Πέμπτη 23 Απριλίου 2026

Χωρίς αξίωμα...με θέση

Με ρώτησε ένας φίλος αν συμμετέχω ενεργά σε κάποιον κομματικό μηχανισμό.

Όχι, του είπα. Και μέσα σε αυτό το «όχι» χωρούσαν χρόνια, διαψεύσεις, πρόσωπα, αίθουσες, χειροκροτήματα που δεν άξιζαν ούτε τον θόρυβό τους.



Τις φιλοδοξίες για αξιώματα τις άφησα νωρίς πίσω. Εκεί όπου άλλοι είδαν σκαλοπάτια, εγώ είδα τοίχους. Εκεί όπου υπόσχονταν συμμετοχή, συνάντησα μηχανισμούς. Εκεί όπου διακήρυσσαν ιδέες, είδα καριέρες.

Με κούρασαν οι ατελείωτες συνεδριάσεις όπου ο χρόνος ξοδευόταν χωρίς αποτέλεσμα. Οι διάλογοι που δεν οδηγούσαν πουθενά. Οι άνθρωποι που μιλούσαν για προσφορά ενώ σχεδίαζαν διαδρομές προσωπικής ανέλιξης. Η πολιτική ως δημόσια εικόνα, ως τεχνική παρουσίας, ως άσκηση δημοσίων σχέσεων.

Ύστερα ήρθε η μεγάλη μετάλλαξη. Η πολιτική έγινε εικόνα. Η τηλεόραση, ύφος. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, υποκατάστατο σκέψης. Το σύνθημα νίκησε την ιδέα και η ατάκα έθαψε το επιχείρημα.

Κυρίως όμως με κούρασε η απομάκρυνση από τον σκοπό. Όταν η πολιτική παύει να υπηρετεί την κοινωνία και αρχίζει να υπηρετεί τον εαυτό της, τότε οι πολίτες μένουν μόνοι.
Δεν αποχώρησα από τα κοινά. Επέλεξα άλλον τρόπο παρουσίας.
Τον δρόμο της καθημερινής γραφής. Της δημόσιας παρέμβασης. Της επιμονής να μπαίνουν στο τραπέζι όσα βολεύει να μένουν στο σκοτάδι. Η ποιότητα ζωής, οι υποδομές, ο πολιτισμός, και ειδικότερα η αισθητική της πόλης μου, η ιστορική μνήμη, η ευθύνη απέναντι στην τοπική κοινωνία της Κέρκυρας.

Γιατί ένας τόπος δεν αλλάζει μόνο με αποφάσεις γραφείου. Αλλάζει και με λόγο που ενοχλεί. Με κριτική που επιμένει. Με ανθρώπους που δεν σιωπούν.
Γι’ αυτό λέω πως δεν μου έλειψε ποτέ το αξίωμα. Δεν το ζήτησα ξανά, δεν το νοστάλγησα.

Μου αρκεί η θέση.
Η θέση να μιλώ χωρίς άδεια. Να διαφωνώ χωρίς εξάρτηση. Να υπερασπίζομαι τον τόπο χωρίς αντάλλαγμα. Να στέκομαι απέναντι από κάθε καρέκλα όταν αυτή ξεχνά γιατί υπάρχει.

Και επειδή οι εποχές γέμισαν εύκολες βεβαιότητες, θυμάμαι τον Νίκο Καρούζο: "Μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο".

Γιατί τίποτε δεν βλάπτει περισσότερο μια κοινωνία από εκείνους που είναι πάντοτε βέβαιοι πως τη σώζουν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Η κόπωση της οργής

Μετά από τριάντα τρία χρόνια σε αυτή τη στήλη, η δυσκολία μου εκφραστώ   δεν πηγάζει από κούραση, αλλά από μια βαθιά πνευματική απογοήτευσ...