Στο σπίτι μου υπάρχει ένα παράθυρο που δεν το ανοίγω για να μπει αέρας. Το ανοίγω όταν φοβάμαι μήπως η νύχτα έχει δίκιο.
Υπάρχει μια ώρα, λίγο πριν ξημερώσει, που όλα χάνουν το μέτρο τους. Μια κουβέντα που ειπώθηκε βιαστικά, μια σιωπή, μια ερωτική γρατσουνιά, διογκώνονται τόσο, ώστε νομίζεις πως ο κόσμος τελειώνει εκεί. Δεν είναι ότι αλλάζει η πραγματικότητα. Αλλάζει η απόσταση από την οποία την κοιτάζεις.
Γι' αυτό δεν εμπιστεύομαι ποτέ τις αποφάσεις που παίρνονται μέσα στη νύχτα. Το σκοτάδι έχει την κακή συνήθεια να μεγαλώνει τις σκιές. Σου φέρνει την απώλεια τόσο κοντά στο πρόσωπο, που δεν αφήνει χώρο για τίποτε άλλο.
Στέκομαι τότε μπροστά στο ανατολικό παράθυρο και περιμένω. Περιμένω εκείνη τη λεπτή γραμμή φωτός που εμφανίζεται πρώτη στον ορίζοντα.
Η θάλασσα είναι εκεί όπου ήταν και το προηγούμενο βράδυ. Ο κόσμος δεν έγινε ξαφνικά καλύτερος.
Κάτι άλλο αλλάζει. Η ψυχή ισορροπεί.
Η απώλεια παραμένει απώλεια. Όμως παύει να καταλαμβάνει ολόκληρο τον ορίζοντα. Δίπλα της υπάρχει ξανά η θάλασσα, ο ουρανός και όλα όσα η νύχτα είχε κρύψει.
Αργότερα κατάλαβα πως αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο της αυγής. Δεν παίρνει τον πόνο. Δεν σβήνει τις ήττες. Απλώς τις τοποθετεί στη σωστή τους θέση.
Κάποτε πίστευα πως μεγαλώνοντας θα πονούσα λιγότερο. Έκανα λάθος. Μεγαλώνοντας μαθαίνεις μόνο να μην πιστεύεις όσα σου ψιθυρίζει η νύχτα.
Γι' αυτό, κάθε φορά που όλα μέσα μου δείχνουν αδιέξοδα, ανοίγω το παράθυρο. Το ανατολικό.
Περιμένω να φανεί εκείνο το λίγο φως που δεν αλλάζει τον κόσμο, αλλά θυμίζει στην ψυχή πως ο κόσμος είναι πάντα μεγαλύτερος από τον φόβο της.
Υπάρχει μια ώρα, λίγο πριν ξημερώσει, που όλα χάνουν το μέτρο τους. Μια κουβέντα που ειπώθηκε βιαστικά, μια σιωπή, μια ερωτική γρατσουνιά, διογκώνονται τόσο, ώστε νομίζεις πως ο κόσμος τελειώνει εκεί. Δεν είναι ότι αλλάζει η πραγματικότητα. Αλλάζει η απόσταση από την οποία την κοιτάζεις.
Γι' αυτό δεν εμπιστεύομαι ποτέ τις αποφάσεις που παίρνονται μέσα στη νύχτα. Το σκοτάδι έχει την κακή συνήθεια να μεγαλώνει τις σκιές. Σου φέρνει την απώλεια τόσο κοντά στο πρόσωπο, που δεν αφήνει χώρο για τίποτε άλλο.
Στέκομαι τότε μπροστά στο ανατολικό παράθυρο και περιμένω. Περιμένω εκείνη τη λεπτή γραμμή φωτός που εμφανίζεται πρώτη στον ορίζοντα.
Η θάλασσα είναι εκεί όπου ήταν και το προηγούμενο βράδυ. Ο κόσμος δεν έγινε ξαφνικά καλύτερος.
Κάτι άλλο αλλάζει. Η ψυχή ισορροπεί.
Η απώλεια παραμένει απώλεια. Όμως παύει να καταλαμβάνει ολόκληρο τον ορίζοντα. Δίπλα της υπάρχει ξανά η θάλασσα, ο ουρανός και όλα όσα η νύχτα είχε κρύψει.
Αργότερα κατάλαβα πως αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο της αυγής. Δεν παίρνει τον πόνο. Δεν σβήνει τις ήττες. Απλώς τις τοποθετεί στη σωστή τους θέση.
Κάποτε πίστευα πως μεγαλώνοντας θα πονούσα λιγότερο. Έκανα λάθος. Μεγαλώνοντας μαθαίνεις μόνο να μην πιστεύεις όσα σου ψιθυρίζει η νύχτα.
Γι' αυτό, κάθε φορά που όλα μέσα μου δείχνουν αδιέξοδα, ανοίγω το παράθυρο. Το ανατολικό.
Περιμένω να φανεί εκείνο το λίγο φως που δεν αλλάζει τον κόσμο, αλλά θυμίζει στην ψυχή πως ο κόσμος είναι πάντα μεγαλύτερος από τον φόβο της.
Λιγότερα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου