Φθινοπωρινή μέρα σήμερα

Και πάλι  σε θέση μάχης  για τη διαχείριση των απορριμμάτων. Οι κάτοικοι της περιοχής Τεμπλονίου που λειτουργεί ο ΧΥΤΑ από τη μία, οι θεσμικοί φορείς από την άλλη, Δήμος, Περιφέρεια, Κυβέρνηση  και στη μέση το σύνολο της κοινωνίας  του νησιού, που δεν θέλει να ξαναζήσει τον εφιάλτη του περασμένου Ιουλίου. Να μη ξεχάσω και τις αντιδράσεις των κατοίκων του νότου  που αρνούνται να χρησιμοποιηθεί  ο ΧΥΤΑ Λευκίμμης.  Δεν γίνεται έτσι. Για ένα σοβαρό πρόβλημα που αφορά το σύνολο της κοινωνίας,   είναι προφανές ότι με τέτοιες αντιθέσεις , με τέτοιο κατακερματισμό  του κοινωνικού ιστού, δύσκολα θα βρεθεί  η χρυσή τομή.

Το παραπάνω αποτελεί αφορμή για την στάση της κοινωνίας και των φορέων της,  απέναντι σε  όλα τα προβλήματα που απασχολούν τον τόπο, προβλήματα που έρχονται από το παρελθόν και δυστυχώς τα βρίσκουμε ξανά και ξανά μπροστά μας.  

Για πράγματα που γράψαμε πριν ένα χρόνο πριν δυο χρόνια πριν είκοσι χρόνια, δε χρειάζεται, να ξαναμπούμε στον κόπο. Τι έχει αλλάξει από τότε; Είναι δράμα,  σε μια μικρή πόλη, να γράφεις και να ξαναγράφεις για προβλήματα που γνωρίζουν όλοι, που βιώνουν όλοι, που ταλαιπωρούν όλους.

«Για νέο μας το λες;» Είναι η λογική απάντηση των αναγνωστών. Όταν ο δημοσιογράφος δεν έχει νέα, τι άλλο πρέπει να κάνει από το να καταθέσει τα όπλα του.
 

Δεν αστειεύομαι. Από το 1993 που γράφω καθημερινά,  έχω βρει απέναντι μου μπετόν αρμέ αδιαφορίας, για την υγεία, για την παιδεία, για την κοινωνία, που στριφογυρίζει στα ίδια. Και αυτό είναι το δράμα, «τα ίδια προβλήματα», που καλείσαι να επαναλαμβάνεις σε τακτά χρονικά διαστήματα και όταν έρθει η ώρα του απολογισμού, μαζεύεις τα στατιστικά στοιχεία της στήλης και ξαφνιάζεσαι από την επανάληψη. Εκατό φορές για το  νοσοκομείο, διακόσιες για το κυκλοφοριακό και για τους χώρους στάθμευσης, εκατό πενήντα για την ύδρευση, διακόσιες πενήντα για την καθαριότητα και τους ΧΥΤΑ, τριακόσιες για τους λάκκους, τις συγκοινωνίες, την τουριστική κρίση,  τον δημόσιο χώρο και όλα τα γνωστά.
Βεβαίως θα μου πείτε, ότι τα προβλήματα δεν τελειώνουν ποτέ, όχι όμως τα ίδια. Ολόκληρες πόλεις που ισοπεδώνονται από πολεμικές καταστροφές ξανακτίζονται σε λιγότερο χρόνο από ότι χρειάζεται να κτισθεί ένα Νοσοκομείο.

Προσπαθώ να κρατάω μια συνέχεια στις εκρήξεις των περιλήψεων της σιωπής. Μάταια. Ό,τι και να γράψω αυτός εδώ ο τόπος πάντα μου υπενθυμίζει το στοιχείο της υπερβολής. Είναι η μιζέρια της επαρχίας, που σου χαμηλώνει τον πήχη και σου κλείνει τον ορίζοντα. Είναι η θάλασσα που σε περικυκλώνει, σου κόβει τη στεριά στα δύο, σου παίρνει μέρος του αέρα και η αναπνοή μένει ημιτελής. Πόσες φορές χρειάστηκε να προκαλέσω τεχνητό χασμουρητό για να εισπνεύσω μεγαλύτερη δόση αέρα φτάνοντας έτσι την ανάσα εκεί που το ααα σε ησυχάζει.
"Στους μικρούς τόπους, μπερδεύονται, ανακυκλώνονται, παραγνωρίζονται, οι άνθρωποι και στο τέλος πεθαίνουν αμίλητοι. Γι’ αυτό σας λέω μια περίληψη και πολύ, κάτι σαν υπενθύμιση, επιβεβαίωση της παρατεταμένης σιωπής, απόδειξη, ότι είναι ηθελημένη."
Δεν έχει νόημα η συνέχεια, υπερτίμηση χωρίς αντίκρισμα. Και η οργή, που πολλές φορές με παρασέρνει εξανεμίζεται την επομένη, όταν το μέγεθος φαντάζει δυσανάλογο.
Έχουμε τη ψευδαίσθηση, ότι αποτελούμε το κέντρο του κόσμου. Σκιαμαχούμε διαρκώς αγνοώντας τις αιτίες κάθε φορά που δημιουργούν και οξύνουν τα προβλήματα. Τα τοπικά ζητήματα προσλαμβάνουν εθνικό χαρακτήρα, μαζευόμαστε γύρω απ’ αυτά και χορεύουμε το χορό του πολέμου. Αντίπαλος μας, ποιος άλλος από τον κακό μας εαυτό. Το αποτέλεσμα; Η μακρά κατιούσα πορεία, χωρίς ίχνος ελπίδας ανακοπής.

Το κυκλοφοριακό, η πολεοδόμηση, η καθαριότητα, η τουριστική κρίση, η ανεπάρκεια των υποδομών, η εγκατάλειψη των μνημείων, η ανεργία, η καταστροφή του περιβάλλοντος, η ακρίβεια και η φτώχεια, δεν είναι της αποκλειστικής μας ευθύνης. Η ευθύνη η δική μας βρίσκεται στην έριδα πάνω απ’ αυτά και στην ανυπαρξία κοινής στρατηγικής για τον περιορισμό τους.
“Γίναμε παλιοσειρές, άλλη εποχή μας ανέθρεψε, η σημερινή μας φτύνει, μας διαψεύδει μας εκτροχιάζει. Επί της ουσίας δεν είμαστε καν παρόντες. Μια ανάμνηση είμαστε. Και μια ρωγμή. Στον καθρέπτη του χρόνου.”
Εδώ που φτάσαμε δεν ξέρω τι να πω. Ξεχάσαμε να περπατάμε. Τα «δύο βήματα μπρος και ένα πίσω», ακούγεται δογματικό γι’ αυτό πήγαμε πίσω ολοταχώς. Τώρα πάλι από την αρχή, σαν κουρασμένοι ηθοποιοί που επαναλαμβάνουμε για πολλοστή φορά το ρόλο.
Φθινοπωρινή μέρα σήμερα, με την πόλη σκοτεινή και τη θλίψη και πάλι στο προσκήνιο, «δεν είναι για τα κάστρα, τους δρόμους και τα κτίρια, τα άλλοθί μας δηλαδή, αλλά για τον αντίλαλο από το παιδικό μας το χαμόγελο, που σήμερα μπερδεύεται με ύβρεις. Για την αθωότητα, που έγινε πονηριά. Για την παρέα του γυμνασίου που σήμερα βγάζει τα μάτια της. Για τους φίλους τους παλιούς που ξέχασαν, τα καλύτερα τους χρόνια».
Φθινοπωρινή μέρα σήμερα. Ότι είχαμε να πούμε το είπαμε και το ξαναείπαμε. Μετά απ’ αυτή την κατάχρηση, η γοητευτικότερη λύση είναι να αφεθούμε στις σιωπές.

Και στα λέω εγώ που σ’ αγαπάω!

Ο ακραίος ιδεαλισμός μου, δεν μου προσφέρει καλές  υπηρεσίες. Το ξέρω, αλλά δε μπορώ με όρους τρέχουσας πολιτικής, να συντονιστώ. Είμαι από τους τελευταίους όμως, που υποστηρίζει ότι αυτό που υποσχεθήκαμε όταν κτίζαμε τα όνειρα μας, πρέπει απαρεγκλίτως  να το υλοποιήσουμε. Πρέπει, αλλά ενώ  στους σχεδιασμούς τα μολύβια επί χάρτου δεν συναντούν κανένα εμπόδιο, ύστερα που θα κληθούμε να  κάνουμε τη μακέτα με μπετό και σίδηρο,  κάτι το υπέδαφος που είναι σαθρό, κάτι οι καιρικές συνθήκες, κάτι οι γείτονες που αντιδρούν, κάτι οι Γερμανοί (για το τελευταίο πάντα θα πρέπει να υπάρχει πρόβλεψη), τα  μολύβια σταματούν να γράφουν λες και έπεσε λάδι  στο χαρτί και η μακέτα των ονείρων μας… γίνεται μια μουτζούρα.

Δε λέω, να σχεδιάζουμε, να ονειρευόμαστε, άλλωστε ζωή δίχως όνειρα είναι ζωή χαμένη.  Εκείνο που λέω είναι,  την περίοδο των ονείρων και πριν αυτά γίνουν προγραμματικές δεσμεύσεις, να φερόμαστε σεμνά και ταπεινά. Δεν μας στοιχίζει τίποτα μπροστά απ’ αυτά που θέλουμε να γίνουν πράξη, να προηγείται αυτό που δείχνει μετριοφροσύνη και ρεαλισμό … «Θα προσπαθήσουμε».

Βλέπω αυτό το παιδί τον Τσίπρα και δεν ξέρω αν πρέπει να το λυπηθώ ή να το βάλω στα χαστούκια, γιατί μπορεί  αυτός να έμαθε αγγλικά μέσα σε έξι μήνες, δεν μπορεί όμως σήμερα, να μας μαθαίνει, μέσα από την ίδια γλώσσα και άλλες γλώσσες, να δίνει στις λέξεις διπλά, τριπλά και πολλαπλά νοήματα απ’ αυτό που εννοούν. Οι ληστρικοί φόροι που ξεζουμίζουν τον ελληνικό Λαό, εσχάτως βαφτίσθηκαν «αλληλεγγύη». Τι κρίμα για την «αλληλεγγύη», να σταματήσει να προφέρεται κάποια στιγμή, γιατί θα θυμίζει τα δεινά, μιας εποχής που όλοι θα ήθελαν να ξεχάσουν. Η πολιτική όπως ασκείται  σήμερα, δολοφονεί τη γλώσσα στην προσπάθεια της να ξεγελάσει τον Λαό, δολοφονεί όμως και τη ψυχή όλων αυτών που είναι υποχρεωμένοι να την υπηρετήσουν, αποδεχόμενοι τις κρατούσες αντιλήψεις. Και τότε, για να θυμηθούμε και την κυρία του ραδιόφωνου: 

«Όταν δεν μπορείς να πεις αυτό που θες, μεγαλώνεις γρήγορα και ξαφνικά αποστρέφεσαι τους καθρέπτες, που δείχνουν τα μαλλιά σου άσπρα, βρίσκεις νέους φίλους, καινούρια αγάπη και ταξιδεύεις τα χρόνια σου, στο βαγόνι αποσκευών. Έχεις ότι χρειάζεται για την πρώτη θέση, αλλά δεν το παραχωρείς στον εαυτό σου. Τον τιμωρείς που προτίμησε τις άδειες μέρες, το άδειο σώμα, από φόβο μήπως η λέξη που σκάλωσε στα δόντια σου και δεν έβγαινε με τίποτα έβρισκε ανταπόκριση. Αχ τι αισθηματικά ιδεολογήματα στηρίξαμε πάνω στις στερήσεις μας, πόσες αρνήσεις δεν εφηύραμε προκειμένου να επιβεβαιώσουμε τον τρόμο μας για την αρχέτυπη απόρριψη».

Πρέπει  να ξαναβρούμε  τις λέξεις  και επειδή η πολική δεν στηρίζεται από τη ζώνη των επιθυμιών αλλά από  την Ευκλείδειο γεωμετρία,  πρέπει να πατήσουμε σε  λέξεις που θα στηρίζουν τα βήματά μας. Βήματα μικρά και σταθερά. Βήματα που θα υπηρετούν την αλήθεια. Το  «άλλο λένε τα χείλη μου και άλλο ποθεί η ψυχή μου» δεν συνιστά αριστερή πολιτική.  Δεν μπορείς  να  καμώνεσαι τον ήρωα ενώ μέσα σου κρύβεις έναν φοβισμένο.    Και στα λέω εγώ που σ’ αγαπάω!

Η ίδια ιστορία με διαφορετικό τέλος

Τα είχε με την κυβέρνηση. Αυτή την κυβέρνηση, που είχε σήμερα μπροστά του. Οι προηγούμενες, παρότι είχαν την κύρια ευθύνη, έχουν περάσει στη λήθη. Του μείωσαν τη σύνταξη και δεν φτάνουν τα χρήματα για να περάσει το μήνα. Αν προσθέσει κανείς και δύο δάνεια στεγαστικά, για σπίτια στις θυγατέρες, που φορτώθηκε στα χρόνια της ευδαιμονίας, λέει αλήθεια. Όχι για ένα μήνα, ούτε για λίγες μέρες δεν αρκούν τα χρήματα από τη μειωμένη σύνταξη.

Μια συνηθισμένη ιστορία στις μέρες μας, όχι μια ιστορία του ενός, μια ιστορία με μερικές διαφοροποιήσεις, των πολλών. Επειδή όμως στο πλήθος χάνεται η ένταση και τη θέση του προσώπου, παίρνουν παγωμένοι αριθμοί, θα εστιάσουμε στο δράμα του ενός, που ο κόσμος του έχει χαθεί. Τον “έναν” από τους πολλούς θλιμμένους ήρωες, που πρωταγωνιστούν στις χιλιάδες μικρές, ιστορίες - τραγωδίες, όπως αριστοτεχνικά τον περιγράφει σε μια απ΄ αυτές, ο Οδυσσέας Ιωάννου και καλεί τους αναγνώστες να πάρουν την ευθύνη διαλέγοντας το φινάλε στην μικρή του ιστορία.

“Ο κόσμος του είχε αρχίσει να ξηλώνεται. Τα προσωπικά του αντίβαρα παιδικά μπαλόνια στον ουρανό, η φιλοσοφική του αρματωσιά τσίγκος πολυκαιρισμένος, τρυπούσε σε όλα τα χτυπήματα. Στην ουσία, απλά πεινούσε. Ακαβάντζωτος σε εκείνο που ήρθε, ανέτοιμος για μία ζωή φτώχειας και απόγνωσης (πώς προετοιμάζεσαι άραγε;) ανυπεράσπιστο πειραματόζωο του πιο πρόστυχου κυνισμού που γνώρισε η Ευρώπη από τον πόλεμο και μετά. Μετρούσε τα βιβλία του και ήταν πολλά, μετρούσε τα λεφτά του και ήταν λίγα, μετρούσε τα χρόνια του και διαχώριζε τα ανθρώπινα από τα συντάξιμα! Κρυμμένος στα ρούχα, το σπίτι και το αυτοκίνητο, που του είχαν ξεμείνει από τα χρόνια της “δόξας”, με πατημένα τα πενήντα πια κι ένα παχύ αδιαπέραστο σκοτάδι στα δύο μέτρα, στις δύο μέρες, δεν μπορούσε ούτε την ανάσα του να στείλει μακρυά και να μην την πάρει πίσω αμέσως. Τοίχος.”

Α) Θα ζήσει με ό,τι του αναλογεί από ό,τι του έτυχε. Κανείς δεν του υπέγραψε συμβόλαιο πως η ζωή δεν έρχεται τούμπα. Η ανθρώπινη Ιστορία είναι γεμάτη από τέτοιες ανατροπές, και από ανθρώπους που διέπρεψαν στον στίβο της γενναιότητας τρώγοντας ποντίκια. Ζήσε! Βρες τους καινούργιους τρόπους, νοηματοδότησε αλλιώς τη ζωή σου, μην πετάς στα σκουπίδια το πιο μεγάλο δώρο, από δειλία και φόβο. Εύκολο; Το πιο δύσκολο από όλα. Για αυτό μίλησα για γενναιότητα.

Β) Θα παλέψει να τα πάρει όλα πίσω! Δεν θα του αλλάξει κανένας τις προτεραιότητες. Δούλεψε σαν σκυλί τριάντα χρόνια και τα θέλει όλα! Το αμάξι, το σπίτι, την κατανάλωση, την σύνταξη, λεφτά για τα παιδιά του. Δεν θα τον πείσει κανένας εξασφαλισμένος πολιτικός ή τραπεζίτης πως είναι αναγκαίο, για κάποιο “εθνικό συμφέρον”, να ζήσει την υπόλοιπη ζωή του σαν αρουραίος.

Γ) Θα το δεχτεί ως αναγκαίο κακό για μια καλύτερη ζωή στο μέλλον. Ζούσαμε πέρα από τις δυνατότητές μας, ο τρόπος ζωής μας είχε κακοφορμίσει, σ΄ έναν ανταγωνιστικό κόσμο χρειάζονται “λιγότερα συνθήματα και πιο πολύ δουλειά”

Δ) Από απόγνωση ή από ηρωισμό και πολιτική θέση, μία σφαίρα κι ένα σημείωμα στην πλατεία Συντάγματος.

Πρώτη του φθινοπώρου, σήμερα με την μελαγχολία να έχει την τιμητική της...

