Ποιος Είσαι;

«Πρώτα ο τίτλος και η στολή, μετά ο άνθρωπος».

Έτσι λειτουργούν τα πράγματα σε μια κοινωνία που έχει μάθει να μετράει τους ανθρώπους από την ιδιότητά τους. Πρόεδρος, Δήμαρχος, δημοσιογράφος, γιατρός, καθηγητής, επιχειρηματίας. Ο τίτλος προηγείται, η στολή επιβάλλεται και ο άνθρωπος περιμένει τη σειρά του.

Εκεί αρχίζει το μεγάλο παιχνίδι του φαίνεσθαι.

Μερικοί άνθρωποι έχουν μεγάλη ανάγκη να φαίνονται. Να δείχνουν σπουδαιότεροι, σημαντικότεροι, ισχυρότεροι. Να τους προσέχουν όταν μπαίνουν σε έναν χώρο, να αλλάζει λίγο η φωνή των άλλων όταν τους προσφωνούν. Έμαθαν να ζουν μέσα στην εικόνα τους.

Στην Αμερική η γνωριμία μπορεί να αρχίσει με το «What do you do?». Εδώ προσθέσαμε στον τίτλο και τη στολή, την καρέκλα, το αξίωμα. Και κάπου ανάμεσα, πόσα βγάζεις.

Σαν να φτιάχνουμε έναν άνθρωπο από την ταμπέλα του.
Και όταν η εικόνα χρειάζεται προστασία, υπάρχει πάντα το κουτσομπολιό για τον άλλον. Ένα σχόλιο στον καφέ, μια κουβέντα στην παρέα, μια πληροφορία που κανείς δεν ξέρει από πού ξεκίνησε. Και μετά η πληροφορία γίνεται βεβαιότητα.

Έτσι ταξιδεύει η συκοφαντία στις μικρές κοινωνίες. Γρήγορα, από στόμα σε στόμα, μέχρι να φτάσει στον άνθρωπο που αφορά.
Κι εκεί εμφανίζεται το πραγματικό ερώτημα.
«Εσύ ποιος είσαι;»

Όταν κάποιος προσπαθεί να σε μικρύνει με τα λόγια του, στο τέλος μένει αυτό που είσαι. Η ζωή σου, η δουλειά σου, οι άνθρωποί σου, ο τρόπος που στέκεσαι απέναντι στους άλλους.

Ο τίτλος βοηθάει. Η στολή βοηθάει. Η καρέκλα βοηθάει. Το χρήμα επίσης. Ο άνθρωπος όμως; Εκεί χρειάζεται κάτι άλλο. Αυτό που κουβαλάς όταν κλείσει η πόρτα και μείνεις μόνος.

Και αυτό το «Ποιος είσαι;» μου ήρθε σήμερα το πρωί πολύ πιο κοντά. Με πήρε τηλέφωνο μια φίλη μου. «Ξέρεις τι λένε για μένα;»

«Τι λένε;»
Άρχισε να μου τα λέει. Ποιος είπε τι, πού ειπώθηκε, ποιος το μετέφερε. Ήταν θυμωμένη, πληγωμένη και έτοιμη να απαντήσει σε όλους.

Την άκουσα μέχρι το τέλος. Ύστερα της είπα: «Πιες τον καφέ σου». «Εσύ μου λες να κάτσω ήσυχη; Εδώ μιλάνε για μένα».

«Ακριβώς. Μιλάνε για σένα. Εσύ όμως ξέρεις ποια είσαι».

«Και τι να κάνω;» «Πιες τον καφέ σου και άσε τους να μιλάνε».

Εκεί τελείωσε η κουβέντα.
Κάποια στιγμή πρέπει να αποφασίσεις πόσο χώρο θα δώσεις στους άλλους μέσα στη ζωή σου. Η συκοφαντία βρίσκει δύναμη όταν αρχίζεις να ζεις με βάση όσα λένε για σένα.

Εσύ κράτα τη δική σου ζωή. Κάνε τη δουλειά σου. Αγάπησε τους ανθρώπους σου. Κοίτα τον εαυτό σου στον καθρέφτη και φρόντισε να μπορείς να τον κοιτάς στα μάτια.

Τελικά, εκεί βρίσκεται και η απάντηση.
Οι τίτλοι περνούν. Οι καρέκλες αδειάζουν. Οι στολές κρεμιούνται. Οι πινακίδες κατεβαίνουν. Και τα χρήματα, όσο πολλά κι αν είναι, μένουν κάποτε έξω από την πόρτα.

Τότε μένει ο άνθρωπος. Χωρίς αξίωμα, χωρίς χειροκρότημα, χωρίς προστατευτικό περίβλημα. Μόνο αυτός.

Και η ερώτηση επιστρέφει. «Ποιος είσαι;» Εκεί απαντάει η ζωή που έζησες.

Πιες τον καφέ σου.
Ηρέμησε.
Και άσε τους άλλους να μιλούν.