτων, που έχουν χαραχθεί στη μνήμη μου, υπερβάλλουν στον ύπνο μου, για να με ξυπνήσουν και να μου υπενθυμίσουν ότι η απειλή, αφορά και τους Βόρειους και τους Νότιους, αφορά το σύνολο της  τοπικής κοινωνίας.

Στο σημείο μηδέν είχαμε φτάσει πριν δύο χρόνια. Φαίνεται πως το“μηδέν” βρίσκεται στην προνομιακή θέση να ξαπλώνει στο 2016 και τα πόδια του να ακουμπούν μέχρι το 2018. Μέχρι εδώ όμως. Και πάλι στο μηδέν, χωρίς όμως το πλεονέκτημα να χρησιμοποιήσουμε ούτε ένα δευτερόλεπτο από τον εναπομείναντα χρόνο. Τελειώσαμε.

Η εμπιστοσύνη που σήμερα δεν υπάρχει εξαιτίας όσων έχουν προηγηθεί, δεν οικοδομείται με λόγια αλλά με συγκεκριμένες πράξεις. Είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Η μικροπολιτική και η αντιπαράθεση, που εκδηλώνεται, κάθε που οξύνεται το πρόβλημα, μόνο δεινά επιφέρουν.

“Για τα σκουπίδια μόνο πληθυντικό μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε, σε διαφορετική περίπτωση, θα γίνουμε ένα με αυτά” έγραφα σε ένα παλαιότερο κείμενο. Η ευθύνη για τις μικρές χωματερές σε κάθε γωνιά της πόλης και της υπαίθρου, είναι συλλογική και παράλληλα ατομική. Όσο γκρινιάζουμε εναποθέτοντας την ευθύνη, με την ίδια ευκολία που πετάμε τη σακούλα των σκουπιδιών μακριά από εμάς, τόσο μικραίνουμε την απόσταση από το ΧΥΤΑ του «Τεμπλονίου». Από τότε, μέχρι σήμερα η απόσταση εκμηδενίστηκε.

Η καταστροφή που προκαλεί η φύση όταν θυμώσει με συναρπάζει, έχει μια αρμονία, μια σοφία, υπολογίζει σωστά τους χρόνους και δίνει ιδιαίτερο βάρος στην άφιξη της επόμενης μέρας. Σε βάζει στη διαδικασία να σκεφτείς ότι δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, αντίθετα το ανθρώπινο χέρι καταστρέφει ασύστολα, χωρίς σκέψη, χωρίς προοπτική. Χωρίς να υπολογίζει αυτούς που έρχονται. Η κατάσταση με τα σκουπίδια στο νησί μας, αλλά και οι εικόνες από το ΧΥΤΑ Τεμπλονίου, είναι δείγμα της αλληλεγγύης μας για τις επόμενες γενιές. Αυτή η καταστροφή που προκαλούμε, αυτή η παρά φύση καταστροφή με τρομάζει. Λέτε η χαράδρα που άνοιξε στο Τεμπλόνι πρόσφατα, να ήταν αποτέλεσμα των παρακλήσεων στους ουρανούς, να κάνουν κάτι και να καταπιούν την ασκήμια μας;

Ο ΧΥΤΑ του Τεμπλονίου που καταβρόχθισε όλα αυτά τα χρόνια τα σκουπίδια μας, έσκασε. Τελείωσε. Δεν χωράει καμία αμφιβολία, ότι για τη λειτουργία του, ή καλύτερα για τη δυσλειτουργία του (βιολογικός λυμάτων, βιοαέριο κ.λ.π.) υπάρχουν ευθύνες διαχρονικές. Ευθύνες που ξεπερνούν τους πολίτες και καταλογίζονται σε όλους αυτούς που διαχειρίστηκαν το πρόβλημα (Σύνδεσμος καθαριότητας, Περιφέρεια, Δήμος, εργολάβοι και λοιπές πολιτικές δυνάμεις ). Θα έπρεπε κανονικά μετά το κλείσιμο του ΧΥΤΑ Τεμπλονίου, ν' ανοίξει το φάκελό του, κάποιος Εισαγγελέας.

Στο δια ταύτα. Πρέπει να δοθεί άμεσα μια λύση, πέρα από το Τεμπλόνι, τα περιθώρια έχουν εξαντληθεί, έχει εκπνεύσει ο χρόνος της παράτασης και των καθυστερήσεων.

Όμως και πάλι ακόμα και με ολοκληρωμένη διαχείριση, τα σκουπίδια θα αποτελούν ένα εφιάλτη αν δεν αλλάξουμε νοοτροπία. Τα βουνά που εμφανίζονται μετά από κάθε αποκλεισμό του ΧΥΤΑ μου προκαλούν τρόμο.  Όχι από τα σκουπίδια. Από τη συμπεριφορά των κατοίκων αυτής της πόλης... Όχι κάποιων ασυνείδητων, αυτά τα τεράστια βουνά από σκουπίδια, δεν μπορούν να τα δημιουργήσουν κάποιοι. Αυτή η εικόνα ντροπής είναι εικόνα που χαρακτηρίζει την πλειονότητα των κατοίκων αυτής της πόλης, την παιδεία ενός Λαού, που περηφανεύεται για τον πολιτισμό του. Δεν θα συνεχίσω, γιατί αυτές οι λέξεις που βγαίνουν δεν γράφονται...