Το εμβόλιο στην Κέρκυρα προκαλεί παρενέργειες….στο κεφάλι

Στα εκατομμύρια εμβολιασμών που έχουν πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα στον κόσμο για τον κορωνοϊό, στην Κέρκυρα παρατηρήθηκε όχι μία , αλλά δυο περιπτώσεις παρενέργειας εμβολιασμένων πολιτών, “παρέλυσαν τα κάτω άκρα τους”. Τι να πω. Σηκώνω τα χέρια ψηλά. Παραδίνομαι.

Κάθε φορά που γράφω για τον τόπο ξύνω πληγές και κάποιες φορές αυτοτραυματίζομαι. Δυστυχώς κάποια κείμενα που θα ήθελα να έγραφα για τελευταία φορά, επανέρχονται φρέσκα σαν να ήταν η πρώτη φορά.
Επιδιώκουμε να είμαστε το κέντρο του κόσμου και καμιά φορά με την βλακεία το κατορθώνουμε.
Μπορεί η είδηση να φαίνεται αστεία, οι σχολιασμοί όμως που ακολούθησαν και οι διαγνώσεις από τον κάθε άσχετο σοβαρεύουν τη κατάσταση.
Αυτές οι βεβαιότητες, υπερτονισμένες στο μέγιστο βαθμό πάντα μου προκαλούσαν αποστροφή. Και εδώ σε τούτο τον ευλογημένο τόπο, δεν τσιγκουνευόμαστε το άριστα, ούτε και το μηδέν. Ας αφήσουμε τους υπερθετικούς για εξαιρετικές καταστάσεις. Παραπανίσιες οι φωνές, χιλιοειπωμένα λόγια, άχρηστα λόγια, που προκαλούν πονοκέφαλο. Υπερβολές, αδικαιολόγητη απαισιοδοξία και αισιοδοξία, ανούσιες αναλύσεις παρελθοντολογία, τόσα όσα το νευρικό σύστημα δεν αντέχει. Δυστυχώς εδώ στην μικρή μας πόλη ό,τι συμβαίνει καλό η κακό, κρίνεται με μια απίστευτη προχειρότητα.
«Η αλήθεια του καθενός είναι ο δρόμος του» λέει η λαϊκή σοφία, δηλαδή το ψέμα του. Εμείς σκηνοθετούμε γεγονότα και ύστερα παίρνουμε τη βολική θέση του θεατή, σχολιάζουμε κιόλας. Μπαίνουμε στο ψέμα και το ζούμε. Το βαφτίζουμε σημαντικό για να κερδίσουμε όσο τον δυνατόν περισσότερο χρόνο βρασμού. Στο ζουμί μας.
Δυστυχώς μέσα σε ένα περιβάλλον γενικευμένης άρνησης και μιζέριας, είναι δύσκολο να σταθεί λόγος σοβαρός. Είναι τα παραμύθια αυτής της δήθεν πόλης, αυτών των δήθεν που πρωταγωνιστούν. Γι’ αυτό αποφεύγω και φεύγω, συνθλίβοντας στην μνήμη τη μιζέρια που μας βασανίζει στα στενά των οριζόντων.

Πώς να χαράξεις πορεία με τέτοιους καπετάνιους…

Μερικές φορές γράφω γιατί δεν έχω τι να πω… Και τι να πω; Πόσες φορές πια, να τα πω και να τα γράψω. Ξεκινάω καλοπροαίρετα, χωρίς υποψίες και σχεδόν πάντα συναντάω μικρές νοθείες. Ψέματα καλυπτόμενα με αλλά ψέματα, και πορείες χωρίς κανένα προσανατολισμό. Το χειρότερο; Δεν ξέρουν τι θέλουν Δεν έχουν όνειρα δεν έχουν σχέδιο, δεν έχουν συναίσθημα. Μια συνήθεια ακολουθούν. Τους είπαν ότι είναι σπουδαίο πράγμα η εξουσία και αυτοί γαντζώθηκαν, για να καλύψουν τις αδυναμίες τους, να σκεπάσουν τα κόμπλεξ τους και την ανεπάρκειά τους.

“Τίποτα δεν μου προκαλεί τόση αηδία όση οι λέξεις της κοινωνικής ηθικής, από μόνη της η λέξη πρέπει είναι για μένα δυσάρεστη, οι όροι όπως “καθήκον του πολίτη”, “αλληλεγγύη” “ανθρωπιστικός” και άλλοι της ίδιας εμβέλειας με αηδιάζουν σαν ήταν βρωμιές που μου πέταξαν πάνω μου, από κάποιο παράθυρο. Νοιώθω προσβεβλημένος στην ιδέα ότι κατά τύχη αυτές οι εκφράσεις μπορεί να με αφορούν, ότι μπορεί να αναγνωρίζω πως έχουν όχι κάποια αξία, αλλά κάποιο νόημα”.
Δεν θα ανησυχούσε ο Πεσσόα αν όλους, αυτούς τους όρους, δεν τους είχε ξεφτιλίσει η πολιτική και κατ’ επέκταση η εξουσία. Ευτυχώς η γλώσσα δεν μένει στάσιμη και θα βρει τις αντίστοιχες λέξεις που θα τις αντικαταστήσουν.
Αν υπήρχε νεκροταφείο λέξεων εκεί θα έθαβα όλες αυτές τις πεθαμένες λέξεις, γιατί τι άλλο μπορεί να είναι μια λέξη, που απώλεσε το νόημα της;
Τώρα που το σκέφτομαι έχω πολλές να θάψω “εθνικοσοσιαλισμός”, εθνικισμός “Χρυσή Αυγή” “φιλελευθερισμός”, “εκσυγχρονισμός”, “Νεοφιλελευθερισμός”, “Ριζοσπαστισμός”, "Σοσιαλισμός", “Αγορές”, “Ανάπτυξη” !!!
Δεν ξέρω αν υπάρχει λέξη που να έχει χρησιμοποιηθεί στην πολιτική και να μην έχει βρομίσει.
Για να επανέλθουμε: τους είπαν ότι είναι σπουδαίο πράγμα η εξουσία και αυτοί γαντζώθηκαν, για να καλύψουν τις αδυναμίες τους, να σκεπάσουν τα κόμπλεξ τους και την ανεπάρκεια τους. Πώς να χαράξεις πορεία με τέτοιους καπετάνιους…

Αγάπη να μη χρωστάμε

Αυτά τα φαινόμενα της σήψης που παρακολουθούμε σε συνέχειες αυτές τις μέρες , δεν είναι σενάρια της φαντασίας, ούτε σενάρια που στηρίζονται σε πραγματικά γεγονότα, δεν παίζουν ηθοποιοί. Είναι η σκληρή πραγματικότητα που απ’ ότι φαίνεται έχουμε ασκηθεί πλέον τόσο, ώστε να μην μας εντυπωσιάζει.

Είναι κάποια πράγματα που όσο η ζωή κι αν επιτάσσει, αυτά μένουν εκεί, στάσιμα. Δυστυχώς σε μια κοινωνία, που χαρακτηρίζεται από υψηλές ταχύτητες, εφοδιασμένη με την τελευταία λέξη της τεχνολογίας, υπάρχει κάπου η ανορθογραφία της, για να επιβεβαιώσει τον κανόνα. Λυμένα πράγματα από καιρό, τα επαναφέρουμε στο τραπέζι των ατέρμονων συζητήσεων, για να τα μπερδέψουμε και ράβε ξήλωνε δουλειά να μην μας λείπει. Και είναι το φαινόμενο σήμερα, πιο ορατό από ποτέ γιατί η αντίθεση μεγαλώνει και κάνει το περπάτημα σημειωτόν.
Η τελευταία πρόταση συνήθως παραπέμπει σε μια επιτροπή. Η τελευταία ελπίδα, σχεδόν πάντα σε μια επιτροπή πνίγεται. Πολλά ζητήματα που θα μπορούσαν να αντιμετωπισθούν με ένα καταφατικό νεύμα, βαλτώνουν για χρόνια, ανάμεσα σε επιτροπές αναρμόδιων, που το μόνο που ξέρουν καλά είναι να κερδίζουν χρόνο.
Ο φόβος, ο θυμός, η πίκρα, η ανασφάλεια, η μελαγχολία, που βγαίνουν μέσα από τις λέξεις που τελευταία βάζω στη σειρά, μην σας τρομάζουν. Προειδοποίηση κινδύνου είναι για να τις αποφύγουμε. Πινακίδες για ασφαλή πορεία.
Δεν είναι μόνο η πανδημία, δεν είναι που πτωχεύσαμε, είναι η ένδεια συναισθημάτων, η απογύμνωση του μέσα μας, η υποτίμηση του πλούτου της ψυχής μας, η υπερτίμηση των χρεών που μετριούνται με χαρτονομίσματα. Σιγά τι χρωστάμε, αγάπη να μη χρωστάμε.

“Αν ο Θεός είναι η αλήθεια, τότε η γλώσσα είναι ο Θεός”

Ένα ποίημα. Δυο διαφορετικές μεταφράσεις. Ίδιο νόημα. Άλλο ποίημα.
Παγκόσμια ημέρα της Ελληνικής γλώσσας σήμερα, γι' αυτήν ο λόγος, για τη γλώσσα μας, που μπορεί να περιορίζεται η διδασκαλία της, ανά την υφήλιο, εμείς εδώ όμως χωρίς αυτήν, πώς να ζήσουμε πραγματική ζωή. Γιατί όπως γράφει ο Θοδωρής Καλιφατίδης «Αν ο Θεός είναι η αλήθεια, τότε η γλώσσα είναι ο Θεός» ,

Μονάχα στη γλώσσα μας, άλλωστε, όπως γράφει στην παρουσίαση ενός βιβλίου του Καλιφατίδη, η φίλη μου βιβλιοκριτικός Ελένη Γκίκα “μπορεί να μας συμβούν τα πιο βαθιά και αληθινά μας: να ερωτευθούμε, να σταθούμε απέναντι στη γέννηση και το θάνατο, να τραγουδήσουμε τον καημό μας και τη χαρά μας, να κάνουμε τέχνη αναζητώντας το απόλυτο. Νανουρίσματα, μοιρολόγια, δημοτικό τραγούδι και αμανέδες, ραβασάκια, προσευχές και ποίηση μονάχα στη γλώσσα μας μπορούμε να κάνουμε.”
Και αν η γλώσσα μας δεν είναι τα γαλλικά, τα γερμανικά ή τα πανταχού παρόντα κι επιβληθέντα αγγλικά, εμείς δεν γίνεται παρά να υπεραμυνθούμε, του δικαιώματός μας να γεννιόμαστε, να ερωτευόμαστε, να ελπίζουμε, να διεκδικούμε και να πεθαίνουμε μονάχα στη γλώσσα μας.
Γιατί και τα τραγούδια δεν γίνεται παρά να είναι στη γλώσσα μας.
Γιατί ακόμα και η σιωπή σε άλλη γλώσσα γίνεται, εν τέλει, άλλη σιωπή. Και η αλήθεια, ξέρετε, καμία φορά κρύβεται εκεί, στη σιωπή. Η ψυχή μας στο ρυθμό και η άδηλη αλήθεια στη σιωπή και στην αθέατη πλευρά της ζωής μας.
Κι η γλώσσα, το παντοτινό λιμανάκι μας, εμπεριέχοντας την εσαεί επιστροφή μας. «Ήταν ώρα να ξαναγυρίσω στο γραφείο μου και να ξαναπιάσω το σκάψιμο στο μόνο χωράφι που είχα ποτέ στην Ελλάδα: τα ελληνικά μου» μας λέει ο συγγραφέας που έλειπε 35 χρόνια μακριά από την Ελλάδα. Διότι σε ένα χωράφι μπορεί ν’ ανθίσει κανείς

