Οι ευεργετικές ιδιότητες της πρεσβυωπίας

Το κείμενο γράφτηκε με 2, 5 βαθμούς πρεσβυωπίας, το ανακαλώ από τότε και ας έχει αυξηθεί προοδευτικά, φτάνοντας τους 3 και πλέον.
Τα πάντα εν σοφία εποίησε και ας διαμαρτύρομαι για τους 2, 5 βαθμούς πρεσβυωπίας, που μου δυσκολεύουν τη ζωή.
Γυαλιά, στο μπάνιο, στην κουζίνα, στο γραφείο, στη κρεβατοκάμαρα. Γυαλιά παντού. Γυαλιά που φοριούνται περιστασιακά και ανάλογα με την απόσταση, επιλεγούμε το βαθμό τους. Εγώ κινούμαι από τον 1 έως το 2, 5 βαθμούς με γεωμετρική πρόοδο
Εσχάτως ανακάλυψα ότι η αύξηση της πρεσβυωπίας είναι απολύτως απαραίτητη με την αύξηση της ηλικίας. Θα ήμουν δυστυχής αν είχα την εικόνα μου, χωρίς την πρεσβυωπία μου.
Κοιτάζομαι στον καθρέπτη, φυσικά χωρίς τα βοηθητικά γυαλιά και δεν υπάρχει ίχνος άσπρης τρίχας και ρυτίδας, είμαι όπως πριν από δεκαπέντε χρονιά. Τότε που δεν υπήρχαν άσπρες τρίχες και ρυτίδες, ούτε όμως και πρεσβυωπία.
Το ίδιο ισχύει και για τους διπλανούς μου.
Τους βλέπω στο ημίφως απηλλαγμένους από όλα τα σημάδια του χρόνου.
Της ηλικίας μου τους άνδρες, όταν ήμουν νεαρός τους έβλεπα μεσήλικες, όπως δηλαδή ήταν στην πραγματικότητα. Τώρα, έχω την ψευδαίσθηση, ότι είμαι ακόμα νεαρός.
Οι ευεργετικές συνέπειες, της κατά τα άλλα ενοχλητικής πρεσβυωπίας.
Αγαπητοί συνάδελφοι, πρεσβύωπες θα πορευτούμε με την ψευδαίσθηση που μας παρέχει απλόχερα η ηλικιακή μας πάθηση. Θα βλέπουμε την εικόνα μας, με το απαραίτητο νεφέλωμα, όπως θα θέλαμε δηλαδή να είναι και θα συνεχίσουμε να πιστεύουμε ότι ο χρόνος δεν μπορεί να μας αγγίξει
Όσο για την πραγματική εικόνα, ας την αφήσουμε για τους νέους. Αυτοί μπορούν να δουν και στο σκοτάδι…

Αντισταθείτε

Πάλι με τους ποιητές συντροφιά σ’ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς. Με τους ποιητές συντροφιά, για να μπορέσουμε να σφίξουμε τα χέρια, να ενώσουμε τα χέρια και να αντισταθούμε έστω και αμυνόμενοι. Αυτές τις πρώτες μέρες του χρόνου, που τα σημάδια του μας προϊδεάζουν, ότι οι τυπικές ευχές δεν θα έχουν ανταπόκριση, ξαναθυμήθηκα τη διαθήκη του Μιχάλη Κατσαρού. Τη διαθήκη παρακαταθήκη, για όλους εμάς, που ξεκινάμε και τελειώνουμε τις προσδοκίες μας με μια και μοναδική λέξη, ελευθερία.

Αντισταθείτε
σ' αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι και λέει: καλά είμαι εδώ. Αντισταθείτε σ' αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι και λέει: Δόξα σοι ο Θεός. Αντισταθείτε στον περσικό τάπητα των πολυκατοικιών στον κοντό άνθρωπο του γραφείου στην εταιρεία εισαγωγαι-εξαγωγαι στην κρατική εκπαίδευση στο φόρο σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.
Αντισταθείτε
σ' αυτόν που χαιρετάει απ 'την εξέδρα ώρες ατελείωτες τις παρελάσεις σ' αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει έντυπα αγίων λίβανον και σμύρναν σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.
Αντισταθείτε πάλι σ 'όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε, στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες σ' όλα τ 'ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλάτοροι σ’ όλους που γράφουν λόγους για την εποχή δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα στις κολακείες, τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις από γραφιάδες και δειλούς για το σοφό αρχηγό τους.
Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών και διαβατηρίων στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη διπλωματία στα εργοστάσια πολεμικών υλών σ' αυτούς
που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια στα θούρια στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους στους θεατές στον άνεμο σ' όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ αντισταθείτε.
Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την Ελευθερία

Λιγότερα λάθη, λιγότερα αισθήματα

Μόνο αν γυρίζαμε πίσω, όλα, όσα αυτά τα χρόνια έχουμε μάθει, θα ήταν χρήσιμα.
Αν μπορούσες να ακούσεις αυτά που έμαθα μέσα στο χρόνο, είμαι βέβαιος πως, στην συνέχεια οι συγνώμες σου θα λιγόστευαν. Λιγότερα λάθη για τα οποία θα κληθείς να μετανιώσεις. Τι το θέλεις, αυτό δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ, μόνο για τον εαυτό μου μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτά που ξέρω και επειδή δυστυχώς δεν γυρίζουμε πίσω και για μένα άχρηστα είναι.
«Έρχονται νέοι ιχνηλάτες και πυροτεχνουργοί να δοξάσουν τις ήττες μας και να προβάρουν τις δικές τους»
Μεγαλώνοντας ξεχνάμε τα λάθη μας, ξεχνάμε ακόμα και τη δικαίωση των γονιών μας, σήμερα, στη θέση τους πια, επιδιώκουμε να κάνουμε πράγματα που ξέρουμε ότι δεν πρόκειται να γίνουν.
Τώρα που το σκέφτομαι, θα ήταν ολέθριο να προλαβαίναμε τα λάθη.
Θα πορευτούμε λοιπόν σε μια αέναη πορεία, εμείς με την προσδοκία να μας ακούσουν τα παιδιά μας, και ας μην ακούσαμε εμείς τους γονείς μας. Τα παιδιά με την αυτοπεποίθηση της ηλικίας, που τους δίνει φτερά στα πόδια και αέρα στα μυαλά να ακολουθούν πιστά το παράδειγμα μας, όταν είμαστε στην ηλικία τους. Τα παρακολουθούμε να σχεδιάζουν τα επόμενα λάθη τους, χωρίς καμία δυνατότητα να τα αποτρέψουμε.
Λιγότερα λάθη, λιγότερο συναίσθημα. Οι ηλικίες είναι το προβλήμα.
Και μείς οι παλιοί των ημερών θα πρέπει κάποια στιγμή να συνειδητοποιήσουμε, ότι ο λόγος που δώσαμε, να προστατεύσουμε τα νήπια βήματα τους, όταν πάρουν τα πατήματα δεν ισχύει.
Η σχέση θα συνεχιστεί αμφίδρομη, μπορεί να κάνουν το λάθος το ένα πίσω απ’το άλλο, άλλα μας επαναφέρουν στην τάξη των συναισθημάτων, που μπερδεύτηκαν με τα χρόνια, χλόμιασα και παραιτήθηκαν.
«Έρχονται νέοι ιχνηλάτες και πυροτεχνουργοί να δοξάσουν τις ήττες μας και να προβάρουν τις δικές τους»

Τη Γάζα δεν την παίζει το Χόλιγουντ

Το Ισραήλ φαίνεται, πως δεν μπορούσε να αντέξει την μοναξιά του ολοκαυτώματος, γι’ αυτό φρόντισε να δημιουργήσει ένα καινούργιο ολοκαύτωμα, με θύματα αυτή τη φορά αμάχους Παλαιστίνιους. Η Γάζα δίπλα στο Άουσβιτς, θα έχει να μας διηγείται για χρόνια, τραγικές ανθρώπινες ιστορίες, αποτρόπαια εγκλήματα, που όμως δεν θα έχουν τύχη να γίνουν κινηματογραφικές ταινίες, όπως αυτές των Εβραίων, γιατί τα παιδιά της Γάζας, για αυτούς που ελέγχουν την αμερικάνικη κινηματογραφική βιομηχανία, είναι παιδιά ενός κατώτερου Θεού.
Πρόκειται για μια γενοκτονία με αριθμητικές αναλογίες, σε σχέση με τα παιδιά που σκοτώνονται, χωρίς ιστορικό προηγούμενο. «Κατά χίλιες τριακόσιες ψυχές μειώθηκε ο συνωστισμός των Παλαιστινίων στη Γάζα» γραφεί ο Στάθης, αριθμός που αυξάνεται, όσον ανασύρονται κι άλλοι νεκροί απ' τα ερείπια. Απ' αυτά τα θύματα τα πεντακόσια περίπου είναι σκοτωμένα παιδάκια».
Η καταστροφική και εγκληματική πολιτική του Ισραήλ δεν θα σταματήσει αν δεν υπάρξει μια μαζική κινητοποίηση της παγκόσμιας κοινότητας. Ωστόσο, αν εξαιρέσουμε ορισμένες αχνές φωνές επίσημης αποδοκιμασίας, η διεθνής κοινότητα είναι απρόθυμη να παρέμβει.
Ένα από τα χαρακτηριστικά αυτού του εγκλήματος είναι η ένοχη σιωπή. Αν δεν υπήρχαν κάποιοι ηρωικοί δημοσιογράφοι, με κίνδυνο της ζωής τους να βγάλουν προς τον έξω κόσμο αυτή την φρίκη, μια γενοκτονία θα περνούσε στο ντούκου και το Ισραήλ θα συνέχιζε την άθλια προπαγάνδα του, για άλλη μια φορά το αιώνιο ψέμα, του Δαβίδ ενάντιον του Γολιάθ.
Το καμένο χώμα μυρίζει ανθρώπινη σάρκα και σύμφωνα με τους νόμους της αυθαιρεσίας των αισθημάτων η επόμενη φορά είναι των άλλων να πάρουν εκδίκηση. Έτσι πάει ο κόσμος, θύτης - θύμα σε εναλλαγή, οι φόνοι απαραίτητοι. Αυτός ο πόλεμος δεν βγάζει νικητή. Μίσος, αδιέξοδα και χαμένος χρόνος τα κέρδη του, για να συνεχιστεί…

Η αγία ευκολία

Τι ωραίος αυτοκινητόδρομος ο νέος πεζόδρομος στην Ξενοφώντος Στρατηγού στο Μαντούκι...
Η ευκολία που αποτελεί θρησκεία για αυτή τη πόλη έκανε και πάλι το θαύμα της. Ένα έργο που πέρασε από χίλια κύματα για να ολοκληρωθεί, που ταλαιπώρησε για πολύ χρόνο τους κατοίκους και τους επαγγελματίες, τελικά ολοκληρώθηκε και παραδόθηκε πριν λίγες μέρες, δίνοντας άλλο αέρα σε μια φτωχογειτονιά. Για να ακριβολογούμε θα μπορούσε να δώσει άλλον αέρα αν η χρήση της γινόντανε από πεζούς, που γι’ αυτό άλλωστε έγινε και όλη αυτή η φασαρία. Σήμερα ακολουθώντας την πεπατημένη θυσιάζεται χάρη της αγίας ευκολίας.
Η Ξενοφώντος Στρατηγού, αποτελεί άλλο ένα λαμπρό παράδειγμα, για τις αιτίες που μας οδήγησαν στην παρακμή.
Όπως πληροφορήθηκα από τον υπεύθυνο Δημοτικό Σύμβουλο της Επιτροπής Κυκλοφορίας του Δήμου, χθες άγνωστοι ξήλωσαν τις μπάρες που είχαν τοποθετεί προκειμένου, να διαφυλαχθεί ο πεζόδρομος.
Ένας δρόμος που θα επέτρεπε να προστατεύεται από τους ίδιους τους κατοίκους της περιοχής, φαίνεται πως θα έχει την ίδια τύχη με τους περισσότερους πεζόδρομους της πόλης μας.
Τίποτα δεν είναι τυχαίο, η κρίση που μαστίζει το νησί μας τα τελευταία χρόνια, εκτός των άλλων που έχει μαλλιάσει η γλώσσα μας να τα υπενθυμίζουμε, σε ένα μεγάλο βαθμό, εξαρτάται και από την συμπεριφορά μας.
Ας ξαναθυμηθούμε, γυρίζοντας, κάποιες δεκαετίες πίσω, την Κέρκυρα που ενέπνευσε, τον Δημήτρη. Ι. Σουρβίνο, για να διαπιστώσουμε ότι αυτή η εξέλιξη δεν είναι τυχαία
Βαβυλώνιοι Ασιάτες Ευρασιάτες/ ταξειδιώτες εκδρομείς επιδρομείς/ περίδρομοι κοντοβράκηδες/ διοπτροφόροι και μη/ δόκτορες και διαρρήκτες/ στα θερινά πουκάμισα τους/ σχεδιασμένα σημεία και τέρατα/ και γραφές ακατάληπτες λατινογενείς/ επίσης ξενωτικες εξωτικές γυναίκες/ μες απ’ τα διάφανο χιτώνα τα στήθια/ κρέμονται γυμνά και έτοιμα προς χρήσιν/ ιθαγενείς ανθεκτικοί επιβήτορες/ κράχτες μεταπράτες μικρέμποροι/ μικράνθρωποι θεομπαίχτες/ καρότσια παρδαλά με εικονίσματα ταλαίπωρα/ οσίων μαρτύρων και παλληκαριών/ της Παναγίας της Μαυροφορούσας/ και του Παλαιολόγου του στερνού μας/ μπρίκια τηγάνια και κάλπικα νομίσματα/ δήθεν αρχαία και η γενική της πόλης άποψη/ σε φωτογραφία κίτρινη από δίπλα/ περί τα τέλη του δεκάτου ενάτου αιώνα.