Κύλησε και πάλι το φεγγάρι. Γέμισε

Άντε να γράψεις Αύγουστο και να ξημερώνει Σεπτέμβρης. Και έχει και ένα φεγγάρι απόψε… Χάρισμα των ανθρώπων, που μπορούν να δηλώσουν την αποτυχία. Τα είχε όλα αυτός ο Αύγουστος, Περισσότερο όμως στην κάθε Δύση της ημέρας του, έκλεβε φως της ανατολής, για να χαρίσει στις ανήσυχες ζωές, το όνειρο χωρίς εκπτώσεις. Είναι εκείνο το φως, που σβήνει το χρόνο, που καθαρίζει το μυαλό, που σε γυρίζει στα χρόνια της άγιας νεότητας, που όλα τα μπορεί. Είναι εκείνες οι στιγμές που σβήνουν τα «ίσως» και τα «μη». Είναι οι στιγμές, που η αλήθεια βέβαιη, δίνει το βηματισμό για ζωή χωρίς αλυσίδες. Ο Αύγουστος θα μείνει για πάντα νοσταλγία και ανεκπλήρωτο συναίσθημα. Κύλησε και πάλι το φεγγάρι. Γέμισε, όπως κι η ζωή, εκεί που νοιώθεις ότι στερεύει, να που πάλι γεμίζει.

Η μελαγχολία δεν γνωρίζει εποχές, πηγάζει μέσα από δυσκολίες, όχι απ’ αυτές που ζούμε, αλλά απ’ αυτές που περιμένουμε. Είναι η αρχή στην ανηφόρα και νοιώθουμε ήδη κουρασμένοι.
Όσο προχωράμε στη ζωή, υποστηρίζει ο Πεσσόα, τόσο πειθόμαστε για δύο αλήθειες, που ωστόσο είναι αντικρουόμενες. Η πρώτη είναι ότι μπροστά στην πραγματικότητα της ζωής φαίνονται χλομές όλες οι μυθοπλασίες της λογοτεχνίας και της τέχνης. Η δεύτερη αλήθεια είναι ότι κάθε ευγενική ψυχή επιθυμεί να διατρέξει τη ζωή εξ ολοκλήρου, να αποκτήσει την εμπειρία όλων των πραγμάτων, όλων των τόπων και όλων των συναισθημάτων, και επειδή αυτό είναι αδύνατον, η ζωή μόνο μέσα από την άρνηση της μπορεί να βιωθεί στην απόλυτη ουσία της.
Οι δύο αυτές αλήθειες δεν συνδυάζονται, ούτε μπορούμε να απορρίψουμε την μία ή την άλλη, θα πρέπει ωστόσο να ακολουθήσουμε τη μία νοσταλγώντας εκείνη που απορρίψαμε. Ή να απορρίψουμε και τις δύο και να υψωθούμε πάνω από τον εαυτό μας σε μια προσωπική νιρβάνα.
Ξημερώνει φθινόπωρο και έχουν ενδιαφέρον τα παραπάνω. Μόλις ξεκινάει η ανηφόρα και χρειάζεται να ασκήσουμε το μυαλό μας, για να γίνει η διαδρομή πιο ευχάριστη.
Ο μεγάλος στοχαστής εντοπίζει την ευτυχία στα πλέον προσπελάσιμα σημεία.
«Μακάριος είναι αυτός που δεν απαιτεί από τη ζωή περισσότερα απ’ όσα αυτή του δίνει αυθόρμητα, καθοδηγούμενος από το ένστικτο της γάτας, που αναζητεί τον ήλιο όταν υπάρχει ήλιος, και όταν δεν υπάρχει, τη ζέστη, όπου κι αν αυτή βρίσκεται, Μακάριος είναι αυτός που παραιτείται από την προσωπικότητα του μέσω της φαντασίας του. Μακάριος τέλος αυτός που παραιτείται από τα πάντα και από τον οποίο, δεν μπορεί κανείς να πάρει ούτε να στερήσει κάτι. Ο χωρικός, ο αναγνώστης μυθιστορημάτων και ο απόλυτος ασκητής, αυτοί οι τρεις είναι οι μακάριοι της ζωής. Δεν μπορώ να είμαι τίποτα, ούτε τα πάντα: είμαι το γεφύρι που ενώνει αυτό που δεν έχω και αυτό που δεν θέλω».
Ελάχιστοι ανήκουν σ΄ αυτές τις τρεις ομάδες οι υπόλοιποι αναζητούμε την απόλυτη ευτυχία σε άλλες διαδρομές και επειδή δεν θα την βρούμε ας οπλιστούμε με θάρρος κρατώντας για πισινή αυτά που αναφέρει ο Πεσσόα

Η επόμενη στάση;

