Χωρίς το φόβο του κενού

Ούτε ελεύθερο θέμα ούτε επιβαλλόμενο. Στέρεψα. Η επανάληψη με σκοτώνει. Δεν έχω καμία αμφιβολία, τα προβλήματα δεν τελειώνουν, θα μπορούσε όμως να μην είναι τα ίδια.
Τι να γράψω πάλι για την απεργία των απλήρωτων συμβασιούχων, για το κλείσιμο της χωματερής. Για το φρούριο που αργοπεθαίνει, για το βομβαρδισμένο οδικό δίκτυο, για το κυκλοφοριακό, για την τουριστική κρίση, για την ανεργία, τον πολιτιστικό μεσαίωνα, την φονική τηλεόραση, για όλα έχω γράψει και με έχουνε γράψει.
Είναι οδυνηρό να παρακολουθείς, ένα κύκλο προβλημάτων που περιστρέφεται χρόνια τώρα από μπροστά σου και να είσαι υποχρεωμένος να επαναλαμβάνεις, κάθε φορά που η επικαιρότητα επιβάλλει, τα ίδια πράγματα. Τα είπαμε. Τα γράψαμε. Τέλος.
Σε μια εποχή που τρέχει και δεν φτάνει, τα προβλήματα σέρνονται, τα ίδια και τα ίδια και μαζί τους είναι μέρες που σέρνομαι και εγώ.
Να φταίει άραγε εκείνη η ατζέντα με τα «πρέπει», που φυλακίζει το μυαλό; Να φταίει το βράδυ που υποδέχεται με μοναξιά όμοια την επιτυχία και την αποτυχία; Να φταίνε κι αυτά τα πρωινά , που όσο κυλάει ο χρόνος στερούνται εκπλήσσεις;
Δεν ξέρω τη φταίει! Μπορεί το αμερικανικό όνειρο. Μπορεί κάποια κρυφή τελειομανία. Μπορεί η ανικανοποίητη αίσθηση δικαιοσύνης ή δικαίωσης. Μπορεί η αγάπη που περίσσεψε απ’ το χρόνο μας . Μπορεί και κάποια ματαιοδοξία που έμεινε ακάλυπτη. Μπορεί η προδομένη επανάσταση. Μπορεί η ιστορία που μας ξέβρασε άγονα. Μπορεί οι ψεύτρες μέρες μας, Μπορεί οι φτωχές καρδιές μας, Μπορεί και η άνοιξη που ανθίζει τζάμπα.
Τρεις φορές έχασα σε ένα μήνα τα κλειδιά μου, για το κινητό ας μην γίνει λόγος, ένα τρακάρισμα μου λείπει.
Αρχίζω το ξεσκαρτάρισμα. Πετάω τ’ άχρηστα χωρίς το φόβο του κενού που θα μ’ αφήσουνε, γιατί είναι εκείνα το κενό, που σε τρελαίνει.