Γελούν μαζί μας οι σημαίες μας

Υπάρχει απογοήτευση στον κόσμο της αριστεράς μετά την απόφαση των στρατηγών να πορευτούν σε αυτήν την εκλογική αναμέτρηση χωρίς αρχηγό. Εμένα με απογοήτευσε περισσότερο η αποστρατεία του Αλέκου Αλαβάνου. Η απώλεια δεν είναι μόνο για την αριστερά είναι για την πολιτική που χρόνια τώρα ψάχνει να βρει την χαμένη της τιμή. Είναι οι ώρες τέτοιες που δεν θα ήθελα να συμβάλω σ’ αυτό το κλίμα ηττοπάθειας . Ένα τραγούδι από το Στάθη για να διασκεδάσουμε τις στιγμές
«Πώς το έλεγε εκείνο το ωραίο τραγούδι; τέσσερις στρατηγοί κινάν και παν για πόλεμο στο μακρυνό Ιράν, εμείς κινήσαμε έντεκα! Στρατηγοί, εννοείται. Όλοι επικεφαλής του καλού στρατιώτη Σβέικ, όστις με την ευκαιρία κουβαλάει τα άρματα, τις σημαίες, τα κατσαρολικά και τα λοιπά χρειώδη της εκστρατείας, έντεκα πάνε μπροστά κι ο Σβέικ από πίσω, έντεκα στρατηγοί, ένας παραπάνω δηλαδή, από τους Δέκα Αθηναίους ομολόγους τους, που τα έκαναν θάλασσα στις γκρίζες ζώνες της Ασπρης Θάλασσας, αντιθέτως όμως εμείς κι από πόλεμο κατέχουμε κι από στρατηγούς υπερέχουμε,
Είμαστε εμείς οι υπέρ Αχαϊκής Συμπολιτείας πολεμήσαντες - όταν ψάχνει για ήρωες το μέλλον εμάς θα δείχνει, τον Μήτσο. Όλοι για έναν κι ένας για όλους - συνωστισμός όλοι εμείς με μια ψυχή. Όλοι εμείς: ένας καλός στρατιώτης Σβέικ και μπροστά οι έντεκα στρατηγοί μας!
Λαμπροί μέσα στις πανοπλίες τους, το ένα φτερό στις περικεφαλαίες μεγαλύτερο απ' το άλλο, μέσα στα κόκκινα ντυμένοι, σωστοί Λακεδαιμόνιοι, μη φαίνονται τα αίματα, έντεκα
Στρατηγοί, ένας κι ενας! (κι ένας στρατιώτης: όλοι εμείς: ο Σβέικ), έντεκα στρατηγοί, μέγα στρατήγημα να στρατηγεύουν ένας κάθε μέρα, ώσπου να τις νικήσουμε όλες κι άλλες μέρες να μην έχουμε πια.
Κι αν γελούν μαζί μας οι σημαίες μας, είναι άριστος ο οιωνός, χαρούμενος (κι ας διαδίδουν «χαζοχαρούμενος» οι σκεπτικιστές), κι αν μπήκαν μέσα στην Πόλη οι εχθροί, φύγαμε εμείς, το σκάσαμε και τους τη σκάσαμε!
Μάλιστα σε αυτό συμφωνήσαμε όλες οι συνιστώσες, μόνον η συνισταμένη διαφώνησε: ο καλός στρατιώτης Σβέικ, no problem»

