«Απρίλη μου ξανθέ και Μάη μυρωδάτε, καρδιά μου πώς αντέχεις μέσα στην τόση αγάπη και στις τόσες ομορφιές;»
Πάλι Απρίλης. Σαν να επιστρέφει χωρίς να ρωτά.
Η «Επιστροφή» του Μάνου Χατζιδάκι έπαιζε χαμηλά, κι ανάμεσα στις νότες ξεγλίστρησαν μνήμες. Ρεμπέτικα, γνώριμα και μακρινά μαζί. Κι ύστερα, πασχαλιές, να φυτρώνουν μέσα απ’ τη σιωπή.
Γύρισα πίσω. Σε ηλικίες που χωρούσαν σε ένα ψηφίο. Σε Απρίληδες γεμάτους επιτάφιους και αναστάσεις, σε Κυριακές που δεν τελείωναν γιατί κανείς δεν τις μετρούσε.
«Ο Απρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός», γράφει ο T. S. Eliot. Ίσως γιατί ενώνει τη θύμηση με την επιθυμία και δεν σε αφήνει ούτε να ξεχάσεις ούτε να ησυχάσεις.
Τότε έκανα σχέδια. Απλά, σχεδόν αθώα. Άσπρα σημάδια από τιραντάκια πάνω σε μαυρισμένο δέρμα. Μια υπόσχεση καλοκαιριού που δεν χρειαζόταν εξηγήσεις.
Σήμερα, κερνάω λέξεις. Όχι από πίκρα, αλλά από μια διάθεση να αγαπήσω τα πάντα, χωρίς όρους.
Κι όμως, κάτι ανακόπτει τον ενθουσιασμό. Σαν το παρόν να σκοντάφτει πάνω στα παιδικά καλοκαίρια. Και ας είναι ίδια τα αρώματα, ίδιες οι μουσικές, ίδια η θάλασσα. Εκείνη δεν άλλαξε ποτέ.
Ίσως γιατί τότε η ομορφιά ήταν ελαφριά. Δεν κουβαλούσε τίποτα. Τώρα έχει βάρος. Σε δυναμώνει, αλλά σε κρατά λίγο πίσω, σαν να φοβάται να σε αφήσει να χαρείς χωρίς σκιά.
Αλλιώς σε παίρνει η θάλασσα τότε, αλλιώς σήμερα.
Τι μένει; Να κάνουμε τη διαδρομή πιο ήπια, πιο φωτεινή.
Δεν είναι όλα μαύρα ή άσπρα. Μα το γκρι δεν το αντέχω. Το μαύρο σε κρύβει εύκολα, σε βγάζει απ’ το κάδρο. Πίσω του συχνά δεν υπάρχει τίποτα, μόνο ένας τρόπος να μη φαίνεσαι.
Όπως λέει κι ο Οδυσσέας Ιωάννου, πολλά λόγια, λίγη ζωή.
Το άσπρο όμως…
"Είναι τα σημάδια από τιραντάκια. Τα δευτερόλεπτα κάτω από το νερό. Οι στιγμές που τα κακά νέα σωπαίνουν. Τα γέλια που κρατούν λίγο παραπάνω.
Είναι αυτή η μικρή, πολύτιμη παλέτα των ηδονών, η μόνη βεβαιότητα πως αξίζει να ζούμε.
Και ίσως, τελικά, όλα να συμβαίνουν εκεί.
Πάνω σε ένα κρεβάτι και γύρω από ένα τραπέζι."
Σε ό,τι αθόρυβα μας κρατά ακόμη εδώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου