Η πλειοψηφία δεν υπάρχει, διαμορφώνεται

Κατά καιρούς απ’ αυτήν εδώ τη στήλη έχω εκφράσει το προβληματισμό μου για πόσο τελικά συμμετέχει ο λαός στην λήψη των αποφάσεων. Για το πόσο η πλειοψηφία επιβάλει τις απόψεις της ή για το πόσο χρησιμοποιείται για να συναινέσουν οι πάντες στους σχεδιασμούς της μειοψηφίας. Δημοσιεύω παρακάτω ένα εξαιρετικό κείμενο του Κωστή Παπαγιώργη, που δίνει καίριες απαντήσεις σε όλα τα παραπάνω.
Παρότι η ψήφος είναι πανάρχαια υπόθεση «όπως η συμβουλή « κυάμων απέχεσθε»), αφότου στις ευρωπαϊκές κοινωνίες προτάθηκε το εθνοσωτήριο μέτρο της γενικής ψηφοφορίας, νέα εποχή φάνηκε ότι ανατέλλει για τον πολίτη και τα δικαιώματα του. Η ελπίδα ήταν σαφής, η κοινωνία μπορεί κάλλιστα να μην ανήκει σε μια δράκα – οικονομικά και στρατιωτικά - ισχυρών, αλλά η διαχείριση της τουλάχιστον να συναρτάται με την συναίνεση πάντων.
Η πολυφωνία και όλα τα συμπαρομαρτούντα της «διαφωνία, ομοφωνία, μονοφωνία και τα λοιπά ) προκαλεί πόλεμο, αλλά με μια σοφή χειραγώγηση της φωνής επιτρέπει τη δυνατότητα ενός πρωτοφανούς συγκροτήματος που, ενώ κλώθει όλων των ειδών τα δαιμόνια, τελικά φτάνει στην κάθαρση με την γενική παραδοχή της υπεροχής των πολλών φωνών. Άρα η ισότητα έρχεται με τις κάλπες. Τότε βέβαια άρχισαν και οι μεγάλες καταγγελίες της ψηφοφορίας και της υποτιθέμενης κοινής γνώμης. Όταν η γνώμη του τελευταίου αγράμματου είναι ισοδύναμη με τη γνώμη ενός καθιερωμένου ειδήμονα, όταν ο στρατάρχης ρίχνει μια ψήφο όπως και φαντάρος, ευνόητο είναι να υποψιάζεται κανείς μια στημένη παρωδία που διεξάγεται μόνο για εντυπωσιασμό και άγρα πολιτικών άλλοθι.

Οι κοινωνίες ως γνωστόν προόδευσαν χάριν στις εκλεκτές μειοψηφίες τους που σχετίζονταν πάντα με την πολιτικοοικονομική ισχύ. Οι αποφάσεις λαμβάνονταν άνωθεν, από την κορυφή, της πυραμίδας που κοιτούσε αφ’ υψηλού τη λαϊκή βάση. Αλλά και οι λοιπές μειοψηφίες - θρησκευτικού, πνευματικού, επιστημονικού τύπου - δεν διέφεραν και πολύ στο σχήμα της ιεραρχημένης πυραμίδας. Οι κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονταν μακριά από το ανυποψίαστο πλήθος. Άρα μόνο ένας κακός δαίμονας θα μπορούσε να επιβάλλει την κατάργηση των ιεραρχιών προς όφελος της δημοκρατικής ισοπέδωσης, που, θερίζοντας τα ψηλά στάχυα, θα επετύγχανε την επιποθούμενη ισότητα δικαιωμάτων.
ο Νίτσε, ο Μπαλζάκ, ο Φλομπέρ πρόλαβαν να μιλήσουν για την απειλή μιας εξαθλίωσης που επιτελείτε με το πρόσχημα του εκδημοκρατισμού. Τι νόημα έχει να ζητάμε την ψήφο ενός ανθρώπου που δεν του δώσαμε τη δυνατότητα να έχει γνώμη; Τούτο σημαίνει ότι αν γνωμοδοτώ παρότι δεν έχω γνώμη, το πιθανότερο είναι ότι εκφράζω μια γνώμη που μου επιβάλλεται. Από την γαλλική επανάσταση ως σήμερα ένα μεγάλο μέρος της επίσημης πολιτικής καταγινόταν με αυτήν την δραστική επιστήμη: πως θα εξωθήσουμε τους πολίτες να ψηφίζουν – εν άγνοια τους – ενάντια στον εαυτό τους, χωρίς να χάνουν την αυταπάτη της αυτονομίας.
Η προπαγάνδα ασκήθηκε από πολιτικού θρησκευτικού επαναστατικού, διδακτικού άμβωνος, για να φτάσει στις μέρες μας να αποβεί ένα τηλεοπτικό φροντιστήριο πρωτοφανούς αποτελεσματικότητας. Οι πολύπειροι διαχειριστές το γνωρίζουν: η πλειοψηφία δεν υπάρχει, διαμορφώνεται. Από ποιους; Μα από την εκάστοτε μειοψηφία. Εφόσον κανείς δεν ψηφίζει τον εαυτό του πολιτικό αρχηγό, αλλά ενισχύει τους πολιτικούς αντιπροσώπους μιας παράταξης, το παιγνίδι είναι φαλκιδεμενο από την βάση του. Οι υποστηρικτές κάθε παράταξης αναζωπυρώνουν το άνισο παιγνίδι της πλειοψηφίας (που ψηφίζει) και της μειοψηφίας (που ψηφίζεται). Δεν υπάρχει τρόπος να ανέλθει ο λαός , η μάζα το πλήθος στην εξουσία. Αυτή ανήκει μόνο σε μια εκλεκτή μειοψηφία. Κατά συνέπεια το πολιτικό δράμα επανέρχεται εκεί από όπου ξεκίνησε. Απλώς τα μέσα έχουν άλλαξε. Καθώς μάλιστα οι λαϊκές επαναστάσεις οδήγησαν πάντα σε τυραννίες, οι οποίες κατήργησαν ακόμα και την κοινοβουλευτική παρωδία, το συμπέρασμα φαίνεται αδιάσειστο: οι κοινωνίες ανήκουν στις εκλεκτές μειοψηφίες τους και ουδέποτε στις πλειοψηφίες τους. Όσο για την περίπτωση που το βαρύθυμο θηλαστικό της κάλπης θέλει να αλλάξει πλευρό, επινοήθηκε ο δικομματισμός, οποίος μασκαρεύεται πειστικά την αλλαγή και το αίτημα της ανανέωσης…

«Πάμε Γιώργο»

Πολλές φορές γυρίζω πίσω, για να κάνω τις αναγκαίες συγκρίσεις. Λες και δεν πέρασε ούτε μια στιγμή από αυτά που έγραφα τότε. Τα ίδια κα χειρότερα. Ζούμε ένα μεσαίωνα σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας. Θα τον ζήσουμε. Αλλά τουλάχιστον να τα λέμε, να τα γράφουμε, όχι που θα αλλάξουμε κάτι, αλλά για να αμυνθούμε ατομικά.
Για το ΠΑΣΟΚ και πάλι για να είμαστε επίκαιροι σήμερα με αυτά που συνέβαιναν εδώ και δώδεκα χρόνια
………………………………………………………………………………………….
Περπατούσα στην έρημη πόλη με σκοπό να γίνω ένα με το δρόμο, με τα σπίτια, με τα δένδρα, να διαλυθώ μέσα στα άλλα και να διαλύσω τους απρόσκλητους επισκέπτες, τους εφιάλτες, που με βασάνιζαν εκείνη τη νύχτα.
«Η Ελλάδα επιταχύνει με αποφάσεις για το μέλλον». Σταμάτησα μπροστά στην γιγαντοαφίσα, υπογραφή «ΠΑΣΟΚ», μικρή και υποβαθμισμένη, τα υπαρξιακά άρχισαν να υποχωρούν, το ΠΑΣΟΚ, αυτό το άγνωστο, με γέμισε ελπίδα. Επιτέλους είχα κάτι σοβαρό για να σκεφτώ. Το ΠΑΣΟΚ που υπογράφει, είναι η Ελλάδα που επιταχύνει με αποφάσεις για το Μέλλον. Το ΠΑΣΟΚ όμως πιο είναι; Είναι ένα κόμμα που είναι και δεν είναι. Που θέλει και δεν θέλει να έχει σχέση με τον ιδρυτή του. Που θέλει και δεν θέλει να έχει σχέση με την κυβέρνηση, παρότι αυτή αποτελείτε από στελέχη του. Αυτό το άγνωστο ΠΑΣΟΚ, υπογράφει το σύνθημα της ελπίδας και ταυτίζεται με την Ελλάδα. Αλλά για πια Ελλάδα πρόκειται; Για μια Ελλάδα πού μπορεί να κινηθεί με υψηλές ταχύτητες προς τα εμπρός ή θα χρειαστεί να πετάξει στην πορεία τα περιττά βάρη; Απορίες πολλές, που μπορεί να μου έδιωξαν τις σκέψεις που με βασάνιζαν εκείνη τη νύχτα, μου άνοιξαν όμως καινούργιους γρίφους. Ο πρώτος ενθουσιασμός για ένα μέλλον καλύτερο, πνίγηκε από τα ερωτηματικά. Καμία εγγύηση δεν μπορείς να πάρεις, απ’ αγνώστους, απ’ αυτούς που είναι και δεν είναι.

Στάθηκα με την πλάτη γυρισμένη μπροστά στη γιγαντοαφίσα, ήταν έξυπνη ιδέα, οι βιαστικοί οδηγοί δεν θα προσέξουν την υπογραφή, λίγοι σαν εμένα θα βρεθούν να μην τους πιάνει ο ύπνος και να κάνουν ανήθικους συνειρμούς. Τι να κάνουν και αυτοί οι διαφημιστές, δεν είχαν ένα ΜΑΡΤΙΝΙ ή έστω ένα απορρυπαντικό να διαφημίσουν, είχαν να διαφημίσουν ένα κόμμα και μάλιστα το ΠΑΣΟΚ. Καλά που τα κατάφεραν.
Γύριζα στο σπίτι, υπάρχουν και χειρότερα, οι εφιάλτες που με κράτησαν ξάγρυπνο εκείνο το βράδυ έμοιαζαν άκακα ζωάκια, μπροστά στην αγωνία να γαντζωθώ στο εθνικό όχημα που θα με οδηγήσει στο παράδεισο…
Πέρασαν δώδεκα χρόνια, οκτώ με κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και πέντε με κυβέρνηση Ν.Δ, που οδηγηθήκαμε; Το ζούμε. Σήμερα στην αφετηρία με καινούργιο μηχανοδηγό, πάλι με όχημα ΠΑΣΟΚ και με μνήμη σβησμένη ξεκινάμε…
Στις επόμενες εκλογές θα ξαναθυμηθώ αυτό το κείμενο και ελπίζω να μην συντρέχουν λόγοι να το ξαναχρησιμοποιήσω.

Για να δούμε…

Υπάρχει ένα κλίμα αισιοδοξίας, φυσιολογικό θα έλεγα, πάντα ο κόσμος προσδοκά κάτι από το νέο και η νέα κυβέρνηση είναι αλήθεια έχει καλλιεργήσει προσδοκίες. Ένα κείμενο παλιό, με την ελπίδα και στο χώρο της τηλεόρασης να δούμε μια άλλη εικόνα.
Αυτό το μεταβαλλόμενο τηλεοπτικό τοπίο, ανάλογα, που φυσάει ο άνεμος και το χρήμα, δεν πρέπει να επιβάλλει την επικυριαρχία του στην κοινωνία. Πρόκειται για ένα φαινόμενα που ξεφεύγει από το συνηθισμένο ρόλο της τηλεόρασης, και οδηγεί στην ανυποληψία των πάντων.
Κανένας δεν ωφελείτε, ακόμα και αυτοί που πρόσκαιρα νοιώθουν ικανοποίηση για τα κτυπήματα στους αντιπάλους τους, είναι σίγουρο ότι πολύ σύντομα θα έρθει και η σειρά τους.
Κινούμενη άμμος το τηλεοπτικό τοπίο. Χωρίς πολιτικές αρχές, χωρίς ιδεολογία, χωρίς σταθερές, με απούσα παντελώς την δημοσιογραφική δεοντολογία.
Οι τηλεθεατές πολλές φορές τσιμπιούνται, «χθες δεν τον εξυμνούσαν, σήμερα γιατί τον λοιδορούν;» Από τα πολλά τσιμπήματα αρχίζουν να δίνουν την απάντηση τους και πολλές φορές την εκφράζουν και στην κάλπη, μια απάντηση εντελώς αντίθετη από τις προτροπές των τηλεοπτικών αντρεικέλων.

Το πολιτικό παιγνίδι πρέπει να αλλάξει γήπεδο, δεν μπορεί να παίζεται στις τηλεοπτικές οθόνες, αλλά στο φυσικό χώρο, που δεν είναι άλλος από την κοινωνία.
Την ευθύνη γι’ αυτό την έχουν κατά κύριο λόγο οι πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής. Οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι και οι αιρετοί άρχοντες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, που αποτελούν και τα κατά καιρούς θύματα αυτής της τακτικής, πρέπει να αντιδράσουν συλλογικά, δεν μπορούν με την συμμετοχή τους και την ανοχή τους να αναγορεύουν τιμητές των πάντων, τους « τηλεοπτικούς αστέρες». Να μην ξεχνούν ότι αυτοί έχουν τιμηθεί με την ψήφο του Λαού και αυτό τους καθιστά ισχυρούς και ικανούς να αντιμετωπίσουν και να εξαλείψουν τέτοιες νοσογόνες καταστάσεις. Άλλωστε - και αυτό φαίνεται από τα εκλογικά αποτελέσματα - δεν είναι πάντα ο καλλίτερος σύμμαχος η τηλεόραση για τους πολιτικούς.

Τα ερωτηματικά από ευγένεια

Κάτι φταίει και επειδή δεν είμαι σίγουρος ρωτάω από ευγένεια.
Έτσι θα πάει το Φθινόπωρο τα νέα από Χειμώνα. Οι συχνές εναλλαγές στην θεματολογία της στήλης, μου δίνουν τη δυνατότητα να αντέχω στην καθημερινότητα. Όταν η κουβέντα αρχίζει να πλατειάζει είμαι έτοιμος με την μια τελεία στο χέρι. Άντε τώρα να περιγράψω απ’ αυτό το μονόστηλο τις ευθύνες της πλειοψηφίας και τους παράγοντες για την εκάστοτε συμπεριφορά της. Οι πολιτικοί είναι οι φταίχτες ή ο Λαός που τους επέλεξε; Και ποιος επηρέασε τον Λαό για να πράξει έτσι;
Φταίει η Αμερική ή Ελλάδα που συμπορεύεται στις επιταγές της; Φταίει η ανάγκη, η υγρασία που είμαστε τόσο απαθείς; Είναι μέρες που νοιώθεις περιττός ακόμα και για τον ίδιο σου τον εαυτό.
«Η καρδιά μου θέλει να φωνάξει. Δεν χωράω πουθενά. Η πανσέληνος, ο ανάδρομος Ερμής, η κατακόρυφη Αφροδίτη, ο αφρίζω Δίας, δεν ξέρω αν φταίνε τα αστέρια, τα φεγγάρια, ίσως - πάλι φταις και συ - που λέει και το τραγούδι»
Μπορεί η πλειοψηφία να είμαστε εμείς. Συνοψισμένοι σε ένα ορισμό: καταναλωτές. Και σε μια δυνατότητα αναλώσιμοι, όμως που είναι η πλειοψηφία;

Μην περιμένετε συμπεράσματα, μόνο ερωτηματικά μου έρχονται στο μυαλό.
Μπορεί για όλα αυτά να έχουν απαντήσει οι φιλοσοφικές θεωρίες, όμως και αυτές συγκρούονται και άντε να βγάλεις άκρη.
Επιστρέφω στην ακτίνα δράσης μου. Εδώ μπορώ να διακρίνω τα πάντα δια γυμνού οφθαλμού. Επιστρέφω στο προσωπικό που είναι και κοινωνικό.
«Τι περιμένουμε να ανθίσει σε τσιμεντένιους κήπους; Ναι όλα τ’ άσχημα θα συνεχίζουν να γίνονται την ίδια ώρα που εμείς θα μεγαλώνουμε, και θα επενδύουμε στις άυλες μετοχές της ευγενούς ζωής»
Ασκήσεις θάρρους όλα τα παραπάνω, γιατί τα ερωτηματικά στην απελπισία δεν χρειάζονται πάντα μια απάντηση, τα πετάμε στον αέρα για να εισπράξουμε την αντήχηση. Ποιος ξέρει ίσως κάποτε καταφέρουμε να δώσουμε τις απαντήσεις…

Ο Οδυσσέας, θα έπρεπε να ήταν... Κερκυραίος.

Ο Χρόνος που κερδίσαμε και η Ζωή που τελικά ζήσαμε (και ζούμε)! Οι φίλοι, που είναι, καθρέφτης, τελικά. Και ρίζες μας είναι.

«Στην Κέρκυρα, βρέχει ιστορίες» ήταν ο τίτλος, θυμάσαι; Και αφορμή, βέβαια, ένα “παραμυθένιο” ολότελα κερκυραϊκό θα μπορούσα να πω, βιβλίο. Πριν από τρία; Τέσσερα χρόνια; Αλλά άνοιξη, μια άνοιξη οργιαστική και μαγευτική στο νησί και μια επιστροφή σε ανθρώπους που χρόνια κουβαλώ και για μένα σημαίνουν νόημα, σιγουριά, ευτυχία.
«Για τους ελάχιστους φίλους μου γράφω και για να απαλύνω το πέρασμα του χρόνου». Εγραφε ο Μπόρχες κι έτσι τον άντεξε και τον νίκησε τον καιρό.
«Ελάτε να πετάμε πέτρες/ να περάσουνε τα χρόνια», ο Τάκης Σινόπουλος.
Το «Χαίρε, παραμύθι μου» δεν είναι παρά «πέτρες / να περάσουνε τα χρόνια». Μια λυσσαλέα νιότη τώρα που «πού πια καιρός». Η ιδεολογία μας είναι που μας πρόδωσε ή την προδώσαμε, σήμερα που έχουμε γίνει πια ένας άλλος. Ο Θεός που δεν μας άκουσε ή δεν τον καταλάβαμε ποτέ, έτσι ελάχιστοι που αποδειχτήκαμε στην πορεία. Ο έρωτας που δεν ολοκληρώσαμε, γιατί στον έρωτα βαδίζει κανείς με «ό,τι δεν είναι». Μια άκρη στο δικό μας δωμάτιο, που δεν έπαψε ποτέ να λαχταρά μιαν άλλη άκρη στο δωμάτιο του άλλου. Τα επίγεια είναι, που δεν τα χορτάσαμε. Ο παρελθών χρόνος που αποδείχτηκε, τελικά, μαγική εικόνα. Έλεγα, μετρώντας εικοσιπενταετίες που έγιναν τριάντα και ευτυχώς πια με διέψευσαν.
Δεν είπα πολλά, εσύ κάτω, όχι δεν θα μετρήσω τα χρόνια. Και πλάι μου, μια γυναίκα που αγαπώ κι εκτιμώ, που γνώρισα όταν ακόμα γύριζε το «Κορίτσι της Μάνης», Μούσα του Φελίνι, άρτι αφιχθείσα από την Ιταλία με αρχιτεκτονικές σπουδές, ήθος σπάνιο, ύφος σαν πριγκίπισσα καλή παραμυθιού, προτού συνεργαστεί με τον Βούλγαρη και πριν να αποφασίσει να διαθέσει καριέρα και εαυτόν στην Κέρκυρα, που πάντοτε λάτρευε, ήταν η μια στις δυο της λέξεις, αλλά δεν έχω γνωρίσει και Κερκυραίο που να μην αγαπά με πάθος αλλόκοτο αλλά όχι ανεξήγητο το γενέθλιο νησί του. Ο Οδυσσέας, κανονικά θα έπρεπε να ήταν... Κερκυραίος.

'Ήταν η πρώτη φορά που είχε εκλεγεί, να το, το βρήκα, αναζητώντας τα λόγια μου, για να κρατήσω τον χρόνο:
«Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου, έναν δικό σας και δικό μου άνθρωπο, την κυρία Αντζελα Γκερέκου για το νέο ήθος και ύφος, για την ευαισθησία που έφερε στα πολιτικά μας πράγματα, και για την παρουσία της στη ζωή μου, για όλα όσα εν τέλει για μένα σημαίνει. Διότι όταν παρέδωσα στην Άντζελα αυτό το τελικά ανεπίδοτο κατ’ εμένα βιβλίο, ήταν σαν να έφτανε κιόλας στον παραλήπτη του. Με έναν παράδοξο τρόπο που αδυνατώ αυτή τη στιγμή να σας εξηγήσω, επειδή η Άντζελα γνώριζε κατά κάποιον τρόπο και τον ήρωα αυτού του βιβλίου».
Για να φτάσω σε σένα, και στους... καθρέφτες:
«Εξάλλου, γι’ αυτό είναι οι φίλοι. Καθρέφτης. Για ν’ αντέχουμε όποτε κοιτάζουμε λίγο πιο μέσα μας, και η υψοφοβία μας υποτροπιάζει. Χωρίς όμως να μπορούμε να κάνουμε και διαφορετικά, Διότι «αν δεν μοιάσεις στον εαυτό σου, θα πάψουν και οι καθρέφτες να σε βλέπουν, και θα σ’ αναγνωρίζει κανείς».
Κι εδώ θα πρέπει να σας πω ότι ο δικός μου καθρέφτης ανάμεσά σας βρίσκεται. Είναι ο χρόνια φίλος μου, τι λέω, ο κολλητός μου φίλος, Μάκης Αρμένης. Ο οποίος μου γνώρισε τον Μαγιακόφσκι και την Κέρκυρα».
Ε ναι, τα θυμήθηκα, τώρα που η Άντζελα ανέλαβε το οικείο σε μένα υπουργείο. Επιλέγοντας κάπως έτσι και να της ευχηθώ, καλή κι επιτυχημένη πορεία.
Όμορφα που είναι να παρακολουθείς με τους ίδιους φίλους τον Χρόνο που μόνο Χαμένος δεν είναι! Να εξακολουθείς να τους εκτιμάς και να τους καμαρώνεις. Σαν Μπορχεσική αλυσίδα που τίποτα μα τίποτα εκ των υστέρων δεν αλλάζεις!
Το παραπάνω δημοσιεύτηκε υπό μορφή σχολίου στην ηλεκτρονική μου σελίδα, από την φίλη μου Ελένη Γκίκα. Για όσους δεν την γνωρίζουν, η Ελένη είναι βιβλιοκριτικός στην εφημερίδα «Έθνος», συγγραφέας και υπεύθυνη της νεοελληνικής σειράς των εκδόσεων «Άγκυρα»

Να προσέχεις…

Θα ξεκινήσουμε με ευχές για την συμπατριώτισσα μας Άντζελα Γκερέκου, που αναλαμβάνει ένα νευραλγικό Υπουργείο. Πολιτισμός, Τουρισμός, Αθλητισμός, τομείς που η παραμελημένη Κέρκυρα προσδοκά να αναβαθμίσει. Καλή δύναμη στην νέα Υπουργό και να προσέχει. Το παρακάτω παλαιό κείμενο με την ευχή για την ίδια να μείνει στις εξαιρέσεις…
Θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα αν όσοι ασχολούνται με την πολιτική είχαν κάπου στο βάθος του μυαλού τους τον τελικό αποδέκτη. Η πολιτική έχει χάσει τον προσανατολισμός της, ουσιαστικά δεν έχει αντικείμενο, αφού πρωταρχικός στόχος δεν είναι το « εμείς» αλλά το «εγώ».
Μέσα από μια διαδικασία, ικανοποίησης φιλοδοξιών ή εξυπηρέτησης συμφερόντων αγνοείτε παντελώς ο πολίτης και κατ’ επέκταση ο Λαός, που υποτίθεται για χάρη του γίνεται όλη αυτή η φασαρία.
Η έννοια της προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο, θα είχε άξια, αν πίσω δεν έκρυβε ένα σύγχρονο φαρισαίο. Σήμερα συνοδεύεται από τηλεοπτικές κάμερες, για να εξυπηρετηθεί η πολλαπλάσια ανταπόδοση.
Αλήθεια πιστεύει κανείς πλέον, ότι αυτή η πρεμούρα που διακατέχει τους πολιτικούς, έχει σχέση με την αγωνία, των αδυνάτων; Έχει σχέση με την ταλαιπωρία του πολίτη, τη δυστυχία μεγάλου μέρους του λαού που ζει κάτω από το όριο της φτώχεια; Τον εξευτελισμό των συνταξιούχων, την ανεργία που μαστίζει τους νέους;
Το χειρότερο είναι ότι αυτή η συμπεριφορά έχει γίνει κανόνας και δεν προξενεί πλέον εντύπωση.

Σε πολλές περιπτώσεις η όλη διαδικασία στηρίζεται στην αδυναμία του Λαού που συμβάλει με την σειρά του στην παγίωση αυτού του σαθρού οικοδομήματος, με την ελπίδα να γλύψει κάποιο κοκαλάκι στο τέλος απ’ αυτό το μεγάλο φαγοπότι.
Παρακολουθώντας όλες αυτές τις μέρες, πολιτικούς από τα διάφορα τηλεοπτικά παράθυρα, μου δημιούργησαν την εντύπωση ότι την ώρα που βρίσκονται μόνοι, η αγωνία τους, δεν είναι πως θα συμβάλουν στην αντιμετώπιση των μεγάλων προβλημάτων που ταλανίζουν την κοινωνία, αλλά πως θα εισπράξουν απ’ αυτά. Μου φανέρωσαν ένα ξεχωριστό βασίλειο, που για να είναι ισχυρό και να υπάρχει χρειάζεται να τραφεί από τον πόνο την δυστυχία το αίμα αυτού του Λαού. Δυστυχώς αυτός είναι ο κανόνας, οι εξαιρέσεις πνίγονται.

«Για όλα φταίνε οι γκόμενες οι πρώην και οι επόμενες»

Οι ώρες της μετεκλογικής μέθης, του άκρατου ενθουσιασμού για τη νίκη ή της πικρίας για τα την ήττα, δεν παρέχουν την απαιτούμενη ασφάλεια για δηλώσεις. Τόσα χρόνια που παρακολουθώ το πριν και το μετά των εκλογικών αναμετρήσεων, έχω διαπιστώσει, ότι χρειάζεται ένας αναγκαίος χρόνος, που θα εξανεμίσει τη συναισθηματική φόρτιση, ώστε αυτά που θα ειπωθούν να έχουν μια βάση λογικής.
Αφορμή η δήλωση του υποψηφίου βουλευτή του ΠΑΣΟΚ κ. Γιώργου Καλούδη. Όλα συνηγόρησαν για τον κ Καλούδη ώστε να μην εκλεγεί για ακόμα μια φορά βουλευτής.
Έφταιγε το ΚΚΕ, που κράτησε την έδρα, η Λευκίμμη που το στήριξε, η Ν. Δ, που όπως καταγγέλλει στη δήλωση του, το ενίσχυσε. Έφταιγε η κ. Γκερέκου, που για τρίτη φορά εκλέγεται πρώτη και με μεγάλη διαφορά. Έφταιγαν οι φιλόδοξοι μνηστήρες της εξουσίας οι πρώην και οι επόμενοι, που στήριξαν την Άντζελα Γκερέκου και ο βρώμικος και ανήθικος πόλεμος που εξαπέλυσαν εναντίον του. Έφταιγαν οι έμμισθοι εκτοξευτήρες λάσπης που έστησαν από τη μια πλευρά το ΚΚΕ και από την άλλη η κ Γκερέκου. Έφταιγε και ο Κερκυραϊκός Λαός για την επιλογή του, το τελευταίο δεν το είπε.
Κανένα ίχνος αυτοκριτικής. Ίσως αν άφηνε τον αναγκαίο χρόνο, να σβήσει την πίκρα από την ήττα, ο κ Καλούδη θα σκεφτόταν διαφορετικά.
Θα σκεφτόταν την αλλοπρόσαλλη πορεία που ακολούθησε από ένα σημείο και μετά και από πρωταγωνιστής της πάλαι ποτέ εσωκομματικής αντιπολίτευσης και του πατριωτικού ΠΑΣΟΚ, οδηγήθηκε στο απέναντι στρατόπεδο. Θα σκεφτόταν τις επιλογές του, που σε μεγάλο βαθμό καθορίστηκαν όχι από τις ιδεολογικές διαφορές, αλλά από τις αξιοθαύμαστες επιδόσεις της κ. Γκερέκου.

Ο κ. Καλούδη πληρώνει τα αλλεπάλληλα λάθη του, τα οποία, κατά διαβολική σύμπτωση, όλα έγιναν σε λάθος χρόνο. Η πορεία του όλα αυτά τα χρόνια πρέπει να καταγράφει σε εγχειρίδιο με τίτλο: «το εγχειρίδιο του κακού υποψηφίου», ώστε οι μελλοντικοί υποψήφιοι να γνωρίσουν τι πρέπει να αποφύγουν.
Φαίνεται ότι κ. Καλούδης στα χρόνια που ήταν απέναντι, από τους σημερινούς του συμμάχους, τους αντίκριζε με δέος και σήμερα που κόντυναν, ακόμα τους βλέπει ψηλούς.
Αυτά από έναν τρίτο, που δεν έχει υποστεί τις συναισθηματικές προκλήσεις, όπως οι πάλαι ποτέ φίλοι του, που σήμερα δικαιολογημένα, βρίσκονται απέναντι του.
Συνήθως δεν αναφέρομαι σε πρόσωπα απ’ αυτήν εδώ τη στήλη, το επιχειρώ καλοπροαίρετα, γιατί πιστεύω ότι στην πολιτική, ο σωστός χρόνος αποτελεί προϋπόθεση και ο Γιώργος Καλούδης, έχει την ικανότητα να επιλέγει πάντα το λάθος χρόνο.