Γράφω για να μην ξεχάσω

Κανονικά, αυτό το διάστημα θα έπρεπε να έχω σταματήσει να γράφω. To κάνω στοιχηματίζοντας με τον εαυτό μου, ότι δεν θα θυμώσει με όλα αυτά τα δήθεν. Τι τύχη μπορεί να έχει μια στήλη, που κάνει ότι είναι δυνατόν για να ξεφύγει από τον προεκλογικό πυρετό; Τι τύχη μπορεί να έχει μια στήλη όταν έχει να συναγωνισθεί, τους περισσότερους υποψήφιους βουλευτές που αυτές τις μέρες έχουν βαλθεί να αποδείξουν την ικανότητα τους στην αρθρογραφία; Είμαι εκτός κλίματος, συνειδητά, γιατί δεν μπορώ να παρακολουθήσω τα εγκαίνια ατελείωτων έργων, τις υποσχέσεις που θα μείνουν υποσχέσεις, και το μεγάλο τμήμα του εκλογικού σώματος που αυτές τις μέρες μα κάποιο τρόπο μαγικό, προσβάλλεται από αμνησία. Καημό το έχω, να διαβάσω κάτι διαφορετικό, που θα εμπεριέχει όνειρο και φαντασία, που θα βγάζει ψυχή και συναίσθημα. Δεν μπορεί η πολιτική, να ανακτήσει την χαμένη της τιμή και αξιοπιστία με όλα τούτα τα κλισέ που παπαγαλίζουν οι υποψήφιοι.

Επειδή η κάθε εκλογική μάχη είναι διαφορετική αλλά με πολλά κοινά στοιχεία με τις προηγούμενες, δεν βλάπτει να επαναλάβουμε τις αιρετικές μας απόψεις περί φιλοδοξίας.


Σεβαστή λένε η φιλοδοξία του καθενός. Ποιοι το λένε; Μα φυσικά οι φιλόδοξοι. Η φιλοδοξία, κυρίως στην πολιτική πρέπει να συνοδεύεται και με τα απαραίτητα προσόντα, σε διαφορετική περίπτωση, όχι μόνο δεν πρέπει να την σεβόμαστε αλλά να την πολεμάμε.

Ο φιλόδοξος μετέρχεται χίλιους τρόπους προκειμένου να ικανοποιήσει την αρρώστια του. Το πάθος του τον οδηγεί πολλές φορές στην ανεντιμότητα, στον συμβιβασμό, στο ξεπούλημα.

Τι θα πει κύριε να είναι σεβαστή η φιλοδοξία; Ωραία την ικανοποίησες. Η συνέχεια είναι όμως οδυνηρή και δυστυχώς δεν είναι μόνο για σένα. Δεν φτάνουν τα χέρια σου, να υλοποιήσουν τίποτα από όλα εκείνα που υποσχέθηκες. Είσαι καταδικασμένος να κάνεις ελαφρά πηδηματάκια για να πιάσεις, τι άλλο από αέρα κοπανιστό.
…………………………………………………………………………………………..
Η φιλοδοξία ποτέ δεν είναι σεβαστή, γιατί εμπεριέχει εγωισμό. Κανείς φιλόδοξος δεν ξέρει που πρέπει να σταματήσει, βρίσκεται σε μια αέναη διαδικασία προσωπικής κατάκτησης, εις βάρος τις περισσότερες φορές της κοινωνίας.
Η δόξα ανήκει στους ήρωες, σε αυτούς που θυσιάζουν ακόμα και τη ζωή τους για αξίες και ιδανικά. Με την δόξα στεφανώνει ο Λαός αυτούς που ποτέ δεν την αναζήτησαν, γιατί η δόξα έπεται της προσφοράς. Αυτοί που την κυνηγούν είναι τουλάχιστον επικίνδυνοι.

άμυνα

Για την αμνησία έγραφα χθες, που επισκέπτεται αυτές τις μέρες το μεγάλο τμήμα του εκλογικού σώματος και δίνει την δυνατότητα στο δικομματισμό για ακόμα μια φόρα να θριαμβεύσει. Τελικά οι εκλογές είναι η χαρά του δικομματισμού. Είναι τόση ισχυρή η επιρροή του, στο εκλογικό σώμα που ακόμα και πρόσωπα, αποδιοπομπαίοι τράγοι του παρελθόντος, που συντάσσονται σήμερα μαζί του, έρχονται στην επιφάνεια, αναβαπτισμένοι άσπιλοι και αμόλυντοι. Ποιος θυμάται τώρα το βίο και την πολιτεία του κάθε υποψηφίου; Όλοι μαζί ενωμένοι για την νίκη που θα μας δώσει την εξουσία.
Τι κάνουμε εμείς, που η λήθη δεν κατάφερε να μας νικήσει; ΑΜΥΝΑ! Για να κρατήσουμε την προσωπική μας αξιοπρέπεια, για να διασώσουμε την εντιμότητα και την ανθρωπιά μας.
Δυστυχώς γι’ άλλη μια φορά εμείς θα πανηγυρίσουμε μετά, τότε που επανέρχεται η μνήμη, και ο δικομματισμός, όμως έχει υπολογίσει, θα αρχίσει να μέτρα ανώδυνες ήττες.
Ποιος είπε ότι το κοινωνικό δεν είναι προσωπικό και ανάποδα; Τι περιμένουμε ν’ ανθίσει σε τσιμεντένιους τοίχους; Όλα τα άσχημα θα συνεχίσουν να γίνονται, την ίδια ώρα που εμείς θα επενδύουμε στις άυλες μετοχές της αξιοπρέπειας και της ευγενούς ζωής. Το ξέρω δεν ανακαλύπτω την Αμερική, αλλά αισθάνομαι πως αν δεν ανακεφαλαιώνουμε σε τακτά χρονικά διαστήματα, θα μας πάρει και θα μας σηκώσει η Όσια απάθεια. Τι άλλο περιμένουμε να μας συμβεί; Εργαζόμενοι, που κοντεύουν να συνταξιοδοτηθούν απολύονται. Τι άλλο περιμένουμε για να βγούμε στους δρόμους απέναντι σε ένα άδικο κράτος, που σφίγγει ακόμα περισσότερο το σκοινί στην ήδη απαγχονισμένη περιφέρεια; Σε ένα κράτος που εξαντλεί όλη την αυστηρότητα του στους αδύνατους και όλη την παθητικότητα του στους δυνατούς. Σε ένα κράτος που έχει το δικαίωμα να χρωστά και απειλεί με κάθε μέσο όσους δεν μπορούν να πληρώσουν το χαράτσι.


Η σημερινή εικόνα δεν μας δίνει την παραμικρή ελπίδα για πορεία προς τα εμπρός. Η ιστορία εξουθενωμένη από όλα αυτά τα άλματα που σημειώθηκαν κατά τις δύο προηγούμενες χιλιετίες, αρχίζει να κινείτε ταχύτατα, με βήματα προς τα πίσω.
Άμυνα είναι το κεντρικό σύνθημα. Να σταματήσουμε έστω και για λίγο αυτήν την οπισθοδρόμηση.
Λίγο καθαρό αέρα χρειαζόμαστε για να πάρουμε βαθιές ανάσες. Λίγο ραδιόφωνο τα βράδια να μας βάζει ερωτηματικά για να ονειρευτούμε.
………………………………………………………………………………………….
«Στα όνειρα μου οι άνθρωποι είναι αρτιμελείς, φορούν ωραία ρούχα, χαμογελάνε. Τα παιδιά μεγαλώνουν με ασφάλεια. Οι ενήλικοι οδεύουν προς την δύση τους με αξιοπρέπεια. Όταν ξυπνάω δεν υπάρχει τίποτα. Σπασμένα αγάλματα, παραμορφωμένοι έρωτες, πλάσματα – φωτοτυπίες που περιμένουν στη σειρά, τη σειρά τους. Για τι; Για που; Κανείς δεν ξέρει. Όλα κινούνται μηχανικά, φαγητό. δουλεία σεξ, φαξ, e-mail, SMS, MMS, ύπνος, ύπνος, ύπνος.
Το κινητό σου βγάζει φωτογραφίες; Το δικό μου βγάζει κραυγές. Τι μπέρδεμα! Γιατί νομίζω ότι ξυπνάω όταν κοιμάμαι;»

Να το θυμηθείτε … που δεν θα το θυμηθείτε…

«Οι δύο μεγάλες παρατάξεις, μέσα από το όψιμο μασκάρεμα τους, όχι μόνο δεν θυμίζουν τις αρχές τους, αλλά πείθουν και τον εκ γενετής ηλίθιο, ότι αποτελούν ένα κόμμα όπου απλός οι σφετεριστές του θρόνου διαφωνούν για τον θρόνο, όχι για την ακολουθητέα πολιτική. Παρά την εκκωφαντική του κοινοτοπία, το επιχείρημα ισχύει: η πολιτική της χώρας πλέον ασκείτε με έξωθεν υπαγόρευση και ο καβγάς των δυο μεγάλων κομμάτων αφορά τη θεσιθηρία και το κυνήγι των θησαυρών που αναμένονται. Τίποτα άλλο. Δεν υπάρχει κάτι που έπραξε η κυβέρνηση - σωστό ή λάθος - και δεν θα το έπραττε η αντιπολίτευση αν κρατούσε τα ηνία της χώρας»
Προ δεκαετίας απόσπασμα από άρθρο του Κωστή Παπαγιώργη. Πόσο μυαλό πια χρειάζεται. Πόσο χρόνια αμνησίας πρέπει να περάσουν.
Αυτήν την περίοδο την προεκλογική εκτός από τις σχεδόν πάντοτε ανεκπλήρωτες ελπίδες που μας προσφέρει, με κάποιο μαγικό τρόπο μας αφαιρεί εξ ολοκλήρου και την μνήμη. Πως αλλιώς να εξήγησης τη συμπεριφοράς της πλειοψηφίας του εκλογικού σώματος; Ξέχασε την αγανάκτηση που την οδήγησε στην απόρριψη του 2004 και 2007 του ΠΑΣΟΚ; Τι νέο προέκυψε που το ετοιμάζει και πάλι για την εξουσία; Άλλαξε σε τίποτα το ΠΑΣΟΚ από το 2004 ως σήμερα; Αναγνώρισε τα λάθη του; Καθάρισε το ζοφερό παρελθόν του; Αντίστοιχα θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς και για την Νέα Δημοκρατία. Και να το θυμηθείτε, που δεν θα το θυμηθείτε, σε λιγότερο από τέσσερα χρόνια θα έχουμε το ίδιο σκηνικό απ’ την ανάποδη.
Με τα παραπάνω δεν αναφέρομαι στο σύνολο του εκλογικού σώματος, αναφέρομαι στην μετακινούμενη μάζα, όπως ορθά υποστηρίζει ο Χρήστος Γιανναράς, σε άρθρο στην «Καθημερινή της Κυριακής»

«Υπάρχει βέβαια πάντοτε εκείνο το τμήμα του εκλογικού σώματος (στην Ελλάδα απελπιστικά μεγάλο), που ψηφίζει χωρίς σκέψη, χωρίς κρίση με τον πρωτογονισμό η την ψυχανωμαλία του οπαδού, είναι το δυσφόρητο βαρίδι που κρατάει τη χώρα στην υπανάπτυξη, στην συνεχώς επιτεινόμενη υποβάθμιση της ποιότητας …
«…Δεν είναι τυχαίο που η προεκλογική αντιμαχία περιορίζεται προγραμματικά και ασφυκτικά στα προβλήματα της οικονομίας. Με την απαράλλαχτα κοινή πολιτική τους στην εκπαίδευση και στο πεδίο των ΜΜΕ, ΠΑΣΟΚ και Ν. Δ, έχουν κατορθώσει να είναι πια κυρίαρχος στην Ελλάδα ο «μονοδιάστατος άνθρωπος» του ιστορικού υλισμού, στην πιο χυδαία, καταναλωτικά βουλιμική εκδοχή του. Έτσι ο ελλαδίτης σήμερα ψηφίζει με αντανακλαστικά τζογαδόρου σκοπεύοντας την «καλή» και η κυβέρνηση κυβερνάει όχι με κάποιο πρόγραμμα η με στόχους κοινωνικούς, αλλά πειθαρχώντας σε εβδομαδιαίες δημοσκοπήσεις που απηχούν τη βουλιμία μαζών σε προχωρημένη εξηλιθίωση».
Το ξέρω ότι σ’ αυτή την περίοδο της απόλυτης λήθης, όλα τα παραπάνω είναι άνευ αποτελέσματος, θα χρειαστούν όμως για αργότερα, να το θυμηθείτε.. που δεν θα το θυμηθείτε…

Πόσα παραμύθια πια…

«Αν θυμάσαι ότι αυτά που ακούς τα έχεις ξανακούσει καμπόσες φορές, μην ανησυχείς μέχρι την κάλπη θα έχεις ξεχάσει»
Καταληκτική ημερομηνία η 4η Οκτωβρίου, για να ξεχάσουν οι καμένοι, τα θύματα του χρηματιστηρίου (καλά αυτοί το έχουν ξεχάσει προ πολλού), για ξεχάσουν οι άνεργοι, για να ξεχάσουν οι φοιτητές, οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι. Για να ξεχάσει η ελληνική κοινωνία που για τριανταπέντε χρόνια βολοδέρνει ανεμίζοντας ποτέ μπλε και πότε πράσινες σημαίες.
Το εκλογικό σώμα για άλλη μια φορά θα συνταχθεί στη μεγάλη του πλειοψηφία με τους ισχυρούς, για να συνεχίσει το κομματικό κράτος να ζει και να βασιλεύει.
Δυστυχώς έχει δημιουργηθεί η ψευδαίσθηση ότι η εναλλαγή κάθε τέσσερα ή οκτώ χρόνια των κομμάτων εξουσίας, φέρνει και την αλλαγή στην κοινωνία. Δυστυχώς η μνήμη μας σβήνει πολύ εύκολα το παρελθόν, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουμε το παλιό σαν νέο.
«Πάμε για την νέα αλλαγή» λέει ο Γεώργιο Παπανδρέου, ο εγγονός του Γεωργίου Παπανδρέου πρώην πρωθυπουργού της Ελλάδος και υιός του Ανδρέα Παπανδρέου πρώην πρωθυπουργού της Ελλάδος.
«Θέλουμε ισχυρή πλειοψηφία και νωπή λαϊκή εντολή, για να προχωρήσουμε στις μεταρρυθμίσεις, και να αντιμετωπίσουμε την οικονομική κρίση διακηρύσσει ο Πρωθυπουργός κ. Κωνσταντίνος Καραμανλής, ανιψιός του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας και πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Για να δούμε πόσο θα συνεχιστεί η δυναστεία και ποσά χρόνια αυτός ο Λαός θα αντιμετωπίζει στωικά την μοίρα του;
…………………………………………………………………………………………..
Σε λιγότερο από ένα μήνα, θα κριθεί η δική μας αξιοπιστία, θα κριθεί η αντοχή μας για άμυνα μπροστά σ’ αυτήν την ισοπέδωση άξιων, θα κριθεί η συμπεριφορά μας και η αλληλεγγύη απέναντι στις επόμενες γενιές, απέναντι στα παιδιά μας.
Θα κριθεί αν αυτά που καταγγέλλουμε για τα κόμματα εξουσίας τα εννοούμε.
Ασφαλώς και δεν περιμένω τίποτα. Για άλλη μια φορά θα θριαμβεύσουν τα ψευτοδιλήμματα και ο κομματικός πατριωτισμός.

Αυτά που συμβαίνουν κάθε προεκλογική περίοδο, δεν μου προκαλούν πλέον καμία εντύπωση. Η επανάληψη της ίδιας εικόνας με μικρές ίσως παραλλαγές εκσυγχρονισμού, έχει περάσει στο υποσυνείδητο μου όπως όλα τα έθιμα.
Το Πάσχα ψήνουμε αρνιά, τα Χριστούγεννα φτιάχνουμε κουραμπιέδες και μελομακάρονα, την Ανάσταση τσουγκρίζουμε αυγά. Αυτήν την περίοδο γουστάρουμε να ακούμε παραμύθια. Πλημμυρίζουμε από πολύχρωμες αφίσες, λύνουμε όλα τα προβλήματα που δεν μπορέσαμε να λύσουμε σε τέσσερα χρόνια, απολαμβάνουμε παροχές και υποσχέσεις, έρχονται πιο κοντά η άνθρωποι. Ο πολιτικός λόγος που ξεπερνάει τα όρια της επανάληψης και της περίστασης, αποτελεί την ευχαρίστηση νότα όλου αυτού του πανηγυριού, όμως μια νότα που να ακουστεί μέσα σ’ αυτήν την συγχορδία της φασαρίας.
Ο πολιτικός λόγος που ξεπερνάει τις καταληκτικές ημερομηνίες των εκλογών και αγωνία για το μέλλον αυτής της χώρας, που δεν προσδοκά πρόσκαιρα κέρδη αλλά ανοίγει δρόμους για το αύριο, αποτελεί πλέον παραφωνία σ’ αυτόν τον συγχρονισμό της μαλακίας
Οι εκλογές έχουν αποκτήσει εθιμικό χαρακτήρα. Λόγια ψεύτικα και μεγάλα. Ρετουσαρισμένα πρόσωπα. Τετριμμένα συνθήματα. Σε τίποτα δεν διαφέρουν όλα τούτα από τα πανηγυριώτικα στολίδια.
Αυτοί που βλέπουν τις εκλογές σαν ύψιστη πολιτική διαδικασία, αντιμετωπίζονται δυστυχώς, σαν ταραξίες που θέλουν να χαλάσουν την γιορτή…

Μπλε και πράσινο = μαύρο

Ανακατεύοντας το μπλε με το πράσινο χρώμα τι χρώμα θα προκύψει; Μαύρο. Ένα παλαιότερο σατυρικό κείμενο από το διαδίκτυο επίκαιρο αυτές τις μέρες, μιας και η λερναία ύδρα του δικομματισμού φαίνεται πως είναι ανίκητη. Ο δικομματισμός σήμερα. Τα χρώματα των δύο κεφαλιών έχουν αναμειχθεί και είναι μόλις διακριτά το ένα από το άλλο.
Ο δικομματισμός είναι ένα ελληνικό πόκεμον το οποίο αποτελεί εξέλιξη της λερναίας ύδρας. Ως γνωστό, ο Ηρακλής σκότωσε τη λερναία ύδρα σε μία από τις αποστολές του, αφήνοντας τεράστιο αριθμό αρχαίων πολιτικών, στην ανεργία.
Μετά τη νίλα της λερναίας ύδρας, οι άλλες λερναίες ύδρες - με μέσον όρο κεφαλιών 2 έως 5 - παραδειγματίστηκαν και άφηναν τους κατοικούντες τη γύρω τους περιοχή, να αποφασίζουν ποιo κεφάλι αυτή θα χρησιμοποιεί για να ρημάζει τον τόπο.
Στην Ελλάδα ζει μία λερναία ύδρα με δύο κεφάλια, για αυτό και ονομάζεται δικομματισμός.
Ονοματολογία και ιδιότητες
Ο δικομματισμός έχει δύο κεφάλια, όπως αναφέραμε, από τα οποία, αυτό που ρημάζει ονομάζεται κυβέρνηση και αυτό που ροχαλίζει ονομάζεται αντιπολίτευση.
Μέχρι πρότινος η αντιπολίτευση διασκέδαζε τον κόσμο με το να λέει πάντα το ακριβώς αντίθετο από αυτό που έλεγε η κυβέρνηση, αλλά από το 2000 και μετά συμφωνούν και οι δύο στον τρόπο με τον οποίο πρέπει να γίνεται το ρήμαγμα.
Η διασκεδαστική και ενίοτε εποικοδομητική κριτική αντικαταστάθηκε από ένα βαρετό ροχαλητό, που συνήθως διαρκεί 4 χρόνια.
Προς το τέλος της τετραετίας ροχαλητού, η αντιπολίτευση ξυπνάει από τον λήθαργο, τινάζει το νυσταλέο της κεφάλι και τρέχει να επισκεφθεί την περιφέρεια της χώρας, την οποία ξαφνικά θυμάται και συμπονά.
Από την άλλη η κυβέρνηση ρημάζει επί 4 χρόνια και προς το τέλος της τετραετίας θυμίζει σε όλους πόσο ενοχλητικό είναι το ροχαλητό της αντιπολίτευσης. Τότε, ο τοπικός πληθυσμός διαλέγει κεφάλι και η ζωή συνεχίζεται.

Το κάθε κεφάλι ονομάζεται αλλιώς και κόμμα και ο μόνος τρόπος να ξεχωρίσει κανείς το ένα από το άλλο, όταν τα κοιτάει σε φωτογραφία ή βλέπει τις αντιδράσεις τους, είναι να προσέξει στο μέτωπο, όπου και το κάθε κεφάλι έχει από μια χαρακτηριστικού χρώματος βούλα. Πράσινη το ένα, γαλάζια το άλλο.
Εφόσον κάποιος δεν κοιτάξει τη βούλα και δεν ξέρει από προηγουμένως είναι αδύνατον να ξεχωρίσει ποιο είναι το ενεργό και ποιο το ανενεργό κεφάλι.
Οι κοινές ιδιότητές τους είναι:
• Καθόλου ή σχεδόν καθόλου μυαλό.
• Και τα δύο ρημάζουν όταν είναι ενεργά και ροχαλίζουν όταν είναι ανενεργά.
• Είναι δύσκαμπτα και δυσκίνητα.
• Πάσχουν από πλήρη έλλειψη φαντασίας.
• Όταν μιλάνε η γλώσσα τους είναι άκαμπτη σαν ξύλο.
Το τέρας φωλιάζει στο μέγαρο Μαξίμου και βρυχάται από εκεί, ενώ όταν τα δύο κεφάλια διαφωνούν, επιδίδονται σε αγώνα βρυχηθμών στο κοινοβούλιο ή βουλή. Σχεδιάζει δε τις επόμενες κινήσεις του είτε στη Ρηγίλλης, είτε στη Τρικούπη.
Εξέλιξη
Ενώ ο δικομματισμός αποτελεί εξέλιξη της λερναίας ύδρας, δεν αποτελεί το τελικό στάδιο της εξελικτικής διαδικασίας πόκεμον στην οποία υπάγεται.
Το τρίτο στάδιο εξέλιξης είναι η ύδρα με τα δύο σιαμαία κεφάλια. Με άλλα λόγια πρόκειται για ένα κεφάλι με μία συνείδηση αλλά δύο πρόσωπα.
Η αμερικάνικη λερναία ύδρα λόγου χάρη έχει ήδη φτάσει σε αυτό το επίπεδο όπως και η γαλλική.
Η βρετανική ύδρα έχει τρία σιαμαία κεφάλια ενώ η γερμανική πέντε, τα οποία συνήθως παίζουν σε συνδυασμό των 2 κυβερνώντων και 3 αντιπολιτευόμενων.
Ρόλος
Οι λερναίες ύδρες ανά τον κόσμο παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο. Κρατούν τον κόσμο να πιστεύει ότι έχει το δικαίωμα επιλογής και αναλαμβάνουν τον κλασσικό ρόλο της ύδρας: το ρήμαγμα.
Χωρίς αυτές ο καθένας νομίζει ότι πρέπει να αναλάβει τον ρόλο ο ίδιος - βλ. Αφγανιστάν, Σομαλία - και αυτός ζήλος συχνά οδηγεί στην καταστροφή. Με άλλα λόγια οι ύδρες επιβεβαιώνουν ότι η καταστροφή συνεχίζεται μεθοδικά και οργανωμένα.

Λες και δεν χωράω πουθενά

Οι εκλογές, έχουν έντονα τα στοιχεία της επανάληψης και επειδή αυτός ο χρόνος για μας που απέχουμε είναι πολύτιμος, ας κάνουμε μια ανάδρομη σε αγαπημένους προβληματισμούς που δυστυχώς ακόμα παραμένουν.
Ο προεκλογικός χρόνος αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για επιστημονική έρευνα, που έχει να κάνει με ανθρώπινες συμπεριφορές. Απ΄ όλα έχει ο μπαξές. Δεν είναι μόνο τα κόμματα, οι υποψήφιοι, οι οπαδοί, τα ΜΜΕ, ολόκληρη η κοινωνία μπαίνει σε μια μάχη ανελέητη που ξεπερνάει σε αγριότητα μάχες τακτικού πολέμου.
Όλα τα μέσα στην υπηρεσία του σκοπού, που δεν έχει να κάνει με την υπεράσπιση της πατρίδας αλλά με την διασφάλιση, στο μεγαλύτερο μέρος των αντιμαχομένων, ταπεινών συμφερόντων.
Κρυφές κάμερες συνομωσίες, παράπλευρα κτυπήματα, αδελφικά μαχαιρώματα, ανίερες συμμαχίες, προδοσίες, δολώματα, εκβιασμοί, ψευτοδιλήμματα, επικοινωνιακές μαλακίες. Όλα αυτά και αλλά πολλά, αποτελούν τα όπλα της παράπλευρης σύγκρουσης, που αποτελεί και την ουσιαστική σύγκρουση, η άλλη, η σαπουνόπερα που διαδραματίζεται στην κεντρική σκηνή είναι το άλλοθι του «πολιτισμού μας».
………………………………………………………………………………………….
Σημασία έχει η πρόθεση
………………………………………………………………………………………….
Μόνιμα αμυνόμενος σε μια κοινωνία, που με θέλει μετρημένο. Κομμένο και ραμμένο σε μέτρα πυγμαίου για ν’ αναλάβει εκείνη ως γίγαντας να με προστατεύσει.
Μια κοινωνία που προσπαθεί να μου προσάψει ενοχές και αμαρτίες.
Αλήθεια, τι θα πει αμαρτία; Ερώτηση, με κάθε δικαίωμα πονηριάς που μου έδινε η παρορμητική ηλικία
Μαζί της έφτιαχνα παραμύθια. Στο τέλος της διήγησης είχαμε καταλήξει στο συμπέρασμα. Σημασία έχει η πρόθεση...

«Βάλε στη ζυγαριά μια ληστεία που παραπέμπει στου Ρομπέν των Δασών το καιρό. Μια ελεημοσύνη που ζωντανεύει Φαρισαίο. Ντοστογιεφσκικούς φόνους που οδηγούν στο Θεό. Μοιχείες που ξεφυτρώνουν απ’ την λαχτάρα του έρωτα. Συζυγικές σταθερότητες που θυμίζουν εβραϊκές συναλλαγές. Αμαρτίες που οδηγούν στη λύτρωση. Αρετές που οδεύουν για εξαργύρωση στα κοινωνικά και δημόσια ταμεία. Ψέματα που αναζητούν την ψυχική θαλπωρή. Ειλικρίνειες που οδηγούν στην ταπείνωση. Πάθη που ευλογούνται. Και απάθειες που θυμίζουν ψυχική τεμπελιά».
Έτσι πέρναγε η νύχτα .Διώχναμε τα κακά πνεύματα ξορκίζαμε το καλό και το κακό.
Στη συνέχεια του απολογισμού της... «Ξημερώσαμε γεμάτοι από άγιους φονιάδες, όσιες πόρνες και μαρξιστές ληστές».
«Ξημερώσαμε σ’ έναν κόσμο γεμάτο ψευδοπροφήτες και μεσσίες. Δειλούς και υπολογιστές συζύγους. Εμπόρους δασκάλους και παπάδες. Υποκριτές πιστούς. Φυτά - πολίτες και νεκρωζώντανους υπηκόους. Τα αργύρια της προδοσίας δεν οδηγούσαν τελικά στην συκιά αλλά στην καταξίωση».
Σημασία έχει η πρόθεση.
Βυθίστηκα ξανά, σε μια κατάσταση γνώριμη. Μόνος μου, λες και δεν χωράω πουθενά. Σε κανέναν σύλλογο, σε καμία ομάδα, σε κανένα κόμμα...