Χωρις συγκίνηση παρακολουθώ τα γεγονότα. Δυστυχώς για άλλη μια φορά με αφήνει παγερά αδιάφορο αυτή η διαδικασία. Πολύ θα ήθελα να υποστήριζα με φανατισμό ένα κόμμα, όπως υποστηρίζω την ποδοσφαιρική μου ομάδα, γιατί χωρίς τον φανατισμό να σε τυφλώνει το θέαμα είναι απογοητευτικό.
…………………………………………………………………………………………..
Στις εκάστοτε εκλογικές αναμετρήσεις δοκιμάζονται πάνω απ’ όλα οι ανθρώπινες σχέσεις.
Ποτέ οι Έλληνες δεν αντιμετώπισαν τις εκλογές με αδιαφορία. Η κρίση της πολιτικής ζωής του τόπου, ακόμη δεν έχει καταφέρει να πλήξει αυτήν την περίοδο της προεκλογικής «γιορτής».
Συμβαίνουν πολλά παράξενα σ’ αυτό το τρελό πανηγύρι που λαμβάνει χώρα κάθε φορά που καλούμαστε να αναδείξουμε τους εκπρόσωπους μας στο κοινοβούλιο ή τους τοπικούς άρχοντες στους δήμους. Βλέπεις φίλους να σε εγκαταλείπουν και εχθρούς να σε ασπάζονται. Νομίζεις πως βρίσκεσαι σε ένα μεγάλο χορό μεταμφιεσμένων, με λύκους που γίνονται αρνάκια και αρνάκια έτοιμα να σε κατασπαράξουν.
Στο τέλος της γιορτής βέβαια δεν είναι όλα όπως πριν και αυτό είναι το ευεργέτημα, για μια κοινωνία που πολλά πράγματα έχει μάθει να τα αντιμετωπίζει επιδερμικά. Ψεύτικες φιλίες καταρρέουν και αναδεικνύονται οι πραγματικές. Οι σχέσεις επαναπροσδιορίζονται, απαλλαγμένες πια απ’ όλα εκείνα τα αδύνατα σημεία που κάηκαν στην προεκλογική δοκιμασία. Είναι η άλλη πλευρά μιας πραγματικότητας, που δεν της δίνουμε και μεγάλη σημασία. Μπροστά στην προεκλογική μέθη εξυψώνουμε τα φούμαρα και βάζουμε σε δεύτερη μοίρα αξίες που επί αιώνες έχουν μείνει αναλλοίωτες. Είναι αυτές οι αξίες που χαρακτηρίζουν τις σωστές ανθρώπινες σχέσεις και που κάποια στιγμή θα βγάλουν από το βάλτο την πολιτική ζωή του τόπου.
…………………………………………………………………………………………..
Επειδή χρόνια τώρα έχω πιει και έχω μεθύσει, δεν με πιάνει άλλο πλέον, το αλκοόλ αυτής της περιόδου. Το ενδιάμεσο κείμενο το έχω γράψει κάποια παραμονή περασμένης προεκλογικής περιόδου.

Για τον Πινόκιο δεν θα σας γράψω

Και επίσημα από σήμερα ξεκινάει η προεκλογική περίοδος. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Με παραμύθια θα την βγάλω. Συνάντησα στον διαδίκτυο, ένα σύντροφο στην ίδια θέση με εμένα. Τι να πεις και τι να γράψεις… «Είχα σκοπό να γράψω κάτι γενικό. Δεν ξέρω τι. Κάτι για αυτά που βλέπω να συμβαίνουν γύρω μου. Αλλά ο γιατρός μου – ο θεός να μου κόβει χρόνια, να του δίνει δέκατα – με συμβούλεψε ότι θα ήταν βαρετό. «Ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται για τέτοια πράγματα», μου είπε. «Γράψε καλύτερα ένα παραμύθι, πάντα άρεσαν τα παραμύθια στους ανθρώπους». Έτσι λοιπόν αποφάσισα να σας πω ένα παραμύθι.
Μια φορά κι ένα καιρό ήταν μια όμορφη γειτονιά, σε κάποια γωνιά του κόσμου. Οι κάτοικοι της ήταν περήφανοι γι' αυτή. Πίστευαν ότι ζούσαν στην πιο όμορφη γειτονιά του κόσμου – κι ακόμα το πιστεύουν. Όλα φαίνονταν τέλεια. Ήταν τόσο ευτυχισμένοι που αγνοούσαν τι συνέβαινε στον υπόλοιπο κόσμο, παρόλο που ο υπόλοιπος κόσμος δεν τους αγνοούσε. Υπήρχε όμως κάτι σ' αυτή την πόλη που έκανε τους κατοίκους της να ντρέπονται και να μην το πολυσυζητούν δημοσίως. Αυτό το κάτι ήταν μια ψυχιατρική κλινική, που φιλοξενούσε όλους αυτούς που μες στη τρέλα τους αμφισβητούσαν την ευτυχία των υπολοίπων. Πραγματικά τρελοί... Το χειρότερο απ' όλα ήταν ότι ανέβαιναν πάνω στους τοίχους της κλινικής και χάλαγαν τον κόσμο με τις φωνές τους. Λέγανε πράγματα ακατανόητα που δύσκολα θα μπορούσαν να μεταφραστούν στη γλώσσα των κατοίκων.

Κάπου-κάπου αυτοί οι τρελοί δραπέτευαν. Θυμάμαι μια φορά που είχαν κλειστεί σε μια σχολή. Από κει φώναζαν τα όνειρα τους και τραγούδαγαν τους ύμνους, που έσκιζαν τα αυτιά των ευτυχισμένων. Πολλοί θα αναρωτιέστε τι απέγιναν όλοι αυτοί οι δραπέτες όταν τους πιάσανε. Πώς τους τιμώρησαν; Έχετε ακούσει που λένε ότι η ίδια θεραπευτική αγωγή μπορεί να έχει διαφορετικά κι αντιφατικά αποτελέσματα; Κάπως έτσι έγινε κι δω. Άλλους τους επέστρεψαν στην κλινική να συνεχίσουν τη θεραπεία τους, άλλους – που ήταν σε χειρότερη κατάσταση – τους έκλεισαν στην απομόνωση για παραδειγματισμό. Η μεγαλύτερη, όμως επιτυχία των γιατρών ήταν αυτοί που σωφρονίστηκαν. Όσο κι αν σας φαίνεται απίστευτο, κατάφεραν να κλείσουν τα μάτια τους και να δουν την ευτυχία που έχαναν τόσο καιρό, κι έτσι αφέθηκαν ελεύθεροι.
Αυτή η ψυχιατρική κλινική ήταν το αρχαιότερο κτίριο της γειτονιάς. Η αλήθεια είναι πως κάθε γειτονιά του κόσμου είχε μια τέτοια κλινική. Ακόμα και σήμερα... Κι πάντα υπήρχαν – και υπάρχουν – αρκετοί πρόθυμοι γιατροί που προσπαθούν να τους θεραπεύσουν με τις συμβουλές τους...»
Αύριο θα συνεχίσουμε με την κοκκινοσκουφίτσα και τον κακό λύκο. Για τον Πινόκιο δεν θα σας γράψω τις περιπέτειες του τις δείχνει η τηλεόραση σε συνέχειες…

Σαν να μην πέρασε μια μέρα

H ιστορία λέμε, επαναλαμβάνεται και η ζωή έχει συχνές επαναλήψεις, ετούτη
όμως η επανάληψη του Σεπτέμβρη του ’09 με τον Σεπτέμβρη του ’07 δεν αντέχεται. Είχα αλλά στο μυαλό μου για τούτο τον μήνα, γι’ αυτό και η μεγάλη εισαγωγή που προηγήθηκε. Τώρα δεν ωφελεί, τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, θα πνίξουν κάθε απόπειρα προβληματισμού. Δεν με εμπνέει τίποτα αυτό το διάστημα. Μετά τις φωτιές οι εκλογές, ακόμα και το διάγγελμα του πρωθυπουργού για την προκήρυξη των πρόωρων εκλογών, στο ίδιο πνεύμα κινήθηκε.
Ο πολιτικός λόγος στερείτε παντελώς φαντασίας, έχει περιορισθεί σε φράσεις κλισέ, συνθηματολογία, σκανδαλολογία, και φτηνή ρητορική. Μήπως έχει δίκιο ένα γερμανός φιλόσοφος που σε άρθρο του με τίτλο «Λυπηθείτε τους πολιτικούς», υποστηρίζει ότι: «οι πολιτικοί είναι αξιολύπητοι. Κάνουν μια μίζερη και βαρετή ζωή. Υποδύονται ότι ασκούν εξουσία, ενώ στ’ αλήθεια ελάχιστα περνούν πια από το χέρι τους, αφού όλες οι κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται σε επίπεδο υπερεθνικό ή οικονομικό. Διαχειριστές είναι δηλαδή ούτως ή άλλως οι πολιτικοί, στο καιρό της παγκοσμιοποίησης».
Με τέτοιους έχουμε να κάνουμε. Ανώτατοι υπάλληλοι, διαχειριστές, διεκπεραιωτές σχεδίων. Άνθρωποι με δεμένα μάτια και χέρια, που εκτελούν εντολές. Πως να ενσκήψουν, πάνω από τα κοινωνικά προβλήματα, το σχέδιο χαραγμένο επί χάρτου απαιτεί λεπτούς και καθορισμένους χειρισμούς.