Ποια συνέχεια θα μπορούσε να έχει αυτή εικόνα των περασμένων δεκαετιών; Η γενική της πολλής άποψη, σε φωτογραφία κίτρινη, έπνιγε κάθε προσδοκία.

Αν ήξερε η πλατεία…

Μια άλλη άποψη για τις άθλιες τηλεοπτικές εκπομπές κοινωνικού περιεχομένου, που συνεχώς πληθαίνουν. Αν ψάξουμε τα βαθύτερα αίτια, θα δούμε τι οδήγησε όλους αυτούς τους άμοιρους ανθρώπους να λένε τον πόνο τους μπροστά στην τηλεοπτική κάμερα.
Άκουσα το Διονύση Σαββόπουλο, παλαιοτέρα να υποστηρίζει, ότι αυτού του είδους οι εκπομπές, έχουν αντικαταστήσει την πλατεία του χωριού. Την πλατεία του χωριού που νέκρωσε, την πλατεία που ήταν ο κατεξοχήν χώρος που έβγαινα τα άπλυτα στη φόρα
Τι να κάνει ο απελπισμένος, Το κράτος απέναντι του εχθρικό. Με τους δικούς του στα μαχαίρια. Τα καφενεία έγιναν καφέ. Η πλατεία του χωριού έχει κατεβάσει ρολά. Κάπου πρέπει να πει τον πόνο του. Έρχεται η τηλεόραση, του ανοίγει διάπλατα τις αγκάλες της, του δίνει την ευκαιρία να εκπληρώσει την ανάγκη του. Θέλει να φωνάξει για το δίκιο του, αυτό που τέλος πάντων που νομίζει ότι έχει. Θέλει να δοκιμάσει, να αντιπαρατεθεί, να ξεσπάσει, ν’ ακούσει τους άλλους να του πουν ότι έχει δίκιο ή άδικο. Θέλει να ξεθυμάνει.
Σήμερα που οι γύρω του είναι κρυμμένοι στο καβούκι τους, ξαπλωμένοι στον καναπέ, απέναντι από μια άψυχη συσκευή να δέχονται μηνύματα, αυτός πρέπει να βρει τρόπους να τους δώσει τα δικά του. Από την πλατεία έχουν χαθεί, από την κοινωνία έχουν χαθεί. Εντάχθηκαν πλέον στην κοινωνία της τηλεόρασης.
Αν υπάρχουν βέβαια κάποιες δικαιολογίες είναι για όλους αυτούς τους απελπισμένους, γι’ αυτούς που έχουν εξαντλήσει όλα τα όρια, που απέναντι τους ο τοίχος είναι απροσπέλαστος, που νοιώθουν την ανάγκη κάπου να τα πουν, έστω και στην τηλεόραση και ας ξέρουν τη ξεφτίλα που τους περιμένει.
Αν ήξερε η μικρή πλατεία, που τόσο στοργικά δέχτηκε πίκρες και χαρές με τον σεβασμό που απαιτούσε η κάθε περίσταση, αυτήν την τραγική εξέλιξη, θα είχε ακόμα ανοιχτή την αγκαλιά της…