Ο καιρός μουντός, να πάμε κόντρα

Ένα απέραντο "εγώ" κυβερνά τους επιθυμούντες την εξουσία και το ίδιο "εγώ" κυβερνά την πλειοψηφία των πολιτών της πόλης μας, που βολεύονται καθένας για τον εαυτό του, ή τη μικρή του ομάδα. Κι αφού το "εγώ" ποτέ δεν υπηρετεί τις ανθρώπινες αξίες, αυτές υποσκελίζονται μπροστά στο στόχο. Ο σεβασμός στον συμπολίτη και ο σεβασμός στον πολίτη, κύρια αξία της δημοκρατίας, μοιάζουν να μην έχουν θέση σ’ αυτήν τη χώρα, σ΄ αυτήν την πόλη. Ο χορός, όπως γράφαμε στήνεται γύρω από τα συντρίμμια ή από την επικείμενη κατάρρευση, δε στήνεται για να την προλάβει, αλλά για να τη γιορτάσει. Έχασες εσύ για να κερδίσω εγώ. Όχι “χάσαμε”. Ο πρώτος πληθυντικός, μάλλον άγνωστη γραμματική φόρμα, για τους περισσότερους.
Θα μείνω εντός. Γι όσο χρειαστεί αφού οι κατ’ εξοχήν αρμόδιοι δεν ανταποκρίνονται. Περί άλλων τυρβάζουν. Θα διατηρήσουμε ζεστό το κάλεσμα, με κείμενα συναφή, μπας και καταφέρουμε να κτυπήσουμε κάποια κρυμμένη φλέβα ευαισθησίας. Εδώ στο δικό μας κόσμο το μικρό, τον καθημερινό, στον δικό μας τόπο.

Στους μικρούς τόπους, μπερδεύονται, ανακυκλώνονται, παραγνωρίζονται, οι άνθρωποι και στο τέλος πεθαίνουν αμίλητοι. Γι’ αυτό σας λέω μια περίληψη και πολύ, κάτι σαν υπενθύμιση, επιβεβαίωση της παρατεταμένης σιωπής, απόδειξη, ότι είναι ηθελημένη.
Δεν έχει νόημα η συνέχεια, υπερτίμηση χωρίς αντίκρισμα. Και η οργή, που πολλές φορές με παρασέρνει εξανεμίζεται την επόμενη, όταν το μέγεθος φαντάζει δυσανάλογο.
Δεν είναι μόνο η μιζέρια της επαρχίας, τα στενά όρια του νησιού, είναι οι ίδιοι άνθρωποι, που μπορεί να γίνονται κάθε τόσο άλλοι, παραμένουν όμως εκεί, γαντζωμένοι στο προσκήνιο για να μας βασανίζουν και να βασανίζονται.
Για να επανέλθω στην τάξη, το να ξεφεύγεις από την πραγματικότητα, στις μέρες μας αποτελεί αδήριτη ανάγκη. Μια στάση εδώ, μια στάση εκεί στη σκιά της φαντασίας και της ευχέρειας που σου δίνει να πλάθεις όνειρα, πριν σε πάρει ο ύπνος, γιατί αυτά που ακολουθούν, κατά πάσα πιθανότητα σε ξυπνούν βάναυσα, για να σε προετοιμάσουν για την καθημερινή σου μάχη. Ο καιρός μουντός, να πάμε κόντρα.

Δάσκαλε που δίδασκες και νόμους δεν κρατούσες

Η επιλογή του Πρωθυπουργού να παραστεί, σε γεύμα 50 ατόμων σε σπίτι μεγαλογιατρού στην Ικαρία, προκαλεί το κοινό αίσθημα αυτήν τη χρονική στιγμή, που ο Λαός με κομμένη την ανάσα παρακολουθεί την εξέλιξη της πανδημίας και αναγκάζεται να πειθαρχήσει σε σκληρά μέτρα, που σε κάποιες περιπτώσεις ξεπερνούν τα όρια της λογικής.

Δεν ξέρω πως την έχουνε δει. Αυτοί και εμείς. Για ποιους σκίζουν κάθε μέρα τα ιμάτιά τους; Σε ποιους απευθύνονται από τηλεοράσεως; Έκπληκτοι οι τηλεθεατές, παρακολουθούν το μικρόκοσμο της πολιτικής σκηνής, στην προσπάθεια του να κερδίσει χρόνο στην εξουσία, να μετέρχεται απίθανες μεθόδους επικοινωνίας. Ακόμα και πιτσιρικάδες όταν παίζαμε κρυφτό, είχαμε, προνοήσει να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας, σήμερα κουνιστοί και λυγιστοί, περιτριγυρίζουν τα τηλεοπτικά κανάλια, προκαλώντας τον Λαό με την αλλοπρόσαλλη στάση τους. Γιατί βεβαίως η αντίθεση είναι θεμιτή, η σύγκρουση είναι μέρος του παιγνιδιού, η θέση είναι δικαίωμα του καθένα να την υποστηρίζει, η επιλογή είναι αναπόσπαστο κομμάτι της δημοκρατίας. Η σημερινή τους συμπεριφορά όμως, καθοδηγούμενη από ένα σύγχρονο γκεμπελισμό ντυμένο με το περίβλημα της επικοινωνία , μόνο με βαρείς χαρακτηρισμούς μπορεί να αποδοθεί.

Η πολιτική χρειάζεται άνδρες να την υπηρετήσουν και αυτό βεβαίως ως έκφραση, γιατί και οι γυναίκες την υπηρετούν. Αυτοί οι τύποι όμως, που την προσβάλουν βάναυσα, δεν χωρούν σε καμία κατηγορία, δεν είναι ούτε άνδρες, ούτε γυναίκες. Δεν είναι άνθρωποι.

Ξεκίνησα με νεύρα. Ανθρώπινο. Αυτοί οι τύποι δεν νευριάζουν. Τσακώνονται ψεύτικα, γελάνε ψεύτικα, κλαίνε ψεύτικα. Το μόνο αληθινό που κάνουν είναι να καταστρέφουν τη χώρα και το Λαό της. Ναι θα μου πείτε τώρα ο Λαός τους εκλέγει. Καλά…. Ας σταματήσουμε αυτή τη συζήτηση είναι αμαρτία, για τους ανθρώπους που πεινάνε και στριμώχνονται στην ουρά των συσσιτίων, για τα εκατομμύρια ανέργους νέους και όχι μόνο,για τους επαγγελματίες που έβαλαν λουκέτο και γέμισε η αγορά από ενοικιαστήρια – πωλητήρια αγγελτήρια θανάτου. Για τις πολλές ελληνικές οικογένειες, που πίσω από τα κλειστά παράθυρα ζουν καθημερινές τραγωδίες.

Κύριε πρωθυπουργέ, αυτά που περνάει σήμερα ο ελληνικός Λαός δεν ξεχνιούνται. Η πείνα δεν ξεχνιέται, ούτε η φτώχεια, ούτε η ανεργία. Είναι επικίνδυνα αυτά τα παιγνίδια με τα σπίρτα στην πυριτιδαποθήκη.

Γιατί μου πήρες τη σειρά;

Θυμάστε τη σκηνή στο φινάλε της ταινίας επιστημονικής φαντασίας Contagion; Ο επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας για την αντιμετώπιση της πανδημίας - σαν αυτήν που βιώνουμε σήμερα - μόλις βγήκε το εμβόλιο, χάρισε τη δόση που προοριζόταν για τον ίδιο σε ένα μικρό αγόρι, παραβιάζοντας την προτεραιότητα. Αλτρουισμός!

Ακριβώς το αντίθετο έλαβε χώρα χθες στην πόλη μας και ήταν τόσο κραυγαλέο, που ανάγκασε την κυβέρνηση να αντικαταστήσει, χωρίς να καταδικάσει, άμεσα τον Διευθυντή του Κέντρου Υγείας Κέρκυρας, που παραβίασε τη σειρά προτεραιότητας του εμβολιασμού και προκάλεσε το δημόσιο αίσθημα.

Ούτε ατυχές, ούτε τυχαίο είναι το γεγονός. Ανάμεσά μας ζουν νέοι άνθρωποι, ακόμα και παιδιά, που αυτές τις μέρες, η ζωή τους κρέμεται από ένα εμβόλιο.

Δυστυχώς πίσω από ένα τσιμπιματάκι δευτερόλεπτων, κρύβεται όλη η παθογένεια ενός συστήματος που εδώ και πολλές δεκαετίες, έχει καθηλώσει τη χώρα σε βαρομετρικό χαμηλό. Δεν αλλάζουμε.