Είναι και αυτό που λέμε... «οι διαφορετικές ζωές φτιάχνουν διαφορετικές σκέψεις». Μόλις γύρισα από τα Κύθηρα, τα βρήκα στην αγκαλιά τριών πελάγων του Ιονίου, του Κρητικού και του Αιγαίου. Νησί της Θεάς Ουράνιας Αφροδίτης και του Έρωτα. Μην παραλήψεις του χρόνου να τα ψάξεις.
“Η μανία της ιδιοκτησίας των γυναικών τις προτρέπει να σου αφαιρούν τα πάντα, Αθόρυβα σε πλησιάζουν, σε τυλίγουν και σε τρώνε κομμάτι κομμάτι, μέχρι να το πάρεις μυρωδιά έχεις μείνει ο μισός. Όταν σε σακατέψουν είναι έτοιμες να σου προσφέρουν υπηρεσίες, γίνονται απαραίτητες. δεκανίκι σε μια αναπηρία δημιούργημα τους”

Το παραπάρω από ένα παλαιότερο, με τίτλο “τα μαύρα φεγγάρια του ερωτά”. Σήμερα σε θέση προλόγου για την επόμενη στάση. Επόμενη στάση; Η Κούβα, εκεί που οι γυναίκες δεν σε κλωτσάνε στο ύπνο τους. Κοιμούνται σαν άγγελοι, απαλλαγμένες από ενοχές, νευρώσεις και εφιάλτες. Στη Κούβα δε ξέρω να μαγειρεύω, να κάνω δουλειές του σπιτιού. Στη Κούβα θέλω να καπνίζω πούρα χειροποίητα και να πίνω ρούμι. Για τα αλλά; Θα φροντίσουν οι χαμογελαστές Θεές. Τρία αποσπάσματα σήμερα που τα έγραψε «για μένα» μια Θεά, που με συντροφεύει τα βράδια και μου μαλακώνει τη ψυχή. Στη Κούβα δεν χρειάζεται να γράφεις τέτοιο πόνο, ίσως να μην χρειάζεται να γράφεις καθόλου.
«Βήμα βήμα η μακρύτερη πορεία. Του ουρανού τα υλικά δεν ευδοκιμούν στη γη. Εδώ κάτω στη λάσπη αφήνουμε τα ίχνη μας, στη σκόνη υπογράφουμε τα κατά καιρούς ονόματά μας. Στο χώμα αποθηκεύουμε τα υγρά διαμάντια των ματιών μας. Οι ψευδαισθήσεις μας γεμίζουν στιγμιαίο θάρρος, οι μύες ακινητοποιούνται σε μια στάση προς τα εμπρός, αγάλματα παγωμένων ονείρων, στοπ καρέ στιγμών χαράς, πλάνα έξω από το χρόνο, σώματα σε αναμονή. Πως δραπετεύει κανείς από τη ζωή του;»
Στη Κούβα!
«Είχες πάντα το άγχος να μεγαλώσεις, να εξουσιάζεις τη ζωή σου, νόμιζες όλα τότε θα ήταν αλλιώς, πιο εύκολα, πιο χαρούμενα, πιο τίμια. Μεγάλωσες και δεν άλλαξες τίποτα. Συνέχισες να πληρώνεις τα χρέη των άλλων, άλλαξες τον ύπνο σου με χάπια, νοίκιασες το μυαλό σου για πτώση από τον τέταρτο, αγάπησες όσο δεν άντεχες, πουλήθηκες, τρελάθηκες. Προχθές σου είπε μια φίλη «γερνάς» και αναποδογύρισε ο κόσμος μέσα σου. Γερνάς! Πως είναι δυνατόν; Αφού εσύ ακόμα δεν μεγάλωσες».

Στη Κούβα για να μη μεγαλώσεις ποτέ.«κράτησες τη ζωή σου μακριά από την αγορά του κόσμου. Αποφάσισες να επιλέγεις και για ζωή και για θάνατο, να πορεύεσαι χωρίς εξαρτήσεις, είπες φίλους τα φιλιά και αδέλφια τα γεράκια, χτίζοντας μια μοναξιά από γυαλότουβλο, να μπαίνει λίγο φως, να βγαίνει το σκοτάδι. Πίστεψες ότι τα έχεις λογαριάσει όλα, κανείς δε θα σε πληγώσει, κανείς δε θα αθετήσει τις υποσχέσεις του, κανείς δε θα πατήσει τους όρκους του, γιατί εσύ είσαι πουλί πετάμενο, δε στέκεσαι πουθενά, περπατάς πετάς, διαβαίνεις, δεν προλαβαίνει πίσω σου να γεννηθεί σκιά. Και λοιπόν; Τι κατάφερες; Τόσο παράπονο που μάζεψες που θα το απλώσεις να στεγνώσει;».
Στη Κούβα...

Για να μην προτρέξουν κάποιες φίλες, ν' αντιδράσουν στις γενικεύσεις του προλόγου, διευκρινίζω ότι αποτελούν σχήμα λόγου, μιας νύχτας ασέληνης. Το επόμενο κείμενο, που το φεγγάρι φώτισε και έδιωξε τις σκιές, οι γενικεύσεις έγιναν ύμνος, ύμνος στη φωτιά, στη γυναίκα και στη θάλασσα. Ύμνος στην ελευθερία.

Ούτε άξιο, ούτε συνδημότη μου θεωρώ τον εν λόγω «κύριο…»

Το παρακάτω κείμενο το είχα προαναγγείλει, περίμενα  να περάσει ο θυμός, δεν πέρασε και δεν πέρασε  γιατί τα αντανακλαστικά της κοινωνίας  δε λειτούργησαν. Τι λέω ο τρελός  Αύγουστο στη Κέρκυρα...  Με οργή, αλλά χωρίς καμία σκοπιμότητα,  όπως πάνω από δύο δεκαετίες, η στήλη υπηρετεί.

"Ο Αύγουστος  δεν έχει ειδήσεις"  λένε. Έχει κακές.  Από την  ερχόμενη Τρίτη το βράδυ (9/8/2016), ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος ο  Β’, γίνεται μέλος της οικογένειας μας.  Επίτιμος δημότης της Κέρκυρας και  με το αργυρό μετάλλιο κερκυραϊκής αξιοσύνης στην τσέπη.

Ούτε άξιο,(για να πάρει το μετάλλιο),  ούτε συνδημότη μου θεωρώ τον εν λόγω κύριο, που  τον περασμένο Μάιο, μετά τις κυπριακές εκλογές, με δηλώσεις του, επικρότησε την είσοδο του ναζιστικού  κόμματος ΕΛΑΜ της Κύπρου, αδελφό κόμμα  της «Χρυσής Αυγής», στο  κυπριακό κοινοβούλιο.

Μιλώντας σε εκπομπή του τηλεοπτικού σταθμού Alpha (26  Μαΐου 2016) δήλωσε: «Δεν πίστευα ότι θα μπουν μέσα, αλλά μπορώ να πω ότι ικανοποιήθηκα». 

Υπάρχουν πολλά δημοσιεύματα εκείνης της περιόδου που αναφέρονται στο ρόλο του Αρχιεπίσκοπου  της Κύπρου για την είσοδο στη Βουλή του φασιστικού κόμματος.

«18 Μαρτίου 2016. Στη ‘ΓΝΩΜΗ’: Γιατί ο Αρχιεπίσκοπος ποντάρει στο ΕΛΑΜ, στο Παράρτημα της φασιστικής «Χρυσής Αυγής» στην Κύπρο – Αποκαλυπτικό ρεπορτάζ. Σε υπόγειο ρόλο ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β΄, κινεί τα νήματα για την επιτυχία του ΕΛΑΜ, του Παραρτήματος της φασιστικής «Χρυσής Αυγής» στην Κύπρο, στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές, έχοντας το βλέμμα στραμμένο στις εξελίξεις του Κυπριακού! Ο «εκλεκτός»: Υποψήφιος του ΕΛΑΜ στην Πάφο ανώτατο στέλεχος των εκκλησιαστικών επιχειρήσεων! Μέλος της Ιεράς Συνόδου σε προεκλογικές συγκεντρώσεις του Παραρτήματος της φασιστικής οργάνωσης! Λεπτομέρειες διαβάστε στη νέα έκδοση της Εβδομαδιαίας Εφημερίδας «ΓΝΩΜΗ» που κυκλοφορεί στα περίπτερα». Αυτά αποκαλύπτει η αριστερή κυπριακή εφημερίδα.

Η εφημερίδα το «Βήμα»,  σε δημοσίευμα ( 13/12 /2013» αναφέρει:  «Βίντεο με αναφορές του Νίκου Μιχαλολιάκου στους ιεράρχες, που στηρίζουν, ακόμη και υλικά, τη Χρυσή Αυγή, περιλαμβάνεται στο υλικό, που έχουν στα χέρια τους οι ανακρίτριες που ερευνούν την υπόθεση.