Δωρεάν, δωρεάν παιδεία

«Η παιδεία ξαναπάει στο διάολο» τιτλοφορεί στο πρωτοσέλιδο της σήμερα, η εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», αφορμή οι δηλώσεις του νέου Υπουργού Άρη Σπηλιωτόπουλου, ύστερα από την συνάντηση του με τον Πρωθυπουργό. «Όλα θα ξεκινήσουν από μηδενική βάση» διαμήνυσε ο Υπουργός. Κοιμηθείτε, μόνο στο όνειρο σας μπορεί να εκπληρωθούν οι προσδοκίες. Δωρεάν, δωρεάν παιδεία, όπως λέει και ένας φίλος, η πρώτη για την πρωινή στα σχολεία, η δεύτερη για τα απογευματινά φροντιστήρια, που σημειώτεον, τα περισσότερα γίνονται από τους ίδιους καθηγητές, που κρατούν δυνάμεις το πρωί για να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στις απογευματινές υποχρεώσεις.
Στο όνειρα σας λοιπόν ο Άρης θα φέρει την άνοιξη στη παιδεία. Στη παιδεία που, μια κοινωνία χωρίς παιδεία ονειρεύεται το θαύμα.
Ήταν άνοιξη θυμάμαι, πλησίαζαν οι εξετάσεις του Ιουνίου. Στα μαθηματικά οι περισσότεροι του κλασσικού επιεικώς τούβλα. Μέσος όρος στα μαθηματικά 10 και ήταν καλός βαθμός για μένα, που ποτέ δε πήγαινα Δευτέρα στο σχολείο, αμφιβάλω αν παρακολούθησα 3 - 4 φορές άλγεβρα όλο το χρόνο. Με ζώναμε τα φίδια πως θα καταφέρω να μη μείνω, μετεξεταστέος. Ακόμα και σήμερα που έχουν περάσει πάνω από τριάντα χρόνια, βλέπω εφιάλτες, οι διπλανοί μου συμμαθητές χειρότεροι από μένα δεν είχαν καμία ανησυχία. Δεν άργησα να μάθω το λόγο. Ένα γκρουπ από μαθητές της τάξης μου, έκαναν μάθημα το απόγευμα στον καθηγητή μας. Γλύτωσα! Όχι δεν πήγα ιδιαίτερο, έπιασα τον καθηγητή και τον εκβίασα ωμά, «αν περάσουν αυτοί, εγώ το βράδυ βγαίνω αφισοκόλληση. Τότε είδα τον αυστηρό καθηγητή να τον πνίγει το παράπονο «Τι θέλεις να κάνω ρε πρόεδρε (ήμουν πρόεδρος εκείνη τη χρονιά στο τμήμα μου ), θέλω και εγώ να πάρω ένα αυτοκίνητο» δεν ξέρω αν ο καθηγητής μου αγόρασε αυτοκίνητο εμένα πάντως αφού πήγα μόνος μου, προφασισμένος τον άρρωστο, μου έλυσε και τις δυο ασκήσεις, όχι μόνο πέρασα αλλά πέρασα και με καλό βαθμό. Σήμερα βέβαια έχουν αντιστραφεί οι όροι, οι πραγματικές διδακτικές ώρες γίνονται τα απογεύματα, και όπως όλα σε αυτόν τον τόπο, τα θεωρούμε μια φυσική εξέλιξη, έτσι και αυτό το άθλιο καθεστώς που διέπει την παιδεία. Κοιμηθείτε λοιπόν και ονειρευτείτε ότι αύριο οι καθηγητές θα ξημερώσουν με διπλάσιους μισθούς, ώστε να μην έχουν ανάγκη δεύτερης εργασίας. Τα σημερινά κρυφά σχολεία θα κατεδαφιστούν, στην θέση τους θα κτισθούν σύγχρονα σχολεία που θα ξεχωρίζουν για την αρχιτεκτονική τους αρτιότητα. Το μάθημα θα γίνεται το πρωί, και η διδακτέα ύλη θα δίνει στα παιδιά γνώσεις όχι αυτές τις μπούρδες που διδάσκονται σήμερα. Τους πτυχιούχους θα τους περιμένει δουλειά και όχι ανεργία και οι γονείς θα πάψουν να είναι αιχμάλωτοι των τραπεζών όπως είναι σήμερα, στην προσπάθεια τους να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις των φροντιστηρίων και των ιδιαιτέρων μαθημάτων.
Για να καταλήξουμε. Τίποτα δεν θα γίνει. Η παιδεία πάει στο διάολο, ο δρόμος είναι ένας και είναι ο ίδιος ο δρόμος.