Ένα και το αυτό

«Να υπονομεύσουμε με την ψήφο μας τον δικομματισμό» θα μπορούσε να είναι το κεντρικό σύνθημα, για όλους τους ενηλικιωμένους πολιτικά, ψηφοφόρους.
Να υπονομεύσουμε με την ψήφο μας τα κόμματα, που μέχρι σήμερα συγκρίνουμε τα αρνητικά τους: ποιος έκλεψε τα λιγότερα και ποιος τα περισσότερα, ποιος υπερέχει σε ατολμία, σε διαπλοκή, ποιος ξεχνάει περισσότερο τις προεκλογικές υποσχέσεις, ποιος διορίζει περισσότερα ή λιγότερα δικά του παιδιά, ποιος δείχνει μεγαλύτερη η μικρότερη υποτέλεια απέναντι στον ξένο παράγοντα.
Η ψήφος μας, σε οποιοδήποτε μικρό κόμμα μπορεί να μην αποτελεί αυτοσκοπό, στόχο έχει να γκρεμίσει επιτέλους το κομματικό κράτος που στήνεται εναλλάξ, κάθε τέσσερα ή κάθε οκτώ χρόνια.
Η ψήφος σήμερα δεν μπορεί να στηρίζεται σε πατροπαράδοτες συνήθειες, ούτε βεβαίως σε ψευδεπίγραφες ιδεολογίες, η ψήφος πρέπει να λειτουργεί καταστροφικά για ένα σαθρό οικοδόμημα., βόμβα στα θεμέλια αυτών των πολυσυλλεκτικών κομμάτων εξουσίας, που όπως έχουν ανακατευθεί, αποτελούν ένα και το αυτό.
Ένα και το αυτό. Υποταγμένα στο ίδιο μηδενισμό άξιων και κοινωνικών στοχεύσεων. Υποταγμένα στον ξένο παράγοντα. Βυθισμένα στην διαπλοκή και τη διαφθορά. Υπεύθυνα για την κλοπή του δημοσίου χρήματος. Δυο κόμματα γερασμένα άτολμα και χωρίς φαντασία που επιβάλλεται να αποδομηθούν.
Σε λιγότερο από ένα μήνα, θα κριθεί η δική μας αξιοπιστία, θα κριθεί η αντοχή μας για άμυνα μπροστά σ’ αυτήν την ισοπέδωση άξιων, θα κριθεί η συμπεριφορά μας και η αλληλεγγύη απέναντι στις επόμενες γενιές, απέναντι στα παιδιά μας.
Θα κριθεί αν αυτά που καταγγέλλουμε για τα κόμματα εξουσίας τα εννοούμε.
Ασφαλώς και δεν περιμένω τίποτα. Για άλλη μια φορά θα θριαμβεύσουν τα ψευτοδιλήμματα και ο κομματικός πατριωτισμός.
Σε μια ρωγμή ευελπιστώ στα θεμέλια του δικομματισμού, που θα δίνει ελπίδες σε κάποια χρόνια αναδιάταξης των πολιτικών δυνάμεων και τη δημιουργία νέων κομμάτων, που να υπηρετούν τον πολυκομματισμό με ευδιάκριτες διαφορές και συγκεκριμένη ταυτότητα.