Μ’ αυτά τα δεδομένα, θα πρέπει να δείχνουμε όλη μας την συμπάθεια, προς τους εργάτες εφαρμογής, που έχουν να φέρουν εις πέρας, ένα έργο που τους στερεί κάθε προοπτική φαντασίας και τη χαρά της δημιουργίας.
Οι απαιτήσεις μας θα πρέπει πλέον να περιορισθούν. Δεν κάνουν του κεφαλιού τους, άρα αυτό που θα πρέπει να μας ικανοποιεί, είναι εκείνα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν έναν υπάλληλο, ικανότητα, εργατικότητα, γνώση του αντικείμένου εντιμότητα, παραγωγικότητα. Έναν υπάλληλο που μπορεί να φέρει εις πέρας το έργο που έχει αναλάβει, ένα έργο όμως που δεν το καθορίζουν οι ανάγκες της κοινωνίας, αλλά διεθνή κέντρα αποφάσεων.
Με βάση τα παραπάνω θα πρέπει να μην είμαστε αυστηροί με τις κυβερνήσεις των δυο κομμάτων που εναλλάσσονται εδώ και τριανταπέντε χρόνια στην εξουσία. Οι μομφές που κατά καιρούς εξαπολύονται, ότι είναι διαχειριστές της εξουσίας, είναι η αναγνώριση για την προσπάθεια που καταβάλλουν...
Γι’ αυτό σας λέω, μην πυροβολείτε τον Πρωθυπουργό, εντολή διεκπεραίωσε.
Παρ’ όλα αυτά, ειδικά τώρα που μιλούν όλοι και μιλούν πολλοί, τίποτα δεν μου ερεθίζει το εγκέφαλο. Και πώς να συμβεί αυτό όταν έχω απέναντι μου δυστυχισμένους εντολοδόχους;

