Μοναδική ελπίδα εκείνος ο κρυμμένος επαναστάτης

Η μνήμη μου , δεν έχει συγκρατήσει σπουδαία πράγματα, παρ΄ όλα αυτά εκείνα που θυμάμαι , με σπρώχνουν προς τα πίσω, με οδηγούν στην αρχή.

Δεν χρειάστηκα την πρόβλεψη της Ε.Μ.Υ , τα σημάδια προμηνούσαν την επερχόμενη καταιγίδα. Στον ουρανό γινόταν πανδαιμόνιο , λες και οι θεοί ζήλεψαν της δικές μας αντιδράσεις.

Η πραγματικότητα έχει μερικές φορές τόσο καλές ιδέες , που αρκεί να γράψεις αυτά που σου υπαγορεύει. ‘Άρχισα να μελετάω τον “ οδηγό επιβίωσης για έναν αδιάκριτο κόσμο” έψαξα τις ασφαλιστικές δικλίδες , γιατί κάποιοι ισχυρίζονται ότι γνωρίζουν περισσότερα για τον εαυτό μου απ ΄ ό,τι εγώ ο ίδιος.

Έζησαν παιδί τη χούντα και στα μάτια μου αποτυπώθηκε ο φασισμός χωρίς προσωπεία , ένας φασισμός που μου απαγόρευε να ακούω μουσική Θεοδωράκη, που μου έλεγε τις ειδήσεις ανάποδα, αλλά εγώ μπορούσα να τις αντιστρέψω και να μάθω την αλήθειά. Έζησα ένα φασισμό που σκότωνε εν ψυχρώ, ήξερα όμως τον απέναντι και έφτιαχνα πυρομαχικά για την σύγκρουσή, με προκαλούσε και με οχύρωνε. Με έκανε να λειτουργώ ενωτικά με συσπείρωνε.

Σήμερα νοιώθω το φασισμό να με τυλίγει. Ένας πολυδιάστατος φασισμός, χοροπηδάει σε κάθε μας βήμα. Πότε με τη μορφή του προοδευτικούλη, που μου ανεμίζει το λάβαρο της δημοκρατίας . Τον συναντάω στη δουλειά μου , στο λεωφορείο, στην εφορία, στο γήπεδο , στο σχολείο , στο κόμμα , στην εκκλησία, στο σούπερ μάρκετ , στον υπολογιστή , στο κινητό, δίπλα μου .

Νόμισα πως τον νίκησα, γελάστηκα . Η χούντα, άλλα και οι σημερινοί δηλωμένοι οπαδοί της, είναι αστεία υπόθεση μπροστά στο φασισμό με τα χίλια πρόσωπα. Έχετε αντικρίσει εκείνο το ιδιαίτερα απεχθές της δήθεν πληροφόρησης ; Μικροί Γκεμπελίσκοι , επικίνδυνοι δικτατορίσκοι, εκτελώντας διατεταγμένη υπηρεσία , δηλητηριάζουν τη ζωή μας , προσπαθώντας να παρουσιάσουν την υστερία για πρόοδο και το προσωπικό για γενικό.

Πως να τους αντιμετωπίσεις ; Σκορπίζουνε οι άνθρωποι  και βρίσκονται να κάνουν άλλα, αντί άλλων. Παρέα με ανθρώπους αδιάφορους , με έρωτες ευκαιριακούς με γάμους συμβατικούς και δουλειά μονάχα για το καρβέλι. Μοναδική ελπίδα εκείνος ο κρυμμένος επαναστάτης , που υποπτεύομαι ότι κάπου θα υπάρχει.

Προσοχή στους κήρυκες

Θα ξεκινήσουμε από μια απλοϊκή σκέψη, ποιο είναι το κίνητρο κάποιων που βάζουν  υποψηφιότητα; Το ερώτημα πηγάζει από την διαπίστωση της απουσίας, εκείνης της εσωτερικής ανάγκης για ανιδιοτελή προσφορά στο κοινωνικό σύνολο. Δεν βλέπω κάποιο φλογερό πάθος, απόρροια, κάποιων αξιών που τους επιστρατεύουν στη μάχη για έναν κοινό σκοπό.
Σε λίγο οι υποψηφιότητες θα πέφτουν βροχή και το παραπάνω ερώτημα, πιστεύω ότι θα είναι χρήσιμο για έναν γόνιμο προβληματισμό.

Τι γράφω... λες και βρίσκομαι ακόμα στην εποχή της αθωότητας, στα χρόνια της επανάστασης, λες και δεν έχω αντιληφθεί, ότι όσοι κάνουν τέτοιες σκέψεις, έχουν μείνει εδώ και εκεί, σαν ξεχασμένες σημαδούρες ανενεργών ηφαιστείων καταμεσής του ωκεανού που σκέπασε την Ατλαντίδα.
Σε λίγο θα γεμίσουμε κήρυκες, να υπόσχονται την καλύτερη ζωή,την ανάπτυξη του τόπου, τη διαφάνεια την ισονομία, το νοικοκύρεμα, “τη βασιλεία του ουρανού”. Προσοχή στους κήρυκες, προσοχή στους σωτήρες. Προσοχή σ’ εκείνους που αναζητούν τα πλήθη, γιατί είναι ένα τίποτα μόνοι τους.

Ζέσταμα

Να επανέλθουμε σιγά σιγά, με ρυθμούς αργούς, όπως χρειάζεται για να αντέξει ο οργανισμός μας. Για να ζεσταθούμε. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν έφυγα, ταξίδεψα εκεί που ξεκουράζεται η ψυχή. Για ν’ αντέξει. Πώς να αντέξεις, αν δεν φύγεις. Πως να αντέξεις αν δεν ονειρευτείς. Πώς να κρατηθείς αν δεν επαναφέρεις τα παιδικά σου «Θέλω» και δεν βάλεις πλώρη για τα ανεκπλήρωτα; Πως ν΄ αντέξεις το δριμύ ψύχος των ημερών αν δεν επικαλεσθείς τα καλοκαίρια που έζησες.

Αυτές οι μνήμες μας κρατάνε και όλα αυτά τα ιδεατά που πιστέψαμε...

Δεν γράφω κάτω από το βάρος των κομμάτων. Τα στρατόπεδα των οπαδών, δεν ασκούν ουδεμία επιρροή σ΄ αυτά που αποτυπώνονται στο χαρτί. Σε μια προσπάθεια να υπερασπίσω την ύπαρξη μου γράφω, με την αιώνια ψευδαίσθηση, ότι κλείνω πληγές. Δυστυχώς, ακόμα και έτσι , λίγο πριν τον επίλογο ανοίγει η άλλη. Τι κάνουμε εμείς; Χειροκροτούμε και επιβραβεύουμε, πίνοντας κάθε τόσο το νερό της λησμονιάς. Στη λήθη στηρίζεται η πολιτική επιβίωση Αν κατακρίνουμε τους σημερινούς για την ασυνέπεια και το ψέμα, τι να πούμε για τους χθεσινούς, που αντί να κρυφτούν, κάτω από το βάρος των “εγκλημάτων” που διέπραξαν, ετοιμάζονται να κυβερνήσουν.

Στη λήθη τελικά στηρίζεται η πολιτική επιβίωση. Όσες προσπάθειες επιχειρούνται για να επαναφέρουν στη μνήμη τον πρότερο ανέντιμο βίον εις μάτην.

Δεν είναι τυχαίο, που πολιτικοί, βρωμίσαντες και σαπίσαντες, μπαίνουν στο χώρο της ανακύκλωσης αναζητώντας δεύτερη, τρίτη τέταρτη και πάει λέγοντας ευκαιρία. Ο Λαός ξεχνάει εύκολα, το ίδιο θα έλεγα όπως και οι πολιτικοί την επομένη των εκλογών. Η διαπίστωση διαπερνά όλο το πολιτικό φάσμα και φτάνει μέχρι και τη μικρή, μικρή μας πόλη.

Μετά την εικόνα τι;

Φεύγουν τα χρόνια και μας αλλάζουν, λιγότερες λέξεις, περισσότερα κλικ.

Το facebook δίνει σιγά σιγά τη θέση του στο Instagram. Σιωπή. Καταθέστε τα μολύβια. Όλα μια φωτογραφία. Όλα μια εικόνα που ισοπεδώνει τα πάντα , ο όποιος λόγος, τείνει να καταστεί θόρυβος. Παρά την οπτική πολυχρωμία δεσπόζουν η ομοιομορφία και η κρατούσα άποψη. Στην εποχή της εικόνα, δεν επικοινωνούμε πλέον, καταναλώνουμε. Αλήθεια μετά την εικόνα τι; Τι άλλο από σκοτάδι;

Δεν το κάνω από αντίδραση αλλά θα συνεχίσω να φωτογραφίζω με λέξεις αυτά που βλέπω, αυτά που αισθάνομαι, έχοντας την ελπίδα με μια λέξη να αποφύγω χίλια κλικ. Θα συνεχίσω να φωτογραφίζω με λέξεις τις μέρες μας, τα χρόνια μας , τη ζωή μας τα φώτα και σκοτάδια.

Για μας που δεν πιστεύουμε, όπως γράφει ο Μπουκόφσκι, “Οι μεγάλες απαντήσεις δεν παραμένουν γραμμένες σε πέτρινες πλάκες. Βρισκόμαστε εδώ για να σκοτώνουμε τον πόλεμο.

Χιονίζει. Έβγαλα και φωτογραφία. Είχε δίκιο η βροχή που έτρεμε . Μπορώ να φανταστώ την φωτογραφία της Κικής Δημουλά , λίγες λέξεις χρειάστηκε για να μας κάνει κλικ με το παρακάτω:

Τρέμεις βροχή.

Σε φοβέρισε ο μετεωρολόγος

ότι θα γίνεις αύριο χιόνι;

Εμάς να δεις

θα λιώσετε θα λιώσετε προβλέπει

Ζωή στο επόμενο Όνειρο

Τα καταφέραμε και φέτος, και μπορεί του χρόνου καλύτερα. Πάντα  υπάρχει αυτό το ενδεχόμενο, κρυμμένο σε μια άκρη του προϋπολογισμού, αόρατο δια γυμνού οφθαλμού. Δεν θα τελειώσει ο κόσμος, και ας προσπαθούν να τον τελειώσουν. Δεν θα τελειώσει γιατί οι δυνάμεις τους είναι κατώτερες των προθέσεών τους.

Κυνηγός ο χρόνος μας παίρνει τα χρόνια και μας λευτερώνει από το βάρος τους. Κάθε φορά αυτές τις μέρες, ο μίζερος λογιστής που κρύβεται μέσα μου, ζητά απολογισμό πεπραγμένων. Ποτέ δεν ανταποκρίθηκα με συνέπεια, απεναντίας το μόνο που μου απομένει είναι ένα τσούρμο ενοχές, ενοχές που με προσγειώνουν και με βάζουν στην διαδικασία να συντάξω με τις καλλίτερες των προθέσεων τον καινούργιο προϋπολογισμό.
Ωραίο πράγμα οι προϋπολογισμοί. Ακόμα και οι πιο σφιχτοί έχουν την άπλα τους. Είναι σαν τα όνειρα που κάνουμε όταν ξυπνάμε. Αν βάλουμε και λίγο παραπάνω δεν χάθηκε και ο κόσμος. Τώρα για τις ενοχές, για όλα αυτά που έτσι και αλλιώς δεν θα πραγματοποιηθούν, έχουμε δώδεκα μήνες μπροστά μας.
Θα κλείσουμε με έναν αισιόδοξο στίχο του Αργύρη Χιόνη...

«Ὤ ναί, ξέρω καλά πώς δέν χρειάζεται καράβι γιά νά ναυαγήσεις, πώς
δέν χρειάζεται ὠκεανός γιά νά πνιγεῖς.
Ὑπάρχουνε πολλοί πού ναυαγῆσαν μέσα στό κοστούμι τους, μές στή βα-
θιά τους πολυθρόνα, πολλοί πού γιά πάντα τούς σκέπασε τό πουπουλέ-
νιο πάπλωμά τους.
Πλῆθος ἀμέτρητο πνίγηκαν μέσα στη σούπα τους, σ’ ἕνα κουπάκι του κα-
φέ, σ’ ἕνα κουτάλι του γλυκοῦ... Ἄς εἶναι γλυκός ὁ ὕπνος τους ἐκεῖ
βαθιά πού κοιμοῦνται, ἅς εἶναι γλυκός κι ἀνόνειρος.
Κι ἅς εἶναι ἐλαφρύ τό νοικοκυριό πού τούς σκεπάζει».

Καλή χρονιά λοιπόν. Καιροί που είναι τις χρειαζόμαστε τις ευχές. Τα πράγματα κάποτε θ’ αλλάξουν. Ας είμαστε ως τότε δυνατοί. «Φυσικά και ονειρεύομαι. Ζει κανείς μόνο μ’ ένα ξερό μισθό;» Να θυμηθούμε και την Κική Δημουλά.

Η ζωή μας από εδώ και πέρα

Αλήθεια τι γίνεται με την κρίση; Όλο και λιγότερο χρησιμοποιείται η λέξη. Υποθέτω πως έχει τελειώσει. Μας έριξε από το ρετιρέ στο υπόγειο, μας πήρε ότι για χρόνια κατακτήσαμε και πάλι από την αρχή. Και δεν είναι ίδια η αρχή με τη μεταπολεμική, τότε τα βήματα ήταν προς τα εμπρός, η σημερινή έχει βήματα σημειωτόν, για να μείνουμε στάσιμοι. Η κρίση τελείωσε αυτό που ζούμε δεν είναι κρίση, είναι η ζωή μας από εδώ και πέρα. Υπάρχουν διαφωνίες; Φυσικό είναι , άλλωστε η κρίση φρόντισε να διχάσει. Δεν μείωσε μόνο το βιοτικό μας επίπεδο, έπνιξε και κάθε απόπειρα για αντίσταση. Φόβισε για τα χειρότερα, ώστε να υπάρξει ο αναγκαίος συμβιβασμός με την σημερινή πραγματικότητα. Η στασιμότητα, φαντάζει κατάκτηση. Μας καθήλωσε. 

Η συζήτηση είχε ανάψει για τα καλά στο απέναντι τραπέζι. Πολλές απόψεις και διαφορετικές. Ένα συνηθισμένο σκηνικό πλέον καθ΄ άπασα την επικράτεια. Ο ατομισμός, κυρίαρχο στοιχείο. Καμία ελπίδα . Έχει αρχίσει μια άλλη ζωή. Οι λίγο καλύτερα, που βρίσκονται στο τραπέζι του διαλόγου, φαίνονται πιο επιεικείς. Με νουθεσίες επιχειρούν να απαλύνουν την οργή, αυτών που η κρίση τους είχε φέρει σε χειρότερη θέση από τους συνομιλητές τους. Η κατάληξη σχεδόν πάντα η ίδια, δεν κατέληξαν πουθενά, έδειξε όμως ότι οι ενωτικές διαθέσεις δεν λειτουργούν όταν υπάρχει ανισότητα , εν προκειμένου στο απέναντι τραπέζι.
“Όταν κάποιος είναι δύο βήματα πριν την καταστροφή”, γράφει ο Οδυσσέας Ιωάννου,“μπορεί να φιλολογεί, αλλά εκείνος που είναι μόλις μισό βήμα, δεν έχει το χρόνο να δικαιώσει τους μεγάλους του Διαφωτισμού… Τι ακριβώς του λες δηλαδή; “Πέθανε ήσυχα εσύ, για να μην σφαχτούμε μεταξύ μας, και εμείς θα θυμόμαστε την θυσία σου όταν θα περάσουν οι δύσκολες μέρες;”
Όσο για τις νουθεσίες είναι άκαιρες, όταν έχουμε να κάνουμε με περιπτώσεις όπως η παρακάτω :“Έχω πάρα πολλά να σου πω για να κρατηθείς και να προσπαθήσω να σε πείσω πως αξίζει να ζήσεις για αυτά, μακριά από ακρότητες, φανατισμούς και βία. Nα μην δαγκώνεις τα φτερά σου. Οι ομορφιές είναι δίπλα σου. Οι άνθρωποι, οι φίλοι, τα αισθήματα, ο έρωτας, τα παιδιά σου, η θάλασσα, η μουσική, τα βιβλία, οι μικρές καθημερινές δημιουργίες, η συγχώρεση, ένας πιο ουσιαστικός τρόπος να ζεις. Πώς να σου τα πω όμως και να μην αισθανθώ χοντρομαλάκας, όταν μου λες πως πρέπει να ζήσετε τέσσερις άνθρωποι με εξακόσια ευρώ το μήνα; Και είσαι ήδη σαράντα πέντε; Και υποψιάζομαι πως αυτό θα είναι για πάντα πια;”

Κάποτε ήταν μια καλή Παρέα

Κάποτε που λέτε, ήταν μια μικρή παρέα, βαρκούλα στον ωκεανό. Έλεγαν πως είναι αριστεροί και κάπου κάπου, το έδειχναν. Πήγαιναν σε διαδηλώσεις συμμετείχαν σε πορείες, έκαναν συμμαχίες. Τα βράδια μαζεύονταν σε ταβέρνες και στα διαλείμματα των τραγουδιών έκαναν βαθυστόχαστες αναλύσεις. Εκείνες τις όμορφες μέρες, ποτέ δεν είχε περάσει από το μυαλό τους, ότι κάποτε θα ήταν εξουσία. Οι πολιτικές φιλοδοξίες, έφταναν μέχρι το 3% να μπούνε στην βουλή, που τα λένε ωραία. Κάποτε  ήταν μια καλή παρέα.

Σήμερα η παρέα μεγάλωσε έγινε εξουσία, δεν την χωράει η ταβέρνα, δεν την χωράει ο τόπος. Τέλειωσε εκείνη η εποχή, τέλειωσε το παραμύθι. Η παρέα διαλύθηκε, και δεν την τέλειωσαν οι ιδεολογικές διαφωνίες, την τέλειωσε η εξουσία, την τέλειωσε η δόξα και το χρήμα.

Παρακολουθώντας τα τεκταινόμενα εδώ στην μικρή μας πόλη, έχω χάσει το μπούσουλα, όλοι εναντίων όλων, ο ένας “δίνει” τον άλλο, ο ένα βρίζει τον άλλο, οι χθεσινοί φίλοι, σήμερα άσπονδοι εχθροί. Αν μπορούσε κάποιος να ζωγραφίσει την κατάσταση, το τελικό αποτέλεσμα θα ήταν μια μαύρη μουτζούρα. Ακόμα και τα κόμματα που εναλλάσσονταν στην εξουσία τόσα χρόνια, ποτέ δεν είχαν δείξει τέτοιες συμπεριφορές.

Συμβαίνουν πολλά παράξενα σ’ αυτό το τρελό πανηγύρι. Βλέπεις φίλους να σε εγκαταλείπουν και εχθρούς να σε ασπάζονται. Νομίζεις πως βρίσκεσαι σε ένα μεγάλο χορό μεταμφιεσμένων, με λύκους που γίνονται αρνάκια και αρνάκια έτοιμα να σε κατασπαράξουν. Γελούν μαζί μας και οι σημαίες μας.

Πώς το έλεγε εκείνο το ωραίο τραγούδι; τέσσερις στρατηγοί κινάν και παν για πόλεμο στο μακρινό Ιράν, εμείς έχουμε πολλούς στρατηγούς. Όλοι επικεφαλής του καλού στρατιώτη Σβέικ. “Όταν ψάχνει για ήρωες το μέλλον εμάς θα δείχνει, τον Μήτσο”. έγραφε παλαιότερα ο Σταθης, Όλοι εμείς: ένας καλός στρατιώτης Σβέικ και μπροστά οι στρατηγοί μας! Λαμπροί μέσα στις πανοπλίες τους, το ένα φτερό στις περικεφαλαίες μεγαλύτερο απ' το άλλο, μέσα στα κόκκινα ντυμένοι, σωστοί Λακεδαιμόνιοι, μη φαίνονται τα αίματα. “Έντεκα στρατηγοί, ένας κι ένας! (κι ένας στρατιώτης: όλοι εμείς: ο Σβέικ), έντεκα στρατηγοί, μέγα στρατήγημα να στρατηγεύουν ένας κάθε μέρα, ώσπου να τις νικήσουμε όλες κι άλλες μέρες να μην έχουμε πια.

Κι αν μπήκαν μέσα στην Πόλη οι εχθροί, φύγαμε εμείς, το σκάσαμε και τους τη σκάσαμε!