Και είμαστε ακόμα στην αρχή

Σοβαρά σας μιλάω αδυνατώ, παρά την προσπάθεια, να μπω στο προεκλογικό κλίμα. Είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει και δεν ξέρω αν είναι καλό η κακό. Επίσης γελάω πολύ με τις πολιτικές διαφημίσεις των υποψηφίων. Παλιότερα τις έκρινα, για τα μηνύματα τους, για την αισθητική τους, για την τεχνική τους αρτιότητα, σήμερα γελάω και τις αξιολογώ ανάλογα με ποιες, γελάω περισσότερο.
Την αρχή έκαναν οι τέσσερις υποψήφιοι της Ν.Δ - να σημειωθεί ακόμα δεν έχει ανακοινωθεί το ψηφοδέλτιο, του κόμματος για την Κέρκυρα - περιμένω με ανυπομονησία και τους συναδέλφους τους, από το ΠΑΣΟΚ. (Καλούδη εσύ γλίτωσες νωρίς )
Οι δύο κυβερνητικοί βουλευτές μας έπεισαν για την πρόσφορα τους, λες και δεν κατοικούμε στην Κέρκυρα. Ο. κ.. Γεωργιάδης ζήτησε και την συνδρομή φίλων του, συμπολιτών μας, να παίξουνε στην ταινία και να βεβαιώσουν του λόγου το αληθές. Ο κ. Δένδιας προβάλει το «έργο» και την συνδρομή του για την εξασφάλιση των χρηματοδοτήσεων. Ο κ. Γκίκας μας παρουσίασε άλμπουμ φωτογραφιών, γνωρίζοντας μας τις υψηλές του γνωριμίες, στο τέλος για να μην ξεχνιόμαστε έκανε και μια βόλτα στο Λιστόν με συντροφιά τον πατέρα του, πρώην Βουλευτή.
Και είμαστε ακόμα στην αρχή.
Μας διαφεύγει νομίζω ότι ζούμε σε μια μικρή κοινωνία, μας διαφεύγει ακόμα το «σιγά σιγά και ταπεινά». Δεν υπάρχει αντιστοιχία μεταξύ προβολής και γεωγραφικού χώρου. Μιμούμαστε άλλα μεγέθη και προκαλούμε τον γέλωτα.
Η κατάσταση που βιώνει η Κέρκυρα τα τελευταία χρόνια δεν επιτρέπει τέτοιες συμπεριφορές. Δεν έχετε κάνει τίποτα, μην το διαφημίζεται και από πάνω.
Με τους υποψήφιου του ΠΑΣΟΚ, θα ασχοληθούμε όταν ανεβούν στην πασαρέλα.Εσύ Καλούδη γλίτωσες νωρίς…

Δεν τους περνάειαπ’ το μυαλό

Αλήθεια τι προέκυψε και οδηγούμαστε εσπευσμένα σε εκλογές; Επειδή δεν προέκυψε, είναι η απάντηση και επειδή πρόκειται να προκύψει.
Εγώ πάντως δεν είμαι έτοιμος για εκλογές, να τελειώσει ο Αύγουστος και βλέπουμε.
………………………………………………………………………………………….Πάνε πολλά χρόνια από τότε που διάβασα το βιβλίο του Βασίλη Αλεξάκη, τα «Κορίτσια του Σιτι Μπουμ – Μπουμ». Χθες ο συγγραφέας που έστειλε την επανέκδοση αυτού του βιβλίου με ειδική αφιέρωση και με ένα υπέροχο σκιτσάκι, μεγάλη η χαρά μου. Με την ανάγνωση του πρόλογου, μου ήρθε στην μνήμη αυτό το υπέροχο βιβλίο.
« Να σας πω το πρόβλημα μου; Δεν γαμάω αρκετά! Σχεδόν καθόλου! Ονειρεύομαι να κάνω έρωτα μ’ ένα σωρό γυναίκες: με τη γειτόνισσα του επάνω ορόφου και με τη φίλη της, που είναι και οι δύο παντρεμένες, με την γυναίκα του αρχισυντάκτη μου, μια μελαχρινή με γαμψή μύτη (έχω την εντύπωση ότι αρέσω περισσότερο στις γυναίκες που έχουν γαμψή μύτη), με την σερβιτόρα ενός μπαρ, που βρίσκεται κοντά σ’ έναν παλιό εκδοτικό οίκο, με την Βαρβάρα Πέτροβνα, με την μνηστή του σούπερμαν, με την μαρκησία των αγγέλων, με την Νίκη της Σαμοθράκης, με την εκφωνήτρια του αεροδρομίου του Ορλύ, με την θαμμένη ζωντανή, με την κυρία Ρενό, τη δεσποινίδα Χέννινγκερ, με τα κορίτσια του Σιτυ Μπουμ Μπουμ…»
…………………………………………………………………………………………..
Τουλάχιστον ονειρεύεστε ενώ αυτοί που, μας ταλαιπωρούν καλοκαιριάτικα δεν έχουν απλά το πρόβλημα σας, ούτε που τους περνάει από το μυαλό.
…………………………………………………………………………………………..
Πριν τελειώσει ο Αύγουστος να το διαβάσετε και να αφήσετε πίσω όλα τ’ άλλα, είναι για τους ανέραστους.

Δεν περιμένω τίποτα

Ευτυχώς, η προεκλογική περίοδος θα είναι σύντομη, που σημαίνει ότι το ψεύδος και η υποκρισία, που ήδη άρχισαν να κυριαρχούν πριν το εναρκτήριο λάκτισμα, θα δώσουν σύντομα την θέση τους, σε ένα βαρύ χειμώνα. Δε περιμένω τίποτα από δύο μεγάλα κόμματα. Δεν περιμένω τίποτα από τα κόμματα εξουσίας που δοκιμάστηκαν και κρίθηκαν αναξιόπιστα. Δεν περιμένω τίποτα από πρόσωπα, που έδωσαν εξετάσεις και απέτυχαν.
Ορθώς θέτει το ζήτημα σε άρθρο του στην εφημερίδα μας με τίτλο «αριστερά ευκαιρία πολιτικής ανασυγκρότησης», ο δικηγόρος Αλέξης Λευθεριώτης.
«Καθημερινά γίνεται όλο και περισσότερο επιτακτική η ανάγκη ανασύνθεσης του κομματικού πλαισίου της μεταπολίτευσης, όχι μόνο γιατί τα δύο κυβερνητικά κόμματα, η Ν.Δ και το ΠΑΣΟΚ, έχουν ήδη προ πολλού εξαντλήσει όλες τις διαχειριστικές τους δυνατότητες, όχι μόνο γιατί η κυβερνητική πολιτική τους παράγει αθρόα εκτρωματικές καταστάσεις, αλλά και γιατί το ίδιο το μοντέλο πολιτικής λειτουργίας που προτείνουν έχει δείξει σε όλη του την έκταση το απεχθές πρόσωπό του. Τα σκάνδαλα και η διαφθορά είναι συστατικά στοιχεία της άσκησης της πολιτικής τους και τα επικοινωνιακά τεχνάσματα που μετέρχονται δεν είναι πλέον ικανά να διαγράψουν από το συλλογικό κοινωνικό υποσυνείδητο την εδραιωμένη αντίληψη ότι και τα δύο κόμματα εξουσίας είναι παραλλαγές της ίδιας κυβερνητικής νοοτροπίας και πρακτικής».
Το χειρότερο στην υπόθεση είναι ότι δεν περιμένω τίποτα και από την αριστερά, απ’ αυτή την αριστερά που όλα αυτά τα χρόνια έχει δοκιμαστεί και έχει αποδείξει ότι δεν μπορεί να δημιουργήσει ένα τρίτο πόλο που να διεμβολίσει και να ανατρέψει το σκηνικό του δικομματισμού, όπως το ονειρεύεται ο αρθρογράφος.
«Αυτό ακριβώς το αναξιόπιστο πολιτικό σκηνικό με την εναλλαγή δύο συντηρητικών κομμάτων στην εξουσία η αριστερά οφείλει να διεμβολίσει και να ανατρέψει. Η συγκυρία είναι ευνοϊκή για να διαμορφωθεί αυτή η πολιτική προοπτική, καθώς ο δικομματισμός εμφανίζει έντονα στοιχεία αποσύνθεσης».
Δυστυχώς θα τα ξαναπούμε αυτή την περίοδο όλα αυτά και θα τ’ ακούσουμε οι ίδιοι. Θα κάνουμε τις απαιτούμενες ασκήσεις θάρρους, γιατί ο χειμώνας που έρχεται θα είναι βαρύς

Αύριο να θυμηθείτε να το αγοράσετε

Γα να μην παίρνω μια φράση από την αρχή και μια από το τέλος, που διαφωνώ και να τις συνδέω με μια από την μέση που συμφωνώ καλό είναι να διαβάσετε το τελευταίο βιβλίο της φίλης μου της Ελένης Γκικα «Αύριο να θυμηθώ να σε φιλήσω». Ιστορία για δύο. Θα μπορούσε να το πάρει κανείς και ως μυθιστόρημα ερωτικό, αλλά παντελώς απουσιάζει εκείνος. Θα πείτε και τον Θεό δεν τον βλέπουμε και όμως υπάρχει. Πανταχού παρών, όπως και στο βιβλίο ο μεγάλος απών.
Στις σελίδες του, δυο γυναίκες βαδίζουν σαν… τρένα, σε παράλληλες ράγες. Τα βήματά τους, υπό κανονικές συνθήκες, δεν μπορεί να συγκλίνουν πουθενά, τη μια την λένε Πέτρα και πέτρωσε, διδάσκει, επιβιώνει και καλλιεργεί νεραγκούλες και ζουμπούλια. Είναι φιλόλογος, έτη και έτη, στο ίδιο σχολείο, Πέτρα Φον Πιέτρη την φωνάζουν γελώντας οι μαθητές της. Χρόνια και χρόνια στην ίδια διαδρομή, σωτήρια επιβίωσης τελετουργία.
Η άλλη είναι η Λόλα. Για την Πέτρα, η Ρόζ Λόλα. Λόλα Λαμπίρη που δεν θα την είχε συναντήσει ποτέ, αν έλειπε τελικά αυτή η επαρχιακή εφημερίδα. Άλλ’ όταν ο δήμαρχος τής ανάθεσε την αρχισυνταξία δεν της είπε ότι θα… χρεωνόταν και τη «Ροζ Λόλα».
«Ιδεολογικά ύποπτη» ο τίτλος της σελίδας, αλλά για την Πετρούλα Πιέτρη, η «ροζ σελίδα». Σε αντιδικία, μονίμως. Όπως το μαύρο με τ’ άσπρο, το φως με το σκοτάδι.
Κάτι που υπηρετείται πιστά και ως δομή.
Η Πέτρα Φον Πιέτρη αφήγηση ρεαλιστική, οι πέτρινες μέρες της Πέτρας. Η Λόλα Λαμπίρη, μονάχα «Ιδεολογικά ύποπτη» σελίδα. Και ό,τι έχει να πει, δάνειο πάντα! Το μέσον της ένα βιβλίο. Με φράσεις- δάνεια φαίνεται να πορεύεται μια ζωή, αλλά ακόμα και μέσα απ’ αυτές, σε τέλεια ασυμφωνία με την Πέτρα. Σα να γεννήθηκε η μία για να βασανίσει την άλλη.
Τα κεφάλαια εναλλάσσονται ως εξής: κεφάλαιο Πέτρας, το «ροζ κείμενο» Λόλας.
Η Πέτρα μιλά για πράγματα καθημερινά, περισσότερο επαναλαμβανόμενες κινήσεις: τα λουλούδια κι ο κήπος, οι σκανταλιές, τα παιδιά, το μανάβικο, το μπακάλικο, ο ελαιώνας απέναντι, η επαρχιακή πόλη στην οποία χτίστηκε κυριολεκτικά μέσα στην πέτρα. Κι όμως κάποτε σπούδασε στο Λονδίνο. Ακόμα θυμάται απ΄ τη σοφίτα στο Λούτον «τα τρένα να περνούν κι εκείνο τον άντρα». Διότι κι εκεί, αυτό έκανε: έβλεπε τα τρένα να περνούν.
Η Λόλα έχει πάθος. Κι ό,τι διαβάζει, το παίρνει πολύ προσωπικά. Κάθε βιβλίο, καθαρίζει για κείνη. Τα βιβλία είναι ό,τι ο κήπος και τα λουλούδια για την Πέτρα.
Απ’ τις σελίδες της Λόλας, «Ιδεολογικά ύποπτοι» περνούν, Μάνος Κοντολέων, Τσαλίκογλου, Ευθυμιάδη, εξουσία, τρομοκρατία, Τρότσκι, Φρόυντ, πατήρ Νικόλαος κι Άγιον Όρος. Ο,τι γνώρισε κι άγγιξε κι ό,τι δεν θ’ ακουμπήσει ποτέ, το Λονδίνο, η σοφίτα, τα τρένα κι εκείνος ο άντρας.
Κάθε σελίδα της Λόλας για την Πέτρα, σεισμός. Επί μέρες αντιδικούσε μονολογώντας μαζί της.
Τριγύρω τους, η ελληνική επαρχία που λες και σταμάτησε στο πενήντα. Ευτυχώς δεν μας βλέπουν, συμφωνούν και οι δυο. Άλλ’ όσο προχωρά η ιστορία, όλο και σε πιο πολλά συμφωνούν. Σαν το ηφαίστειο κάτω απ’ το παγόβουνο η Πέτρα. Κι η Λόλα, αντανάκλαση του τίποτα, οφθαλμαπάτη, σαν τη γυναίκα στην «Εφεύρεση του Μορέλ», όσο και αν την έψαξε η Πέτρα, σχεδόν δεν υπάρχει.
Η μνήμη κι η λύπη, ο συνεκτικός ιστός. Κι αυτή η αναβολή εις άπειρον και για τα πιο βασικά: αύριο να θυμηθώ να αναπνεύσω (δηλαδή να ζήσω). Αλλά η μνήμη είναι μαχαίρι που αδιάκοπα σε τυραννά ειδικά όταν ζεις διαρκώς με αναβολές και όλο «αύριο να θυμηθώ να σου μιλήσω», «αύριο να θυμηθώ σε φιλήσω». Και ίσως αυτό να είναι η μόνη ομοιότητα τελικά. Εξάλλου ο καθένας μας κουβαλάει και τον διώκτη του. Όμως οι άνθρωποι βλέπουν πάντα ό,τι φαίνεται, και κατά τα φαινόμενα, οι δυο γυναίκες της ιστορίας δεν συναντήθηκαν ποτέ. Όπως πολλές φορές δεν συναντάμε ποτέ τον εαυτό μας.
Η ιστορία, κατακερματισμένη, βλέπουμε μόνο σπαράγματα.

Αγαπώντας όπως μπορείς

Εκτός, από γνώση και ταλέντο, η γραφή θέλει και τεχνική. Ακόμα και αυτά τα μικρά καθημερινά κείμενα της στήλης, χρειάζονται λέξεις κλειδιά για να μπορούν να έχουν μια αρτιότητα. Στο χθεσινό πείρα δυο φράσεις, που διαφωνούσα και μια που συμφωνούσα από το τελευταίο βιβλίο της Ελένης Γκίκα. Δεν πρόφτασε να δημοσιευτεί και με την ίδια ευκολία πείρα την απάντηση και υπό μορφή σχολίου στο διαδίκτιο αλλά και με κείμενο που κατά τη γνώμη της, ταίριαζε γάντι παρότι δεν είχε γραφτεί με αφορμή το δικό μου κείμενο.
«Μόλις διάβασα την ….άποψη σου, μόλις τελείωσα την δική μου, στη στέλνω…»
«Δύσκολο να γνωρίσεις τους ανθρώπους. Συνέχεια θα σου ξεφεύγουν», Φρασούλα του Σάντλερ, ασήμαντος μέσα στο μυθιστόρημα που σου ξεφεύγει, όπως σου ξεφεύγει και το κλειδί του βιβλίου. Στο οπισθόφυλλο έχεις διαβάσει γι’ αγάπη, πέντε γυναίκες και ένα άντρα νεκρό και το μόνο που βλέπεις είναι νυχιές. Γυναίκες να σπαράσσονται, αλλά θα πρέπει να διανύσεις 263 σελίδες, να βυθιστείς σε ερείπια, παλιά ξενοδοχεία, σπίτια νεκρά, δρόμους πιράνχας και συνοικίες που ακόμα γίνεται πόλεμος και το περιθώριο επιδιώκει μια θέση στον ήλιο, για να διαπιστώσεις μόλις λίγο πριν απ’ το τέλος, ότι αγάπη ήταν όλος αυτός ο σπαραγμός.
Βεβαίως ή συγγραφέας το γνώριζε, εξ ου και στο τίτλο «Αγάπη» μας δήλωσε η Τόνι Μόρρισον από την αρχή. Υποδηλώνοντας πρώτα απ’ όλα και τη δική της αγάπη προς τους κατατρεγμένους: μαύρους, γυναίκες, παιδιά και φτωχούς.
Το καινούργιο της βιβλίο- παρ’ ότι ο καταλύτης, το επίκεντρο, είναι ένας γοητευτικός νεκρός άντρας- είναι το βιβλίο των γυναικών.
Της Μέι που υπήρξε νύφη του, απολύτως αφοσιωμένη, ως και την κόρη της εξόρισε για να του είναι αρεστή. Της Κριστίν, εγγονής του, που εις μάτην αποζητά την αγάπη από ζώντες και τεθνεώτες. Της Χηντ, που υπήρξε η δεύτερη σύζυγός του, μόλις έντεκα χρόνων όταν την επέλεξε, παρότι παιδί. Της Βίντα, που τον γνώρισε πέντε χρονών παιδάκι, κι ούτε πήρε ποτέ τα μάτια της από πάνω του, εκεί πλύστρα, δούλα πιστή. Της Τζούνιορ που έρχεται από μακριά, για ν’ αρρωστήσει από το άρωμα ενός νεκρού, από το φυλακισμένο βλέμμα του στο πορτρέτο.
Αλλά κι εκείνης που ακόμα και στους φακέλους της εφορίας υπόγραφε με Γ. κι ούτε θα μάθουμε ολόκληρο τ’ όνομά της, παρ’ ότι είναι εκείνη που θα αφηγηθεί, μαγείρισσα κυριολεκτικά που τα μαγειρεύει όλα: την υστεροφημία του, την αλήθεια, το φινάλε του. Κι η Καλλίστω, πανταχού παρούσα στη ζωή του όσο κι αυτός ο νεκρός στις ζωές των άλλων.
Επειδή στη ζωή, παντρευόμαστε την γυναίκα που μας επιτρέπει να ονειρευόμαστε και πάντοτε αφήνουμε μια αγάπη ανεκπλήρωτη γιατί ο θρήνος της είναι κι ελπιδοφόρος και λυτρωτικός. Όπως λυτρωτική είναι η κατάληξη της ιστορίας. Όλο αυτό το μίσος που τελικά ήταν λατρεία, αγάπη και γνοιάξιμο βαθύ. Γιατί είναι φυσικό να αισθάνεσαι ότι σε αφορά η αγάπη. Μόνο που ποτέ δεν ξέρεις το πότε θα σε βρει και σε ποιο πρόσωπο θα ενσαρκωθεί. Αλλά ένα είναι βέβαιο, αν θέλεις να την συναντήσεις, ότι θα πρέπει να είσαι σε επιφυλακή.
Βεβαίως και διαφωνώ με την απάντηση, ήταν τόσο επηρεασμένη με αυτά που έγραφε για το βιβλίο της Τονι Μορισσον, που την πλήρωσε το χθεσινό μου κειμενάκι. Για να επανέλθω στην αρχή, το κείμενο που χρησιμοποιήθηκε, σαν απάντηση, φανερώνει την τεχνική κατάρτιση, και την ευκολία να συνεχίζουμε το διάλογο συμφωνώντας η διαφωνώντας στο διηνεκές, και αυτό είναι κέρδος.

Με θάλασσες μετράω τους χειμώνες

«Με θάλασσες συνήθισα να τα μετράω τα καλοκαίρια», γράφει η Ελένη Γκίκα στο τελευταίο της βιβλίο «αύριο να θυμηθώ να σε φιλήσω». Όλοι οι βουνίσιοι, κάπως έτσι τα μετρούν, μόνο που δεν αρκεί, την αδικούν την θάλασσα. Σε κάποιο άλλο σημείο παραδέχεται: «Πέρασαν πολλά χρόνια για να τα καταλάβω όλα αυτά. το ότι οι διαφορετικές ζωές, δηλαδή έφτιαχναν και διαφορετική τη σκέψη». Αλλιώς όταν σε περιζώνει η θάλασσα κι αλλιώς όταν σε περικυκλώνουν τα βουνά»
Εγώ το καλοκαίρι, το φθινόπωρο, την άνοιξη και το χειμώνα, ιδίως το χειμώνα, με θάλασσες μετράω τις εποχές.
Αλήθεια τι είναι αυτό που μας κάνει θαλασσινούς ανθρώπους να τριγυρίζουμε στην τρυπά του ηφαιστείου;
«Καλοκαίρι και θάλασσα», πάλιωσε από την κατάχρηση. Η θάλασσα είναι για όλο το χρόνο, για όλες τις εποχές, μην σας πω το χειμώνα, όταν παίρνει εκείνο το άγριο, που δεν σήκωνε πολλές κουβέντες και γίνεται έτσι το καλύτερο στοίχημα με τον εαυτό μας.
…………………………………………………………………………………………..
Γι αυτό σου λέω, δεν μπορώ να γράφω σχόλια στο διαδίκτυο, είναι η θάλασσα που δεν μ’ αφήνει, μου κλέβει το χρόνο και το νου.
…………………………………………………………………………………………..
Είναι και αυτό που λες «οι διαφορετικές ζωές φτιάχνουν διαφορετικές σκέψεις». Μόλις γύρισα από τα Κύθηρα, τα βρήκα στην αγκαλιά τριών πελάγων του Ιονίου του Κρητικού και του Αιγαίου. Νησί της Θεάς Ουράνιας Αφροδίτης και του Έρωτα. Μην παραλήψεις του χρόνου να τα ψάξεις
………………………………………………………………………………………….
‘Όσο για τα πέτρινα καράβια, μ’ αυτά ταξιδεύουν τα ρεμάλια, μόνο που βρίσκονται στη στεριά...