Η ευχή που έγινε κατάρα

Χάρτινος τελικά και τούτος ο Σεπτέμβρης και ας μην τον είχα στο πρόγραμμα.
Κανονικά αυτό το μήνα τον προεκλογικό θα ήταν προτιμότερο να μη γράφω, το κάνω γιατί κάποιος θα μου κλέψει το χώρο και θα τον γεμίσει ψέματα.
Ας ξεκινήσουμε από εκεί που είχαμε μείνει, άλλωστε προχθές είχαμε εκλογές και αυτό που εισπράξαμε στα δύο χρόνια ήταν αυτό που εισπράττουμε από 1974. Μια εναλλασσόμενη μαλακία. Επανέρχομαι. με την παλαιότερη και πάντα επίκαιρη θέση.
«Να υπονομεύσουμε με την ψήφο μας τον δικομματισμό» θα μπορούσε να είναι το κεντρικό σύνθημα, για όλους τους ενηλικιωμένους πολιτικά, ψηφοφόρους. Να υπονομεύσουμε με την ψήφο μας τα κόμματα, που μέχρι σήμερα συγκρίνουμε τα αρνητικά τους: ποιος έκλεψε τα λιγότερα και ποιος τα περισσότερα, ποιος υπερέχει σε ατολμία, σε διαπλοκή, ποιος ξεχνάει περισσότερο τις προεκλογικές υποσχέσεις, ποιος διορίζει περισσότερα ή λιγότερα δικά του παιδιά, ποιος δείχνει μεγαλύτερη η μικρότερη υποτέλεια απέναντι στον ξένο παράγοντα. Η ψήφος μας, σε οποιοδήποτε μικρό κόμμα μπορεί να μην αποτελεί αυτοσκοπό, στόχο έχει να γκρεμίσει επιτέλους το κομματικό κράτος που στήνεται εναλλάξ, κάθε τέσσερα ή κάθε οκτώ χρόνια. Η ψήφος σήμερα δεν μπορεί να στηρίζεται σε πατροπαράδοτες συνήθειες, ούτε βεβαίως σε ψευδεπίγραφες ιδεολογίες, η ψήφος πρέπει να λειτουργεί καταστροφικά για ένα σαθρό οικοδόμημα, βόμβα στα θεμέλια αυτών των πολυσυλλεκτικών κομμάτων εξουσίας, που όπως έχουν ανακατευθεί, αποτελούν ένα και το αυτό.

Ένα και το αυτό. Υποταγμένα στο ίδιο μηδενισμό άξιων και κοινωνικών στοχεύσεων. Υποταγμένα στον ξένο παράγοντα. Βυθισμένα στην διαπλοκή και τη διαφθορά. Υπεύθυνα για την κλοπή του δημοσίου χρήματος. Δυο κόμματα γερασμένα άτολμα και χωρίς φαντασία που επιβάλλεται να αποδομηθούν. Σε ένα μήνα, θα κριθεί η δική μας αξιοπιστία, θα κριθεί η αντοχή μας για άμυνα μπροστά σ’ αυτήν την ισοπέδωση άξιων, θα κριθεί η συμπεριφορά μας και η αλληλεγγύη απέναντι στις επόμενες γενιές, απέναντι στα παιδιά μας. Θα κριθεί αν αυτά που καταγγέλλουμε για τα κόμματα εξουσίας τα εννοούμε. Ασφαλώς και δεν περιμένω τίποτα. Για άλλη μια φορά θα θριαμβεύσουν τα ψευτοδιλήμματα και ο κομματικός πατριωτισμός. Σε μια ρωγμή ευελπιστώ στα θεμέλια του δικομματισμού, που θα δίνει ελπίδες σε κάποια χρόνια αναδιάταξης των πολιτικών δυνάμεων και τη δημιουργία νέων κομμάτων, που να υπηρετούν τον πολυκομματισμό με ευδιάκριτες διαφορές και συγκεκριμένη ταυτότητα»

Να ξεκινήσουμε

Να λαδώσουμε σιγά – σιγά τις μηχανές να ξεκινήσουμε. Η μελαγχολία δεν γνωρίζει εποχές, πηγάζει μέσα από δυσκολίες, όχι απ’ αυτές που ζούμε, αλλά απ’ αυτές που περιμένουμε. Είναι η αρχή στην ανηφόρα και νοιώθουμε ήδη κουρασμένοι.
Όσο προχωράμε στη ζωή, υποστηρίζει ο Πεσσόα τόσο πειθόμαστε για δύο αλήθειες, που ωστόσο είναι αντικρουόμενες. Η πρώτη είναι ότι μπροστά στην πραγματικότητα της ζωής φαίνονται χλομές όλες οι μυθοπλασίες της λογοτεχνίας και της τέχνης. Η δεύτερη αλήθεια είναι ότι κάθε ευγενική ψυχή επιθυμεί να διατρέξει τη ζωή εξ ολοκλήρου, να αποκτήσει την εμπειρία όλων των πραγμάτων, όλων των τόπων και όλων των συναισθημάτων, και επειδή αυτό είναι αδύνατον, η ζωή μόνο μέσα από την άρνηση της μπορεί να βιωθεί στην απόλυτη ουσία της.
Οι δύο αυτές αλήθειες δεν συνδυάζονται, ούτε μπορούμε να απορρίψουμε την μία ή την άλλη, θα πρέπει ωστόσο να ακολουθήσουμε τη μία νοσταλγώντας εκείνη που απορρίψαμε. Ή να απορρίψουμε και τις δύο και να υψωθούμε πάνω από τον εαυτό μας σε μια προσωπική νιρβάνα.

Μόλις μπήκε το φθινόπωρο και έχουν ενδιαφέρον τα παραπάνω. Μόλις ξεκινάει η ανηφόρα και χρειάζεται να ασκήσουμε το μυαλό μας, για να γίνει η διαδρομή πιο ευχάριστη.
Ο μεγάλος στοχαστής εντοπίζει την ευτυχία στα πλέον προσπελάσιμα σημεία.
«Μακάριος είναι αυτός που δεν απαιτεί από τη ζωή περισσότερα απ’ όσα αυτή του δίνει αυθόρμητα, καθοδηγούμενος από το ένστικτο της γάτας, που αναζητεί τον ήλιο όταν υπάρχει ήλιος, και όταν δεν υπάρχει, τη ζέστη, όπου κι αν αυτή βρίσκεται, Μακάριος είναι αυτός που παραιτείται από την προσωπικότητα του μέσω της φαντασίας του. Μακάριος τέλος αυτός που παραιτείται από τα πάντα και από τον οποίο, δεν μπορεί κανείς να πάρει ούτε να στερήσει κάτι. Ο χωρικός, ο αναγνώστης μυθιστορημάτων και ο απόλυτος ασκητής, αυτοί οι τρεις είναι οι μακάριοι της ζωής. Δεν μπορώ να είμαι τίποτα, ούτε τα πάντα: είμαι το γεφύρι που ενώνει αυτό που δεν έχω και αυτό που δεν θέλω».
Ελάχιστοι ανήκουν σ΄ αυτές τις τρεις ομάδες οι υπόλοιποι αναζητούμε την απόλυτη ευτυχία σε άλλες διαδρομές και επειδή δεν θα την βρούμε ας οπλιστούμε με θάρρος κρατώντας για πισινή αυτά που αναφέρει ο Πεσσόα

Φθινοπωρινά όνειρα

Να ξεκινήσουμε με όνειρα την πρώτη μέρα του φθινοπώρου. Η στήλη θα φιλοξενήσει σήμερα, φράσεις που « κόπηκαν» από άλλα κείμενα, δημοσιευμένα ή όχι, εποχών παλιότερων ή ακόμα πιο παλιών... Μια επώδυνη διαδικασία: να κρατήσεις το μέτρο ή και το υποδεκάμετρο... Μέχρι την έκρηξη... που ακυρώνει τον τίτλο της εγγραφής!! Την επιμέλεια της συλλογής είχε ο κ. Αντώνης Χελιδώνης Φυσάει πάνω από τα κεφάλια μας , σκόνη της Ιστορίας.
Το πρωινό μας φιλί ένα σημείωμα έμπρακτα υγρό.

Ένας χειμωνιάτικος ήλιος πάνω στο στήθος σου.

Η δική μου αναμονή : ένα καινούργιο συλλογικό όνειρο.

Θα υπάρξει στα αλήθεια ένα ισχυρό ποσοστό ελπίδας, στις μέρες μας;

Μια σπάνια ωριμότητα επικάθισε στο άγνωστο παρόν. Το είδωλο του κόσμου αφαιρέθηκε, στο σύνολο προστέθηκε η απώλεια του. Έτσι αρχέγονες πράξεις επανεμφανίστηκαν.

Κοιτάζω το ξεχασμένο ρολόι του χρόνου.

Τα κορίτσια μας, κοσμήματα της νύχτας που πέρασε, που είναι εδώ, που θα έρθει. Τα κορίτσια μας, λαμπιόνια πολύχρωμα του μοναχικού λούνα - παρκ, του κορμιού μας. Το κορμί μας ο παιγνιότοπος των κοριτσιών και ο έρωτας διάχυτος.

