Για μας δεν θα σημάνει

Το Πάσχα δεν έρχεται, αναδύεται.
Από ρωγμές του χρόνου, από παλιές αυλές, από φωνές που δεν τελείωσαν ποτέ. Δεν είναι αυτό που θα ζήσουμε, είναι αυτό που επιμένει να επιστρέφει. Ένα υπόλοιπο φωτός μέσα στη φθορά.
Θα ειπωθεί ξανά, σχεδόν χαμηλόφωνα, «προσδοκώ ανάσταση νεκρών».

Και η φράση θα σταθεί ανάμεσά μας, όχι σαν βεβαιότητα, αλλά σαν μια βαθιά ανθρώπινη αμηχανία. Ποιοι να επιστρέψουν, άραγε, και σε ποιον κόσμο να σταθούν, έναν κόσμο που δεν πρόλαβε να τους χωρέσει ζωντανούς.
Αν υπήρχε δικαίωμα επιλογής, θα ήμουν φειδωλός.

Θα καλούσα πίσω μόνο τους ανολοκλήρωτους. Εκείνους που έφυγαν πριν προλάβουν να υπάρξουν. Τα πρόσωπα που δεν βρήκαν καθρέφτη, τα σώματα που δεν γνώρισαν αφή. Τους νέους που δεν ερωτεύτηκαν, που δεν αγάπησαν, που δεν αγαπήθηκαν. Που από φιλί γνώρισαν μόνο της μάνας τους, κρύο, ακίνητο, τελευταίο.

Οι άλλοι, ας μείνουν.
Όχι από σκληρότητα, αλλά από σεβασμό. Έκαναν τον κύκλο τους, όπως μπόρεσαν, όπως άντεξαν. Ας αναπαυθούν από την ανάγκη της επιστροφής.

Κι εμείς, τη νύχτα που ο αέρας μυρίζει λιβάνι και μνήμη, θα σκύψουμε.
Όχι μόνο για τους νεκρούς που χάσαμε, αλλά για εκείνους που κουβαλάμε. Για τις ζωές που δεν έγιναν, για τις λέξεις που δεν ειπώθηκαν. Κυρίως για τους μέσα μας νεκρούς, που δεν έχουν μνήμα, μόνο παρουσία.

Γι’ αυτό σας λέω, το Πάσχα δεν είναι γιορτή, είναι υπενθύμιση.
Ακόμη κι αν ο κόσμος στενεύει, ακόμη κι αν η εποχή έμαθε να πουλά ακόμη και το φως, κάτι επιμένει να ξεφεύγει.
Μια μυρωδιά που δεν τιμολογείται.
Ένα κερί που καίγεται χωρίς απόδειξη.
Μια σιωπή που δεν μπαίνει σε συσκευασία.
Και τότε καταλαβαίνεις πως ό,τι αξίζει, δεν διακινείται.
Μεταδίδεται.

Και το προσκλητήριο;
Όχι, δεν θα σημάνει για μας. Τον διανύσαμε τον κύκλο μας, τον φθείραμε, τον επαναλάβαμε.
Αν υπάρξει ανάσταση, θα αφορά εκείνους που δεν πρόλαβαν.
Εμείς θα σταθούμε λίγο πιο πίσω από το φως, σιωπηλοί, να θυμόμαστε. Να κρατάμε ό,τι απέμεινε. Όχι σαν ελπίδα, αλλά σαν μια μνήμη που ακόμη αναπνέει.