Μακάρι να έμπαινε κατευθείαν ο χειμώνας

Στον ουρανό γεμάτες βαριές μάζες σύννεφα, Αυτή την ώρα της ημέρας που άρχισε φανερά να μικραίνει, χαραμάδες ρόδινες και χρυσές σου δημιουργούν απορίες. Ένα κράμα από μυρωδιές του φθινοπώρου, που επιβεβαιώνει την παρουσία του και του καλοκαιριού που φεύγει, διαπερνούν την ατμόσφαιρα.

Και τι άλλο από μια αναμονή είναι το φθινόπωρο; Μακάρι να έμπαινε κατευθείαν ο χειμώνας. Να ξεμπερδεύουμε. Γιατί ως γνωστόν οι αναμονές ανήκουν στα βαρέως ανθυγιεινά επαγγέλματα.

Οι πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη είναι κάτι εντελώς ακαθόριστο. Δεν είναι εποχή το φθινόπωρο, είναι προθάλαμος, είναι το περίμενε για κάτι που θέλεις να το ξεφορτωθείς όσο πιο γρήγορα γίνεται.
“Αυτές τις μέρες μαλώνουνε οι λέξεις, κοντά σε κάθε τελεία μόνο ηρεμούν. Γι΄ αυτό και συνεχόμενες είναι. Οι τελείες.”
Πάλι εδώ, γιατί η ψυχή είναι ανήσυχη. Με τα άκρως απαραίτητα. Απαλλαγμένοι από όλα εκείνα τα περιττά μιας χρήσης και εφοδιασμένοι με όλα εκείνα τα χρήσιμα, για μια ζωή.
Σ’ αυτά θα στηριχτούμε, που δεν ξεβάφουν με την πρώτη σταγόνα της βροχής. Σ' αυτά, που μας δίνουν, ταυτότητα και στυλ.
Σε αυτά που δεν τ’ ακούμε στις ειδήσεις, έρχεται μια σιωπή και μας τα ψιθυρίζει, όταν ο θόρυβος της τρέχουσας επικαιρότητας, μας καλεί να ακολουθήσουμε το συρμό.
Με αυτόν το βαρύ οπλισμό των συναισθημάτων μας πορευόμαστε, που μας επιτρέπει να διακρίνουμε τον εαυτό μας, όχι μέσα στον καθρέφτη, αλλά στα μάτια των άλλων. 

Τι πάθος

Τι άλλο, τον Θεοδωράκη έχω συνέχεια μπροστά μου αυτές τις μέρες. Τι πάθος! Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι του πάθους. Μ’ αρέσουν αυτοί που φτάνουν στα άκρα. Απεχθάνομαι τη χρυσή τομή. Δεν είναι το μυαλό, δεν είναι ο τρόπος, δεν είναι η λογική, δεν είναι η τεχνική, δεν είναι η δημιουργία, δεν είναι η τακτική. Είναι η Ψυχή. Και ο Θεοδωράκης είχε ψυχή, που τον έκανε μοναδικό.

Δε μου αρέσουν οι «ανάμεσα». Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι, που φωτίζουν, ακόμα και όταν έχει συννεφιά… Ο άνθρωπος που δεν καθοδηγείται από μέσα του, βρίσκεται ανάμεσα σε δυο κόσμους, μετέωρος, ικανός για τα πιο αντίθετα πράγματα, μανιακός για κάτι όσο και αδιάφορος, μα πάνω απ’ όλα ανασφαλής. Πιστεύει ότι η αποδοχή, του προσφέρει εκείνο που δεν έχει. Ο Θεοδωράκης δεν χρειάστηκε την αποδοχή, πάντα είχε να δώσει , μας έδωσε πολλά και θα συνεχίσει να μας δίνει.
Τα παραπάνω σκεφτόμουνα πηγαίνοντας, σε εκείνη τη παιδική χαρά, για να δω τον ήλιο να δύει και να ταξιδέψω πίσω για να εισπράξω εκείνο το συναίσθημα της ηλικίας της μονοψήφιας.
Ακριβώς εκεί, που ο ήλιος κόβει το νερό. Φθινόπωρο! Ημέρες επαναπροσδιορισμού, της θέσης μας και της στάσης μας, απέναντι στον εαυτό μας πρωτίστως. Να πονέσουμε για να νοιώσουμε. Να εκπαιδεύσουμε τα αισθήματά μας, σε συνθήκες δυσκολίας.
Νοιώθω μέσα από ένα κοκτέιλ συναισθημάτων, ν’ αφαιρώ εγωισμό, να μη με ακολουθούν δικαιολογίες σε κάθε απόπειρα καταλογισμού ευθυνών προς τον εαυτό μου. Να γίνομαι πιο ελεύθερος. Αυτός ο πόνος είναι και η ελπίδα μας.

Μια μετακόμιση η αιτία

Μια μετακόμιση η αιτία, που προστέθηκε στις τόσες, που αντιστέκονται στο γενικό εφήμερο της ζωής.

Αυτές οι μέρες του Φθινοπώρου, μου δοκιμάζουν τις αισθήσεις. Ένα στρώμα βελούδο έχει καθίσει σε ότι με περιβάλλει και σμιλεύει ότι αιχμηρό έχει προηγηθεί. Ακόμα και το νερό της θάλασσας αποκτάει μια βελούδινη υφή. Και η μοναξιά διαφορετική μου φαίνεται. Έχει χρώματα, έχει αρώματα, έχει μνήμες.
Πάντα φθινόπωρο μου συμβαίνουν. Ρήξεις, μετακομίσεις, τέλος και αρχή. Δεν θυμάμαι πόσες μετακομίσεις έχω κάνει, εκείνο που θυμάμαι, είναι ένα μεγάλο κομμάτι του παρελθόντος να έχει χαθεί στο δρόμο. Το σίγουρο... ακόμα είμαι αρτιμελής.
Όπως και να 'χει, η ήττα είναι σαν τον έρωτα. Σχεδόν κεραυνοβόλα. Κι ας ετοιμάζεσαι και για τα δύο, χρόνια πολλά πριν, για να τα συναντήσεις. Θα φτάσει μονάχα ένα τίναγμα του προσώπου σου ή μια σύσπαση του ματιού για να σε συνεπάρει η μέθη και ένα «όχι τώρα» λες και βγαίνει από στόμα ρομπότ για να σχηματιστεί το ρήγμα. Σαν σε γυαλί. Δίχως καμία πιθανότητα επανασυγκόλλησης .
Mην σας ξεγελά το πρώτο πρόσωπο. Δεν κάνουμε φύλλο και φτερό την προσωπική μας ζωή. Μην σας ανησυχεί ο δραματικός τόνος, η απόδοση των εσωτερικών διεργασιών, δεν αφορά τη στιγμή, περιγράφει τη διάθεση σε χρόνους παρελθόντες και μέλλοντες. Ποτέ παρόντες.
Έκλεψα λίγο χρόνο. Απομόνωσα τους ενοχλητικούς θορύβους της τρέχουσας επικαιρότητας, φώναξα δυνατά για να το ακούσω: «δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα» και ετοιμάστηκα για τις δικές μου αλλαγές.
Τι ήθελα; Τι πήρα; Τι πέτυχα; Τι προσπάθησα; Τι επιδίωξα; Τι κατάφερα; Τι έχω; Έτσι μέσα στα ήσυχα φθινοπωρινά βράδια, με ειλικρινείς απαντήσεις αρχίζω να βρίσκομαι. Όσο περνά ο καιρός νομίζω πως περισσεύω σ’ ένα παρελθόν που απεγνωσμένα προσπάθησα να γίνει μέλλον.
Οι αϋπνίες, μου έχουν τσακίσει το σύστημα. Θέλω να βουλιάξω σε αναισθησία, σε απάθεια, στο κενό. Κάνω νευρικές βόλτες και το σπίτι μου φαίνεται μικρό.
Θα βγω έξω.
Η μνήμη μου, δεν έχει συγκρατήσει σπουδαία πράγματα, παρ΄ όλα αυτά, εκείνα που θυμάται τ' ακολουθώ , με σπρώχνουν προς τα πίσω, με οδηγούν στην αρχή, όπως στο “φιδάκι” εκείνο το παιδικό παιγνίδι με τα σκαμπανεβάσματα . Αυτό είναι ο δράστης. Έφτασα κοντά στο τέρμα και με περίμενε, έτοιμο να με καταβροχθίσει . Με έφτασε στην ουρά . Τρεις σκάλες αποδείχτηκαν λίγες. Τσάμπα τις ανέβηκα.
Μπορεί να είστε συνένοχοι σ΄ αυτές τις συνωμοσίες, ο κύριος ένοχος όμως είναι ο εαυτός μου. Σ΄ αυτόν πρωτίστως απευθύνομαι . Αναζητώ την ηρεμία στα γραπτά . Κάθε μέρα υπογράφω πρωτόκολλο ειρήνης . Τελεσίγραφο ανακωχής μαζί μου.

«Σ’ αγαπώ μα δε θα ‘ρθω»

“θέλω τη μέρα που θα φύγεις απ' το πρωί να μου γελάς και όταν την πόρτα θα ανοίγεις να είναι σαν να μ' αγαπάς” Οδυσσέας Ιωάννου τους στίχους, ο Θάνος Μικρούτσικος τη Μουσική και ο Χρήστος Θηβαίος σε άμεση επαφή με την φωνή του, βράδυ αργά.

“Δε νομίζω ο χωρισμός να έχει άλλο τέτοιο τρυφερό τραγούδι για πάρτη του.” σχολιάζει η Κυρία του Ραδιοφώνου. “Ούτε αίματα ούτε φωνές ούτε καν δάκρυα. Θα μου πεις ότι ο άνθρωπος περιγράφει το πριν –όπως στις διαφημίσεις. Το μετά, το γαία πυρί μιχθήτω που θα συμβεί 9 φορές στις 10 όταν η πόρτα θα έχει κλείσει και θ’ ακούγονται τα βήματα που απομακρύνονται, θα μας το πει κάποια άλλη φορά. Ούτως ή άλλως το μετά, είναι του καθενός αίμα. Συμπεριλαμβανομένου κι εκείνου που έφυγε.
Γκρινιάζουμε, έχοντας γνώση για όλα αυτά τα καλά που ζήσαμε. «Δεν υπάρχουν χρόνια αγάπης και έρωτα χαμένα. Τίποτα δεν χάσαμε, μπορεί να υποφέραμε, αλλά κερδίσαμε. Ότι αγαπήσαμε κυκλοφορεί στο αίμα μας, ανεβοκατεβαίνει στις αρτηρίες, περνάει από τα καρδιά μας. Διεισδύει στα νέα μας συναισθήματα και μας παγιδεύει στο λάθος των συγκρίσεων. Ότι αγαπήσαμε ζει πάντα μαζί μας.
Και όλοι εμείς που ξυπνήσαμε μια μέρα και δεν πιστεύαμε πως μεγαλώσαμε, που βρεθήκαμε ανάμεσα σε δύο βουνά και ρωτήσαμε πόσο χρόνο έχουμε ακόμα, όλοι εμείς κέρδος κουβαλάμε.»
Θα συνεχίσω, τις ενέσεις ηθικού, για μένα και για όλους που είναι σαν και μένα, γιατί αυτές τις πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη, στο μεταίχμιο, μεταξύ Φθινοπωρινού καλοκαιριού και φθινοπωρινού χειμώνα, παρατηρείται μια έξαρση της κρίσης, της ηλικίας εννοώ.
Δεν υπάρχουν χρόνια αγάπης χαμένα. Και τα δικά μας χρόνια, ήταν παραμυθένια. Από τον Χατζιδάκι, στο Θεοδωράκη, από την «όμορφη πόλη» στην οδό ονείρων». Αν δεν κουβαλούσαμε, αυτά τα πολύτιμα χρόνια, πως θα σιγοψιθυρίζαμε σήμερα τα τραγούδια. Και τα δικά μας τραγούδια δεν παλιώνουν, δεν είναι απ’ αυτά που κάνουν μακαρόνια με κιμά, είναι απ΄ αυτά που έγραψαν ποιητές και μεγάλοι συνθέτες, «σ’ αγαπώ μα δε θα ‘ρθω», επιθυμία και άρνηση στο ίδιο ποτήρι νερό, έλξη και άπωση στον ίδιο πόλο του μαγνήτη. Τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη πριν 50 χρόνια.

Σήμερα δεν πενθώ, τραγουδάω

Σήμερα δεν πενθώ, τραγουδάω και χαίρομαι που μεγάλωσα μαζί του. Τραγουδάω τα τραγούδια του, τα τραγούδια, που είναι εκείνος ο καλλίτερος κόσμος που ονειρεύομαι .
Σήμερα ανήμερα του θανάτου του τα λόγια περιττεύουν «Είναι πολλές οι μουσικές να τις αντέξεις, όταν το πέλαγος βαλθεί να τραγουδά»

Είχα την περιέργεια, να δω σε ποιον αριθμό θα σταματήσω. Να δω, αν η οδύσσεια, για τον Μίκη θα έχει σταθμό και στο νησί της Ναυσικάς.
Ήταν η ένατη φορά και η τελευταία που απευθύνθηκα από αυτήν εδώ την στήλη προς κάθε αρμόδιο. “Η Κέρκυρα, το νησί της μουσική , όπως θέλουμε να αποκαλούμαστε, θα πρέπει να τιμήσει εν ζωή τον μεγάλο Μίκη Θεοδωράκη. Ο Δήμος να του απονείμει την ανώτερη διάκριση για την τεράστια προσφορά του στον πολιτισμό” .
Η Οδύσσεια του Μίκη δεν είχε δυστυχώς σταθμό στο νησί της Ναυσικάς. Στο νησί μας.
Οι μύθοι μεγαλώνουν αλλά μένουν πάντα νέοι. Μίκης Θεοδωράκης. Μπροστά στην μαγεία της δημιουργίας, τα λόγια ωχριούν. Στο ένθετο της «Οδύσσειας», τελευταίο δίσκο του μεγάλου Έλληνα σύνθετη, σε στίχους Κώστα Καρτελιά και ερμηνεύτρια τη Μαρία Φαραντούρη, διαβάζουμε: Οδύσσεια θα μπορούσε να σημαίνει το μεγάλο ταξίδι του Μίκη Θεοδωράκη στη θάλασσα της μουσικής, που ξεκίνησε όταν έγραψε το πρώτο τραγούδι στην Πάτρα, το 1937, σε ηλικία 12 ετών, έως το πιο πρόσφατο σταθμό, τον Απρίλιο του 2006, σε ηλικία 81 ετών, όταν συνέθεσε τα 14 τραγούδια αυτής της οδύσσειας. Τότε που ένας νέος ποιητής, ο Κώστας Καρτελιάς, άφησε διακριτικά ένα φάκελο, ο οποίος βρέθηκε την επομένη το πρωί πάνω στο γραφείο του σύνθετη και, μόλις εκείνος τον άνοιξε και διάβασε τα πρώτα ποιήματα “Ένοιωσα και πάλι το γνωστό παλιό σκίρτημα στην καρδιά μου και χωρίς να το πολυσκεφτώ, άρχισα να χαράζω πεντάγραμμα στα περιθώρια του κειμένου και να τα γεμίζω με νότες. Θέλω να πιστεύω ότι ο απλός ανάγνωσης και φυσικά ο ακροατής αυτών των τραγουδιών, θα με δικαιώσει για την επιλογή μου και θα καταλάβει τι ήταν αυτό που έκανε να σκιρτήσει μια καρδιά βαρυφορτωμένη από τον χρόνο” λέει ο ίδιος.
Με αφορμή αυτόν το δίσκο απευθύνθηκα και πάλι στους αρμοδίους, ήταν η 8η φορά, ακολούθησε άλλη μία. Η τελευταία.
Η Οδύσσεια του Μίκη δεν είχε δυστυχώς σταθμό στη Κέρκυρα. 

Μην την πιστεύεις την αγάπη

Θα σας μελαγχολήσω λίγο, είθισται την πρώτη μέρα του φθινοπώρου.
Όσο μπορούμε να αναθεωρούμε τις απόψεις μας είμαστε εγκεφαλικά καλά. Εκεί που ήρθε το παράπονο , είπα τι κάνεις, μεγάλωσες ακόμα παραπονιέσαι; Κοίταξε εκείνα τα παιδιά που απέτυχαν στις πανελλήνιες και αυτά που πέτυχαν και δεν ξέρουν ακόμα τι πέτυχαν. Γι' αυτά να παραπονεθείς που ζουν ένα θρίλερ. Θα μου πείτε τώρα, μα καλά, σε θρίλερ θα ζήσουν τα παιδιά μας; “Γιατί εσείς τι νομίζετε, ότι θα παίξουν σε μπουλβάρ;” με ρώτησε μια φωνή από το ραδιόφωνο που αποτελεί την μόνιμη συντροφιά αυτήν την ώρα , και απάντησε “Έχει βέβαια σημασία πώς το εννοεί κανείς το θρίλερ. Δεν απαιτούνται οπωσδήποτε φονικά και αίματα διψασμένοι δολοφόνοι και αποτρόπαιοι εκτελεστές. Θρίλερ είναι και ο επαγγελματικός προσανατολισμός που τους ζητιέται εκεί στα 15-16, θρίλερ είναι που θέλουν να γίνουνε φιλόλογοι και μπαίνουν στη σχολή ψυκτικών. Μη το πάω πιο βαθιά και πιο προσωπικά και μιλήσω για τα θρίλερ των ερώτων που τους περιμένουν”. 

Ύστερα έβαλε ένα τραγούδι στο πικάπ για να δέσουν όλα. Ο Δημήτρης Λάιος το πήγε παραπέρα, και ο Νταλάρας το απογείωσε.

Μην την πιστεύεις την αγάπη
στάζει παράπονο θολό
κυλάει εκεί κυλάει εδώ
και συ πιστεύεις την αγάπη
Έχει τον ήλιο στο ‘να χέρι
στ’ άλλο σκουριάζει τον καιρό
μας βάζει όλους στο χορό
και συ πιστεύεις την αγάπη
Θάλασσα είναι η αγάπη
κλεισμένη μέσα στην καρδιά
ειν’ η καρδιά μικρό καράβι
που η αγάπη κυβερνά

Ακούστε
https://youtu.be/WfDxxHaECRQ 

Δείτε λιγότερα

Είναι ντροπή

Θα συνεχίσουμε απαντώντας με σιωπή. Τι να πεις για την δυσφήμιση των ελληνικών πανεπιστημίων από τον ίδιο σου τον Πρωθυπουργό… Φυσικά και δεν είχε δικαίωμα να στείλει το παιδί του σε ξένο πανεπιστήμιο, Πρωθυπουργός είναι, όχι ο οποιοσδήποτε πολίτης. Με αυτήν την πράξη απαξιώνει την ίδια του τη χώρα, τη χώρα που κυβερνάει. Το σπίτι του, που απορώ πως δεν έχει πέσει ακόμα να τον πλακώσει.

Οι συμβολισμοί παίζουν βασικό ρόλο στη ζωή μας και την παραπάνω πράξη αν την δείτε σε επίπεδο συμβολισμών, είναι πέρα για πέρα εχθρική προς την πατρίδα. Είναι ντροπή.
Και μεγαλύτερη ντροπή είναι ένα τόσο σοβαρό θέμα να περνάει σχεδόν απαρατήρητο. “Έτσι να κάνουμε, θα πέσει η πόρτα” , έγραφε η Κατερίνα Γώγου. Όμως δεν πέφτει και δεν πέφτει γιατί φρόντισαν να τεμαχίσουν τον κοινωνικό ιστό, ώστε να μην υπάρξει έμψυχο δυναμικό για να σπρώξει την καταραμένη πόρτα. Φυσικά απαγορευτικό δεν είναι μόνο για τον Πρωθυπουργό, ό,τι ισχύει για τον Πρωθυπουργό, ισχύει για όλους του σωτήρες αυτού του τόπου και τους πριν και τους μετά....

Θα συνεχίσουμε απαντώντας με σιωπή. Ολοταχώς στη γλυκιά μελαγχολία του Σεπτέμβρη. Να παίξουμε. Να ζήσουμε. Να λησμονήσουμε για λίγο. Και για να έχει το παιχνίδι ενδιαφέρον, χρειάζεται πάθος και δύναμη, τα ελάχιστα τα γίνονται μεγάλα, ώστε να αποκτούν οι λεπτομέρειες ανάλογο ενδιαφέρον με τα γεγονότα και σε πολλές περιπτώσεις να τα ξεπερνούν. Το παράπονο εκείνης της στιγμής που μας άφησε εκεί στου δρόμου τα μισά, ήταν παιδί κάποιας αγνοημένης λεπτομέρειας, αν δε με γελάει η μνήμη μου.
Δεν είναι το φθινόπωρο, που μας δημιουργεί μελαγχολία είναι οι μέρες πριν. 

Δείτε λιγότερα