Τη νύχτα ο ποιητής επιχειρεί - μάταια να συνομιλήσει με τον άλλο. Θραύσματα της θέσης του να επουλώσουν τον τραυματισμένο άνθρωπο της μέρας.


Εκείνοι, επινόησαν, στα χρόνια της ξηρασίας, νέες διαιρέσεις ακαλλιέργητης γης.

Να ήταν όλα σινεμά, μωρό μου. Να είναι όλα σινεμά!

Η νεότητα μας, κήπος αρωμάτων χωρίς φως. Ξανά η νύχτα και το αίμα.

Είναι, και ζω με αυτή, αλήθεια. Πέθανε ο Γιάννης.

Καρκινικό έτος, ήδη παρελθόν, το σκοινί μαζεύει. Κοινοτυπίες: απλόχερα δίνεται και γίνεται ένα με αυτές.

Νέες σημειώσεις. Χαθήκαμε λίγες ώρες πριν το τέλος μιας εποχής.

Μικρές στιγμές... όχι "άδειες".

Είναι όλοι άθωοι. Νόμιμοι. Ακέραιοι. Τόσο προκλητικοί...

... και αλήθεια πως να υπερασπιστείς τον εαυτό σου, όχι από το παρελθόν ή τον άλλο, αλλά από μια ηλιόλουστη μέρα του Σεπτεμβρίου .

Όλα πολιτικά είναι...

Ο χάρτινος Σεπτέμβρης της Ελένης

Κλείνοντας το προηγούμενο κείμενο με την ευχή ο Σεπτέμβρης να μην είναι χάρτινος, σκέφτηκα την αντίδραση της φίλης μου της αλεφ. Δεν πρόφτασα να το αναρτήσω στην ηλεκτρονική σελίδα και και αμέσως η απάντηση.
Έχω γράψει τρία κείμενα διαφορετικά με τον ίδιο τίτλο «ο χάρτινος Σεπτέμβρης της καρδιά μου», κάποιες φορές το χαρτί μας δίνει ζωή και κάποιες άλλες γκρεμίζει τα όνειρα μας. Πριν δυο χρόνια περιμένοντας τις εκλογές, ο Σεπτέμβρης πέρασε καλυπτόμενος από προεκλογικές αφίσες, αυτό εννοούσα και ευχήθηκα να μην επαναληφθεί και φετος.
«Να κάνουμε ένα διάλειμμα. Αυτές τις μέρες του απόλυτου ψεύδους, που τα συνθήματα έχουν αντικαταστήσει το διάλογο, και οι όποιες φιλότιμες απόπειρες, ειλικρινείας, αντιμετωπίζονται δικαιολογημένα με καχυποψία, η οικονομία του λόγου αποτελεί την πιο επιθετική συμπεριφορά.
Τα πράγματα είναι απλά, ένα και ένα κάνουν δύο και όχι έντεκα όπως, καθοδηγούμενοι από την αγωνία της πλειοδοσίας προσπαθούν να μας πλασάρουν.
Τώρα που το σκέφτομαι, ξέρεις πόσους Σεπτέμβρηδες, μου έχουν κλέψει; Αυτόν το μήνα, με αρκετή δόση γλυκιάς μελαγχολίας και ανασφάλειας έκανα σχέδια, όχι για τον χειμώνα που έρχεται αλλά για το επόμενο καλοκαίρι..
Πέρασε ο Σεπτέμβρης, καλυπτόμενος από πολύχρωμες προεκλογικές αφίσες και συνθήματα. Άλλος ένας χάρτινος Σεπτέμβρης, στο βωμό της προεκλογικής μέθης.
Είναι πολύ, πότε για το βασιλιά, πότε για το βουλευτή, πότε για το δήμαρχο η τον νομάρχη, να χάνουμε τους μισούς πιο γλυκούς μήνες της ζωής μας.
Ευτυχώς που υπάρχει και το ραδιόφωνο, και όταν πέφτει το σκοτάδι, που οι συνοικισμοί των ανθρώπων γίνονται ένα σιωπηλό ερημητήριο, οι ανήσυχες ζωές φλερτάρουν με το μπαλκόνι τη θάλασσα, τα δέντρα πού φοράνε τα καφέ κουστούμια, γλυκές φωνές σφηνώνουν ανάμεσα σε μουσικά ταξίδια και πάμε…
«Πάντα εκεi. Στην πρώτη αγάπη, στο πρώτο φιλί, στην πρώτη προδοσία, στο πρώτο χαστούκι, στην πρώτη ηδονή, στο πρώτο τσάκισμα. Μια είναι η πρεμιέρα και τα περιλαμβάνει όλα. Μετά ο ηθοποιός ψιλοβαριέται. Μπερδεύει το ρόλο του, επαναλαμβάνει στη ζωή πράξεις της σκηνής και ανάποδα.. Μέχρι που ξεριζώνει τα μάτια του και, όταν συνέρχεται στο νοσοκομείο, οι φίλοι με τρόπο του εξηγούν πως δεν το λένε Οιδίποδα, παρά Μάκη, μόνο Μάκη, τα άλλα που αισθάνθηκε ήταν από τη ζωή ενός άλλου. Πάντα εκεί στις μικρές πόλεις που δέχτηκαν να μας αναθρέψουν με αντάλλαγμα ένα κομμένο ορίζοντα.»

Τα παραπάνω αποτελούν εισαγωγή γι αυτά που μου αφιέρωσε στην σελίδα της η αλεφ που επιμένει στο χαρτί.
«Κάτι σου αφιέρωσα μόλις τώρα στο μπλογκ μου, δηλαδή στο ποστ σου το χρωστώ, το δικό σου γέννησε το δικό μου. Το ξέρω ότι θα το δεις. Θα διαφωνήσεις, το ξέρεις, το ξέρω, αλλά θα το δεις.
28 Αύγουστος 2009 1:44 μμ
υπομονετικός, αινιγματικός λαβύρινθος των γραμμών μας
"Ένας άνθρωπος", γράφει ο Μπόρχες στον Επίλογο του "Ποιητή", "βάζει σκοπό της ζωής του να ζωγραφίσει τον κόσμο. Χρόνια ολόκληρα γεμίζει μια επιφάνεια με εικόνες από επαρχίες, βασίλεια, άστρα, άλογα κι ανθρώπους. Λίγο πριν πεθάνει, ανακαλύπτει ότι αυτός ο υπομονετικός λαβύρινθος των γραμμών σχηματίζει την εικόνα του προσώπου του".

ΥΓ. Καμιά φορά σκέπτομαι το πόσα του χρωστώ. Στον Μπόρχες και στον Αχιλλέα Κυριακίδη.
Αλλά το αφιερώνω στον συμφοιτητή και αείποτε φίλο μου Μάκη Αρμένη που επιμένει να μου υπενθυμίζει τον "χάρτινο Σεπτέμβρη της καρδιάς μου".
Μάκη μου καλέ, μόνο χάρτινη ίσως και να μπορώ, μονάχα χάρτινη μπορώ να αντέχω ή να καταλάβω, ξέρω κι εγώ; Εξάλλου κάτι γίνεται και με την... πηκτικότητα του αίματός μου (έτσι κι αρχίζει να τρέχει, δεν το σταματώ).
Όπως μπορεί ο καθένας, ναι; Και με ό,τι του λέει η καρδιά του.
Άντε να βγαίνει αυτός ο Αύγουστος ο αποκαλυπτικός και σκληρός. Κι ας μπει ένας Σεπτέμβρης χάρτινος, τί να κάνουμε; Αυτό ξέρω!
Όχι, δεν συμμαζεύτηκα ακόμα, σκόρπια είμαι και υποτίθεται σε "διακοπές". Αλήθεια, εσείς ξέρετε κανένα που να διακόπτει ποτέ από τη ζωή του;