Ο προφυλακισμένος αρχηγός του κόμματος, που ακούγεται να δηλώνει ότι δεν πιστεύει σε εκλογές, «μην παριστάνω και τον δημοκράτη γιατί υποκριτής δεν είμαι», εμφανίζεται να ενημερώνει για το ποιοι μητροπολίτες «αξίζουν» και στηρίζουν τη Χρυσή Αυγή.

Μέσα στην αξιολόγηση του κ. Μιχαλολιάκου   αναφέρονται έξι μητροπολίτες της χώρας  μας «και ο αρχιεπίσκοπος Κύπρου, ο οποίος βοήθησε τώρα στις εκλογές με όλες του τις δυνάμεις και παρά λίγες χιλιάδες ψήφους, θα έβγαινε για πρώτη φορά στην ιστορία της Κύπρου εθνικιστής βουλευτής». Το κατάφερε τρία χρόνια μετά όπως φαίνεται.

«Στο πρόσωπό  του τιμούμε τον  πολύπαθο Κυπριακό  Λαό» σύμφωνα με την  απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου. Η Κύπρος  δεν έχει θεοκρατικό πολίτευμα. Σε έναν Ιεράρχη, που υποστηρίζει ναζιστικά κόμματα,  δεν τιμούμε τον Δημοκρατικό Λαό της Κύπρου, απεναντίας τον προσβάλλουμε. Και τον προσβάλλουμε γιατί ο Κυπριακός λαός ένοιωσε και νοιώθει ακόμα βαθιά στο  πετσί του τι σημαίνει φασισμός. Και τον Αρχιεπίσκοπο όπως και κάθε Μητροπολίτη δεν τον εκλέγει ο Λαός.   

Όπως είναι γνωστό με προτροπή της Μητρόπολης Κερκύρας, το Δημοτικό Συμβούλιο, χωρίς μάλλον να σταθμίσει το σοβαρό πολιτικό θέμα που δημιουργείται, ψήφισε κατά πλειοψηφία την αναγόρευση σε επίτιμο δημότη, τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου,  προκειμένου  να τιμήσει  τον Κυπριακό λαό στο πρόσωπο του. Λάθος...   τον  Κυπριακό Λαό μπορούμε να τον τιμήσουμε  στο πρόσωπο του Προέδρου της Κυπριακής δημοκρατίας.

Η πολιτική ευθύνη μιας τέτοιας απόφασης βαρύνει  τους πάντες  και το κάθε Δημοτικό Σύμβουλο ξεχωριστά  για την επιλογή του. Δεν εξαιρώ και τους συμβούλους της ΛΑ.ΣΥ, που ψήφισαν παρών, σφυρίζοντας αδιάφορα σε ένα θέμα που γνώριζαν  πολύ καλά,  αφού πριν ψηφίσουν, αναφέρθηκε σ΄αυτό  ο επικεφαλής τους. Την επομένη δε, σε συνέντευξη τύπου που έδωσε μεταξύ άλλων  ανέφερε: «κατά την πρόσφατη οικονομική κρίση της Κύπρου, αποκαλύφθηκε ότι η εκκλησία είναι ο κύριος μέτοχος των τραπεζών της χώρας. Ακολούθως, σημείωσε ότι επί των ημερών του Προέδρου Δημοκρατίας της Κύπρου Χριστόφια, ο αρχιεπίσκοπος είχε έρθει επανειλημμένως σε ρήξη με τον ίδιο και προσέθεσε ότι ο αρχιεπίσκοπος χαιρέτισε την άφιξη στην Κύπρο δύο βουλευτών της Χρυσής Αυγής και δήλωσε χαρούμενος για την αγαστή συνεργασία των δύο χωρών» Εφημερίδα «Ενημέρωση». Γιατί «παρών» και όχι αρνητική ψήφος;
Δυστυχώς  το θέμα δεν τελειώνει την ημέρα της τελετής, η Κέρκυρα χρεώνεται δια παντός έναν  άνθρωπο  που προσβάλει τα δημοκρατικά αισθήματα του Λαού μας. 

Δεν νομίζω  ότι υπάρχουν επιχειρήματα γι αυτήν την απόφαση. Πρόκειται για σοβαρό πολιτικό ολίσθημα.

Υ.Γ Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύεται λογοκριμένο από τον συντάκτη του, είχε κάτι ωραίες λέξεις, όπως «μούτρο, φασίστας, μεγάλη δόση επιπολαιότητας" και άλλες ακατάλληλες για ανηλίκους, που δυστυχώς αφαίρεσε για να μη χαλάσει τη γιορτή... Όταν ο «συνδημότης μας», μας απασχολήσει στο μέλλον, σας υπόσχεται να τις  επαναφέρει…