Ούτε τα μνημόνια, ούτε η οικονομική κρίση, ούτε η πανδημία, μπορούν να επηρεάσουν έστω και στο ελάχιστο μια νοοτροπία, που εκπορεύεται από το σάπιο σύστημα και επηρεάζει ολόκληρη την κοινωνία. Δεν αλλάζουμε. Η αξιοκρατία είναι άγνωστη λέξη για μια εξουσία που λειτουργεί, ζει και αναπνέει με τους ημέτερους , “τα δικά μας παιδιά” το ρουσφέτι, τη διαπλοκή, τις εξυπηρετήσεις, τις ισορροπίες, το βόλεμα, τις κομπίνες, τους συμβιβασμούς, τους εκβιασμούς.

“Ο θάνατος σου, η ζωή μου”, γίνεται το κεντρικό σύνθημα σε μια χώρα, που εδώ και πολλά χρόνια φωνάζει για αλλαγή. Δεν αλλάζουμε τελικά.

Η παραβίαση της προτεραιότητας εμβολιασμού που συνέβη στην πόλη μας και η οποία πιθανόν δεν είναι η μόνη περίπτωση στην χώρα, δείχνει την αξιοπιστία του συστήματος εμβολιασμού. Δείχνει  την άρρωστη νοοτροπία και την παθογένεια που χαρακτηρίζει το σύστημα που μας κυβερνά, ακόμα και σε ζητήματα που αφορούν την ανθρώπινη ζωή. Ατομισμός, εγωισμός, να σου πάρω τη σειρά και ας μην έχω σειρά.

Επανερχόμενοι στο γεγονός: διαπιστώνει κανείς ότι εδώ στη μικρή μας πόλη ενώ το ασήμαντο τις περισσότερες φορές γίνεται πρωτοσέλιδο, για πράγματα που θα έπρεπε να έχουν ξεσηκωθεί και οι πέτρες «Ουδέν σχόλιο». Καμία καταδίκη πέρα από ένα στεγνό ρεπορτάζ, καμία θέση γύρω από το γεγονός. Είναι η παθογένεια της επαρχίας, η μικρή κοινωνία, που δεν επιτρέπει, που βάζει κόκκινες γραμμές. Το «ρεπορτάζ» και η «έρευνα» της πλειοψηφίας των μέσων, σε τοπικό επίπεδο, δυστυχώς σταματούν, εκεί που αρχίζει η δημοσιογραφία.

Παρά την μεγάλη αντίδραση της τοπικής κοινωνίας, όπως αυτή εκφράζεται από τους πολίτες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κυρίως, μέχρι αυτήν την στιγμή - εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων - δεν ακούστηκε ακόμη από επίσημα χείλη μία καταδίκη για την πράξη παραβίασης της προτεραιότητας εμβολιασμού.

Σε άλλες περιπτώσεις θα λέγαμε ότι είναι ανθρώπινο, γνωρίζει ο ένας τον άλλο, “έχουμε πιει και έναν καφέ”, “βρεθήκαμε σ’ εκείνη την παρέα”, “λέμε και μια καλημέρα”, όμως σε σοβαρά ζητήματα, που αφορούν την ανθρώπινη ζωή, οι θεσμικοί παράγοντες έχουν υποχρέωση να ανοίξουν το στόμα τους.

Περιμένω από την Κυβέρνηση, την Περιφερειάρχη, τους Βουλευτές, τους Δημάρχους τα κόμματα, τους φορείς τους νησιού μια καταδίκη, μια θέση, μια λέξη... “Όταν πέφτει το σκοτάδι, η πόλη μου γίνεται ένα σιωπηλό ερημητήριο. Οι άνθρωποι τρέχουν στα σπίτια τους, κάθονται σε μια καρέκλα δίπλα στο παράθυρο και περιμένουν , εκεί που αλλάζει η μέρα με τη νύχτα ακούγεται ακόμα ο πυροβολισμός του Καριωτάκη.” Αύριο, η οργή μου θα γίνει θλίψη.