Υπάρχουν καλοκαίρια που αρνούνται να μας ξεχάσουν.
Έρχονται με μια μυρωδιά. Με λίγο αλάτι πάνω στο δέρμα. Με ένα τραγούδι που ξεφεύγει από ένα ανοιχτό παράθυρο. Έρχονται και με εικόνες. Με την παραλία μου, τους «Έρμονες». Εκεί που έμαθα να βουτάω από το Κασάρι. Ύστερα από τη μικρή Αστραπή. Μετά από τη μεγάλη. Κι απέναντι ο Τούρκος, αρκετά μακριά για να γεννά τη φαντασία ενός παιδιού.
Το σώμα θυμάται. Δεν του χρειάζεται η μνήμη.
Θυμάται το πρώτο βλέμμα που σε έκανε να ντραπείς. Το πρώτο χέρι που δεν τόλμησες να κρατήσεις. Το πρώτο ξημέρωμα που σε βρήκε διαφορετικό.
Δεν ψάχνω πια. Βρίσκω.
Ένα βιβλίο που με περίμενε. Μια ταινία που αρνήθηκε να γεράσει. Ένα τραγούδι που έκανε υπομονή μέχρι να μπορέσω να το ακούσω.
Οι αναμνήσεις δεν αλλάζουν. Αλλάζει το βλέμμα. Τη νιότη μου δεν τη νοσταλγώ. Μου αρκεί που την έζησα.
Μου λείπει μόνο εκείνη η εμπιστοσύνη. Η βεβαιότητα πως οι φίλοι θα μείνουν φίλοι. Πως οι γονείς δεν θα φύγουν ποτέ. Πως κάθε Αύγουστος θα μας περιμένει στην ίδια θάλασσα.
Δεν έγιναν έτσι τα πράγματα Κανείς δεν μας το χρωστούσε.
Κι όμως, τίποτα δεν χάθηκε. Οι άνθρωποι έφυγαν.
Οι στιγμές έμειναν.
Μένουν στη μυρωδιά του πεύκου όταν πέφτει ο ήλιος. Στο αλάτι που μένει στα χείλη. Στην πέτρα που κρατά ακόμη τη ζέστη της ημέρας. Σε μια αυγή που σε βρήκε ξύπνιο. Σ' ένα βλέμμα που δεν ζήτησε τίποτα και γι' αυτό τα είπε όλα.
Χρόνια πίστευα πως προσπαθούσα να σώσω αυτές τις στιγμές.
Έκανα λάθος. Δεν τις κράτησα εγώ. Εκείνες κράτησαν εμένα.
Ο χρόνος δεν πήρε τα καλοκαίρια μου.
Τα έκανε τρόπο να βλέπω τον κόσμο.
Έρχονται με μια μυρωδιά. Με λίγο αλάτι πάνω στο δέρμα. Με ένα τραγούδι που ξεφεύγει από ένα ανοιχτό παράθυρο. Έρχονται και με εικόνες. Με την παραλία μου, τους «Έρμονες». Εκεί που έμαθα να βουτάω από το Κασάρι. Ύστερα από τη μικρή Αστραπή. Μετά από τη μεγάλη. Κι απέναντι ο Τούρκος, αρκετά μακριά για να γεννά τη φαντασία ενός παιδιού.
Το σώμα θυμάται. Δεν του χρειάζεται η μνήμη.
Θυμάται το πρώτο βλέμμα που σε έκανε να ντραπείς. Το πρώτο χέρι που δεν τόλμησες να κρατήσεις. Το πρώτο ξημέρωμα που σε βρήκε διαφορετικό.
Δεν ψάχνω πια. Βρίσκω.
Ένα βιβλίο που με περίμενε. Μια ταινία που αρνήθηκε να γεράσει. Ένα τραγούδι που έκανε υπομονή μέχρι να μπορέσω να το ακούσω.
Οι αναμνήσεις δεν αλλάζουν. Αλλάζει το βλέμμα. Τη νιότη μου δεν τη νοσταλγώ. Μου αρκεί που την έζησα.
Μου λείπει μόνο εκείνη η εμπιστοσύνη. Η βεβαιότητα πως οι φίλοι θα μείνουν φίλοι. Πως οι γονείς δεν θα φύγουν ποτέ. Πως κάθε Αύγουστος θα μας περιμένει στην ίδια θάλασσα.
Δεν έγιναν έτσι τα πράγματα Κανείς δεν μας το χρωστούσε.
Κι όμως, τίποτα δεν χάθηκε. Οι άνθρωποι έφυγαν.
Οι στιγμές έμειναν.
Μένουν στη μυρωδιά του πεύκου όταν πέφτει ο ήλιος. Στο αλάτι που μένει στα χείλη. Στην πέτρα που κρατά ακόμη τη ζέστη της ημέρας. Σε μια αυγή που σε βρήκε ξύπνιο. Σ' ένα βλέμμα που δεν ζήτησε τίποτα και γι' αυτό τα είπε όλα.
Χρόνια πίστευα πως προσπαθούσα να σώσω αυτές τις στιγμές.
Έκανα λάθος. Δεν τις κράτησα εγώ. Εκείνες κράτησαν εμένα.
Ο χρόνος δεν πήρε τα καλοκαίρια μου.
Τα έκανε τρόπο να βλέπω τον κόσμο.
Λιγότερα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου