Η ώρα άλλαξε μέσα στη νύχτα, χωρίς θόρυβο, όπως αλλάζουν όλα όσα τελικά μας καθορίζουν. Ένα λεπτό δεν χάνεται ποτέ μόνο του, παίρνει μαζί του συνήθειες, μικρές βεβαιότητες, εκείνη την ήσυχη αυταπάτη ότι ο χρόνος υπακούει.
Κάποιος μετακίνησε τους δείκτες κι εμείς συμφωνήσαμε. Χωρίς ένσταση, χωρίς δεύτερη σκέψη. Σαν να ήταν πάντα έτσι, σαν να μην υπήρξε ποτέ εκείνο το εξηντάλεπτο που τώρα αιωρείται, ανάμεσα σε αυτό που ζήσαμε και σε αυτό που δεν προλάβαμε.
Ξυπνήσαμε λίγο πιο νωρίς απ’ ό,τι αντέχει η μνήμη και λίγο πιο αργά απ’ ό,τι απαιτεί η ζωή. Το πρωί μπήκε απότομα, σχεδόν αδιάκριτα, ενώ το απόγευμα ήδη ετοιμάζεται να καθυστερήσει, σαν υπόσχεση που μαθαίνει να επιμηκύνεται για να μοιάζει πιο αληθινή.
Κι όμως, η Κυριακή επιμένει. Φορά τη σιωπή της, απλώνεται με τον γνώριμο ρυθμό της, κρατά τις μικρές τελετουργίες σαν να μην άλλαξε τίποτα. Μόνο το φως μένει λίγο περισσότερο. Σαν μια ήσυχη αντίσταση. Σαν μια διακριτική υπενθύμιση ότι κάτι μέσα μας δεν συγχρονίζεται.
Δεν κρατάμε τον χρόνο. Ποτέ δεν τον κρατήσαμε. Απλώς μετακινούμαστε μαζί του, πότε με τη θέλησή μας, πότε από συνήθεια, πότε από μια βαθύτερη ανάγκη να μη μείνουμε πίσω από κάτι που δεν περιμένει.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε μια ώρα που χάθηκε και σε ένα φως που επέμεινε, ανοίγει μια ρωγμή. Μικρή, σχεδόν αόρατη. Από εκεί περνά ό,τι δεν μετριέται. Ό,τι δεν αλλάζει με αποφάσεις. Ό,τι επιμένει να μένει.
Ίσως τελικά αυτό να είναι η Κυριακή. Το λεπτό που λείπει και το φως που επιμένει.
Η φωτογραφία είναι του Γιώργου Διγαλάκη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου