Οι Απέναντι

 

Κάτι έχει αλλάξει ανάμεσά μας. Το βλέπεις στον δρόμο, στο τραπέζι μιας παρέας, στην οθόνη του κινητού. Μια κουβέντα αρκεί. Μια διαφορετική άποψη.

Και ξαφνικά, απέναντι. Σαν να ζούμε όλοι με το δάχτυλο στη σκανδάλη.

Οι πολιτικοί υπογράφουν συμφωνίες με ένα άγραφο πρώτο άρθρο: να τις ξεχάσουν μόλις στεγνώσει το μελάνι.
Κι εμείς υπογράφουμε καθημερινά τις δικές μας, με τους ανθρώπους μας. Τις σκίζουμε με την πρώτη διαφωνία.

Η πολιτική έγινε προσωπική υπόθεση. Η διαφωνία προσβολή. Ο άλλος απέκτησε πρόσωπο εχθρού.
Δεξιοί απέναντι σε δεξιούς, αριστεροί απέναντι σε αριστερούς, φίλοι απέναντι σε φίλους.

Η διχόνοια βρήκε καινούργιο σπίτι. Το κινητό. Μπαίνει στην τσέπη μας το πρωί και βγαίνει από εκεί όλη μέρα θυμωμένη.

Ο Σολωμός το είπε: «Η Διχόνοια που βαστάει ένα σκήπτρο η δολερή…» Εμείς της δώσαμε Wi-Fi.

Κι ύστερα η ζωή συνεχίζεται μέσα σε μικρά, καθημερινά χαρακώματα. Στο σπίτι. Στη δουλειά. Στην παρέα. Στο διαδίκτυο.
Ο καθένας με τη σημαία του.
Ο καθένας με την οργή του.
Ο καθένας βέβαιος πως έχει δίκιο.

Ο Νίκος Ξυδάκης γράφει:
«Γίναμε μια κοινωνία απειλούμενων ατόμων».
Αυτό είμαστε.
Φοβόμαστε για τη θέση μας, το εισόδημά μας, την ασφάλειά μας, ακόμη και για τη μικρή αλήθεια που κουβαλάμε σαν ιδιοκτησία.

Ο φόβος χρειάζεται έναν απέναντι. Και η βεβαιότητα σφραγίζει την πόρτα.
Σταματάς να ακούς.
Σταματάς να καταλαβαίνεις.
Σταματάς να συναντάς.

Αυτός είναι ο σημερινός μας εμφύλιος. Χωρίς όπλα.
Με λέξεις.
Κι ανάμεσά μας μένει ένας δρόμος άδειος.
Εκεί όπου θα μπορούσε να βρίσκεται ο άλλος.