«Ένα τίποτα, όλα»

Στην αιχμηρή άκρη της ύστερης νεωτερικότητας, εκεί που οι άνθρωποι μετρούν την ύπαρξη με αλγόριθμους επιτυχίας και ψηφιακά είδωλα, μια φράση του Νίκου Ξυδάκη στάζει σαν μέλι σε πληγή: «Τι λείπει από μια γυναίκα; Το ζακετάκι».

Δεν είναι ρούχο, είναι το υφαντό της ψυχής, πλεγμένο με την κλωστή μιας αρχέγονης ανάγκης που η εποχή μας βάφτισε «αδυναμία».

Σήμερα, η γυναίκα της χειραφέτησης περπατά σε γυάλινα γραφεία, κατακτά απάτητες κορυφές, ισορροπεί ανάμεσα σε οθόνες και ρόλους, αλώβητη, αυτόνομη, θωρακισμένη. Όμως, πίσω από τα τέλεια φίλτρα και την ατσαλάκωτη εικόνα της επάρκειας, παραμονεύει μια παγωνιά. Μια βουβή δίψα για το ακερδές.

Της λείπει το «τίποτα» που τα περιέχει όλα. Ένα φευγαλέο άγγιγμα στους ώμους, μια κίνηση που δεν ζητά αντίδωρο και δεν υπογράφει συμβόλαια ανταλλαγής. Σε έναν κόσμο που όλα τιμολογούνται, εκείνη αναζητά το στοιχειώδες: να αγαπηθεί χωρίς όρους. Όχι ως τρόπαιο, όχι ως σύμμαχος, αλλά ως ύπαρξη που κουράστηκε να κρατά τον κόσμο στις πλάτες της και ζητά μια στιγμή να γείρει.

Κι ο άνδρας; Στέκει συχνά μετέωρος, εγκλωβισμένος ανάμεσα σε παλιά φαντάσματα και νέους φόβους. Διστάζει να πλησιάσει, φοβούμενος μήπως η τρυφερότητα εκληφθεί ως εισβολή ή η φροντίδα ως υποτίμηση. Όταν όμως τολμά να απλώσει αυτό το νοητό «ζακετάκι», συμβαίνει η μικρή, καθημερινή ανάσταση. Ακούει τον βαθύ, λυτρωτικό στεναγμό της, αυτόν που καμία οθόνη δεν μπορεί να καταγράψει και τότε η δική του αγωνία λιώνει. Ξεθαρρεύει μια σταλιά.

Η τρυφερότητα δεν είναι υποταγή, είναι η ύψιστη μορφή ελευθερίας. Είναι η στιγμή που η παγωνιά του κυνισμού υποχωρεί μπροστά στη ζεστασιά μιας ανιδιοτελούς χειρονομίας.

Στην εποχή της ταχύτητας και της αποξένωσης, το «ζακετάκι» παραμένει το πιο πολύτιμο κειμήλιο. Είναι η απόδειξη πως, όσο κι αν αλλάξει ο κόσμος, η καρδιά θα αναζητά πάντα εκείνο το ανεπαίσθητο άγγιγμα που μας ψιθυρίζει πως, επιτέλους, δεν είμαστε μόνοι στην ανηφόρα. Και ίσως, μέσα σε αυτό το τίποτα, να κρύβεται το μόνο «όλα» που μας απέμεινε.