
Παρασκευή 3 Αυγούστου 2007
Οι εντιμότατοι φίλοι 3
Όπως έχετε αντιληφθεί έχει ξεκινήσει ένα χοντρό παιγνίδι, χωρίς κανόνες και χωρίς ομάδες, χωρίς νικητές και ηττημένους. Ο κάθε παίκτης παίζει ανεξάρτητα με δικαίωμα να συμμαχεί με όποιον θέλει. Ο πρώτος πυρήνας της «συμμορίας», μετά το δεύτερο δημοσίευμα έσπασε. Με βρήκε σήμερα ένα από τα ιδρυτικά μέλη και μου πρότεινε συνεργασία, προκειμένου να εκθέσει, τους άλλους δύο εντιμότατους φίλους του»
Είχαν μάθει μέχρι σήμερα να λειτουργούν στην «παρανομία», μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, έτσι η αντίδραση της πρώτης γενιάς φαρσοτρομοκρατών, εμπεριέχει όλα τα στοιχεία του πανικού. Έχοντας χάσει εντελώς την ψυχραιμία τους διαδίδουν εναντίον μου αστείες φήμες, που στερούνται φαντασίας. Τις τελευταίες μέρες έχουν καλέσει σε βοήθεια ένα αποστασιοποιημένο μέλος από την βόρεια Κέρκυρα, ο οποίος διέκοψε εσπευσμένα τις διακοπές του, προκειμένου τους κάνει φροντιστήριο.
…………………………………………………………………………………………..
Από σήμερα θα τους αναρτήσω στο διαδίκτυο γιατί είναι κρίμα, να μη μάθει και να διδαχτεί, ο κόσμος έξω από τα στενά χωρικά ύδατα, από τα κατορθώματα τους.
…………………………………………………………………………………………..
Αγαπητοί αναγνώστες, με την εξέλιξη της υπόθεσης θα διαπιστώσετε ότι όλα τα παραπάνω αποκτούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την μικρή μας κοινωνία και όχι μόνο. Η ανάπτυξη τέτοιων τοπικών κινημάτων, αποτελεί μια αδήριτη ανάγκη της σύγχρονης κοινωνίας, που κουράστηκε, από τους προσκόπους, τους ναυτοπροσκόπους, τους Ροταριανούς τους Λαιονς τους Μασόνους τους « Α.Ο Κέρκυρα», τους Βόρειους, του Νότιους, τους Γαριτσιώτες, τους Μαντουκιώτες, τους νιοράντιδες και όλες τις γνωστές ομάδες.
Ομάδα με έμφαση στο χιούμορ, αλλά και με ευαισθησίες. Ανατρεπτική προς κάθε κατεύθυνση, και έτοιμη για όλα
…………………………………………………………………………………………..
Θα με ρωτήσετε γιατί τους κατηγορώ παραπάνω; Μα αυτό είναι το βασικό στοιχείο λειτουργίας του κινήματος, το οξυγόνο για την ύπαρξη του.
…………………………………………………………………………………………..
Φωτογραφίες σε επόμενα…
Οι εντιμότατοι φίλοι μου (2)
Το είχα καταλάβει από την πρώτη στιγμή. Οι εντιμότατοι φίλοι μου, το μόνο πράγμα που έκαναν σοβαρά στη ζωή τους ήταν η φάρσα. Η δραστηριότητα τους στον πολιτικό, κοινωνικό, συνδικαλιστικό χώρο βοηθούσε, να θεωρούνται υπεράνω υποψίας και διευκόλυνε, τα σχέδια τους.
Έπαιρναν μέρος σε βαθυστόχαστες πολιτικές αναλύσεις, δημιουργώντας ακλόνητα άλλοθι, για την συνέχεια της βραδιάς. Ακολουθώντας μια πολιτική διάβρωσης μέσα στους συντηρητικούς χώρους, που δραστηριοποιούνται, επιδιώκουν ουσιαστικά να εισάγουν καινούργια πολιτικά ήθη. Σ΄ αυτό συνέβαλλε καθοριστικά και η επαφή τους με οικονομικούς μετανάστες των πρώην χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού και μη πάει ο νους σας σε οικοδόμους, την ώρα που αυτοί αλωνίζουν οι εργαζόμενοι ετοιμάζονται να πάνε στη δουλειά τους
Κάνοντας μια πρώτη προσέγγιση αυτού του φαινομένου, θα έλεγα, ότι εκφράζουν μια νέα τάση, γέννημα της ανάγκης που δημιουργεί η απαξίωση της πολιτικής ζωής του τόπου. Τεκνά λοιπόν της ανάγκης και ώριμα τέκνα της οργής. Γιατί μπορεί η πολιτική ζωή να είναι μπουρδέλο, κανείς όμως από τους σοβαροφανείς πολιτικούς δεν την υποστηρίζει για αυτό που είναι. Οι εντιμότατοι φίλοι μου καθορίζουν την πολιτική τους στάση με το παραπάνω δεδομένο και λειτουργούν στον οίκο ανοχής με τις αντοχές και τις ανοχές που επιβάλλονται.
Μπορεί όλα αυτά που περιγράφω να μην γίνονται κατανοητά σήμερα και πώς να γίνουν, πρόκειται για ένα καινούργιο εγχείρημα με λιγότερο από 3 χρόνια ζωή, όταν χαλάρωση το οργανωτικό σχήμα, μαζικοποιηθεί και δημοσιοποιήσει τις θέσεις τους θα καταλάβετε.
…………………………………………………………………………………………..
Το είχα καταλάβει από την πρώτη στιγμή. Σιγά που αυτά τα ρεμάλια ενδιαφέρονται για την πολιτική. Αφού οι πολιτικοί είναι της πλάκας, αφού η πολιτική είναι μια πλάκα. Ας κάνουμε πλάκα…κερδίζοντας συγχρόνως και οπαδούς
…………………………………………………………………………………………..
Στη πρώτη ευκαιρία θα συνεχίσουμε
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Η ζωή έχει ρυτίδες και δρόμους
Από τη μια η ζωή περνά μέσα από τις λέξεις, από την άλλη περιμένει έξω από αυτές. Η πρώτη θέλει σκέψη, η δεύτερη θέλει να τη ζήσεις. Η πρώτη...
-
Το έγραψα πέρυσι «κατόπιν εορτής», το θυμίζω σήμερα λίγες μέρες πριν το Πάσχα, χωρίς να έχω την ψευδαίσθηση, ότι θα αλλάξει κάτι. Τ...
-
Μεγαλώσαμε. Δεν μπαίνει θέμα. Το μυαλό είναι το πρόβλημα. Ζηλεύει. Όχι στιγμές περασμένες. Στιγμές καινούργιες που σβήνουν ό,τι πέρ...
-
Για να μη γράψω «γαμώ την αριστερά μου», που αυθόρμητα μου ήρθε στα χείλη, αγανακτώντας για την πολιτική πτώχευση, που είναι περισσότερο...