Στο προηγούμενο κείμενο έγραψα πως μου αρκεί η θέση.
Η θέση να μιλώ χωρίς άδεια, να διαφωνώ χωρίς εξάρτηση, να υπερασπίζομαι τον τόπο χωρίς αντάλλαγμα.
Σήμερα προσθέτω κάτι ακόμη.
Καμιά θέση δεν έχει αξία αν δεν συνοδεύεται από φωνή.
Δεν χρειάζεται μικρόφωνο για να ακουστείς.
Χρειάζεται λόγος.
Και κάτι ακόμη πιο σπάνιο, να μη φοβάσαι τη σιωπή που προηγείται όταν λες μια αλήθεια.
Η δημόσια φωνή δεν είναι παραχώρηση κανενός γραφείου, ούτε φέρει τη μελάνη επίσημων σφραγίδων. Σφυρηλατείται στην άρνηση της υποτέλειας. Κερδίζεται κάθε φορά που η λέξη γίνεται αγκάθι στην αυτάρεσκη ευπρέπεια. Κάθε φορά που το βλέμμα σκίζει τη βιτρίνα και βλέπει την πραγματικότητα κάτω από τα συνθήματα.
Γιατί υπάρχουν λέξεις που φορούν στολή και υπηρετούν την περίσταση. Και υπάρχουν λέξεις που περπατούν ξυπόλυτες, υπηρετώντας την αλήθεια.
Στην Κέρκυρα, έναν τόπο που η ομορφιά του τον καταδίκασε να θεωρείται δεδομένος, η ευθύνη δεν είναι θεωρία. Είναι καθημερινή δοκιμασία. Τη βλέπεις στα καντούνια που κουράστηκαν να περιμένουν φροντίδα, στις πλατείες που γερνούν κάτω από την προχειρότητα, στα μνημεία που δεν τα νικά ο χρόνος αλλά η αδιαφορία.
Η πόλη μιλά ακόμη κι όταν δεν την ακούμε. Μιλά με τις ρωγμές των τοίχων της, με την ασχήμια που αφήσαμε να ριζώσει, με το νερό που λείπει, με τους δρόμους που ασφυκτιούν, με τα σκουπίδια που επιστρέφουν σαν κακή συνήθεια, με τα σπίτια που έπαψαν να κατοικούνται και έγιναν προϊόντα περαστικής χρήσης, με την ηχορύπανση που παίρνει πια μεγάλες διαστάσεις στο ιστορικό κέντρο και μετατρέπει την καθημερινότητα σε διαρκή πολιορκία των αισθήσεων.
Η συμμετοχή δεν είναι κομματικό καθήκον. Είναι πολιτική πράξη. Να φροντίζεις το κοινό όπως θα φρόντιζες το σπίτι σου. Να απαιτείς ποιότητα ζωής όχι ως χάρη, αλλά ως δικαίωμα. Η δημοκρατία δεν είναι προβολείς, αλλά ο δύσκολος διάλογος της ευθύνης.
Δεν θέλω να φωνάξω πιο δυνατά από τους άλλους. Οι εποχές γέμισαν κραυγές που ακούγονται πολύ και λένε λίγο. Θέλω μόνο να μη σωπάσουμε όσοι πιστεύουμε ακόμη πως η καθημερινότητα είναι πολιτική πράξη. Πως η αισθητική είναι μορφή ηθικής. Πως ο σεβασμός στον τόπο είναι τρόπος να σέβεσαι και τον εαυτό σου.
Δεν ζητώ χώρο. Ζητώ προσοχή.
Δεν ζητώ χειροκρότημα. Ζητώ εγρήγορση.
Δεν ζητώ συμφωνία. Ζητώ να μείνει ζωντανό το δικαίωμα της διαφωνίας.
Γιατί οι κοινωνίες δεν φθείρονται μόνο από όσους κάνουν λάθος. Φθείρονται περισσότερο από όσους συνηθίζουν το λάθος και το ονομάζουν κανονικότητα.
Κι αν κάτι αξίζει να υπερασπιστεί κανείς χωρίς αξίωμα, είναι ακριβώς αυτό, το δικαίωμα να ενοχλείς την αδράνεια, να ταράζεις τη βολή, να θυμίζεις πως τίποτε δημόσιο δεν ανήκει στους λίγους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου