Πράσινα Τέλη και Πράσινα Άλογα.

Σήμερα δημοσιεύω ένα παράπονο ενός φίλου του αυτοκινήτου και δικού μου φίλου, με αφορμή τα πράσινα τέλη και την ευρηματικότητα του εισπρακτικού μηχανισμού της Κυβέρνησης, να βγάλει και «από την μύγα ξύγκι». Το θέμα είναι σοβαρό, στην προσπάθεια της η κυβέρνηση να βρει τρόπους να εισπράξει, καταφεύγει πάντα στις εύκολες λύσεις. Πόσα άλλα βάρη πια, θα σηκώσει το άμοιρο το αυτοκίνητο; Το πιο σοβαρό όμως για την περίπτωση που αναφερόμαστε, είναι ότι προηγήθηκε παραπλάνηση του αγοραστικού κοινού και μάλιστα πριν ο αλέκτωρ λαλήσει τρεις.


Πότε θα τελειώσει άραγε αυτό το θέατρο του παραλόγου;
Στο ίδιο έργο θεατές όλα αυτά τα χρόνια, στις ίδιες παραστάσεις.
Πρωταγωνιστής σε αυτό το επεισόδιο, ο κ. Σουφλιάς.
Αποστολή του «Θιάσου», είναι να προστατέψει το περιβάλλον από την ατμοσφαιρική ρύπανση που προκαλεί ο κακός Δράκος, το Αυτοκίνητο.
Η προσέλευση του κοινού δεν θα είναι αυτή που περιμένετε.
Η παράσταση είναι καταδικασμένη.
Καλοστημένο πρέπει να πω το σενάριο των Πράσινων Τελών.
Πρώτα δίνουμε αυτοκίνητα στο Λαό νέας αντιρρυπαντικής τεχνολογίας, αρχές του 1990, που υποτίθεται δεν μολύνουν το περιβάλλον.
Μετά βγάζουμε προδιαγραφές euro 3, euro 4-5 κτλ, όπου ασφαλώς δεν πληρούν πλέον τα πρώτα καταλυτικά αυτοκίνητα.
Αποσύρουμε τα τεκμήρια διαβίωσης και προτρέπουμε όλους να πάρουν αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού.
Αυξάνουμε τα τέλη κυκλοφορίας 20% κάθε χρόνο και φθάνουμε σήμερα εν μέσω οικονομικής κρίσης να θέλεις ένα μισθό για το σήμα.
Μειώνουμε το τέλος ταξινόμησης στο 50% και προτρέπουμε το αγοραστικό κοινό, να πάρει μεγάλου κυβισμού αυτοκίνητα για το συμφέρον του.
Φαίνεται ότι κάποιος σας συμβούλεψε ότι το πρόβλημα του Ελληνικού νοικοκυριού είναι το φθηνό Ι.Χ.
Τώρα λοιπόν που καταφέρατε αυτό που θέλατε, έρχεστε να επαναφέρετε τα τεκμήρια διαβίωσης για τα Ι.Χ. άνω των 1900cc, να εφαρμόσετε το ΚΤΕΟ στα μηχανάκια, τα Πράσινα Τέλη και ότι άλλα Πράσινα Άλογα θα καταφέρει να σκεφτεί ο σεναριογράφος στο επόμενο επεισόδιο.

Αριστείδης Φαϊτάς

Μη περιμένετε

Όχι από σας δεν περιμένουμε τίποτα, και ο κάδος της ανακύκλωσης θα σας ξεράσει. Γιατί επιμένετε, τι προσπαθείτε επιτέλους να αποδείξετε; Είναι συνέχεια του χθεσινού και τα ερωτήματα, όχι για να απαντηθούν. Μετά το ξέσπασμα της μεγάλης αγανάκτησης, έρχονται ωριμότερες σκέψεις. Μήπως δεν καταλαβαίνουν, μήπως είναι ηλίθιοι, μήπως είναι ψυχικά ασθενείς, μήπως κάποια παιδικά τραύματα δεν κατάφεραν να ξεπεραστούν; Όπως και να έχει, δεν πάει άλλο, έχει ξεπεράσει τα όρια της ανακύκλωσης αυτή η ανθρώπινη πάστα. εξαντλήθηκαν οι ανοχές μας.
Είμαστε σε μια διαδικασία αναζήτησης όχι πλέον στέγης, εμείς ασκεπείς τόσα χρόνια πορευόμαστε, αλλά έκφρασης. Και μπορεί να υπάρχει απογοήτευση, μπορεί να ορθώνονται τείχη, μπορεί να μην έχουμε χρόνο να τ’ αλλάξουμε όλα, αλλά αυτόν που έχουμε να τον διαχειριστούμε με σεβασμό προς τον εαυτό μας.
Δυστυχώς ξυπνήσαμε μια μέρα και είχαμε διανύσει την μισή ζωή.

«Κοιτάξαμε πίσω φωτιά, κοιτάξαμε μπροστά φωτιά. Πυροβάτες μια ζωή.
Θα προχωρήσουμε όσο αντέξουμε, θα κλείσουμε τις τρύπες, θα μαζέψουμε την ψυχή μας, θα ξεσκονίσουμε τα χέρια μας, θα καθαρίσουμε τα μάτια μας από τις παλιές εικόνες. Θα προχωρήσουμε.
Δυστυχώς, κοιτάμε πίσω βουνά. Κοιτάμε μπροστά βουνά. Κοιτάμε τα πόδια μας και με παπούτσια και χωρίς, τα ίδια βήματα μπορούν να κάνουν.
Θα προχωρήσουμε μπορεί να μην έχουμε χρόνο πια για να αλλάξουμε τον κόσμο, αλλά αυτόν που έχουμε θα τον κατοικήσουμε με ευγένεια προς τον εαυτό μας. Και θα περιμένουμε…»
……………………………………………………………………………
Όχι από σας δεν περιμένουμε τίποτα. Ούτε στον κάδο της ανακύκλωσης δεν έχετε θέσεις. Έχετε βουτηχτεί τόσο βαθιά στη φορμόλη της εξουσίας που δεν πρόκειται να λειώσουν τα κόκαλα σας.

Μόνο ο χρόνος προσδιορίζει το μέγεθος

Γιατί ψάχνω παράθυρα; Για να φύγει το μάτι μέχρι εκεί που δεν βλέπει. Για να φύγει το μυαλό μέχρι εκεί που δεν φτάνει. Κλεισμένος τόσα χρόνια σε μια πόλη που έχει κάνει την ανακύκλωση επιστήμη, μόνο ένα ανοιχτό παράθυρο, σου δίνει ανάσες αντοχής και χρόνο υπομονής.
Ένα ανοιχτό παράθυρο, διάλειμμα. Ξεφυλλίζοντας τις προάλλες ένα αρχείο τοπικής εφημερίδας, για να βρω ένα δημοσίευμα στα μέσα της δεκαετίας του 1990, ένοιωσα τον χρόνο να σταματάει. Οι ίδιοι άνθρωποι, που έγιναν άλλοι και μετά άλλοι και ξανά οι ίδιοι και μετά άλλοι. Πόσα χρόνια πια θα ανακατεύουμε αυτή τη σούπα; Ποσά χρόνια θα πηγαινοερχόμαστε στην ίδια διαδρομή; Πόσο μελάνι και χαρτί χαμένο; Μόνο ο χρόνος που κιτρινίζει τα φύλλα, προσδιορίζει το μέγεθος της επανάληψης. Μια περίληψη του αρχείου αρκεί, για να προσδιορίσει το τέλμα.


Κάποτε βάζαμε ποδοσφαιρικούς όρους για να προσδιορίσουμε την πολιτική μας ζωή. Λάθος. Στο ποδόσφαιρο υπάρχουν κανόνες, μεταγραφές με αυστηρούς όρους συμβολαίων. Δανεισμοί με προκαθορισμένο χρονικό ορίζοντα, ρήτρες μεταπώλησης, επαγγελματισμός, χωρίς να χάνει το ιδικό βάρος η φανέλα. Στο ποδόσφαιρο υπάρχει ακόμα ψυχή και πόδια που μπαίνουν στη φωτιά, και τσακίζονται. Στο ποδόσφαιρο υπάρχουν φίλαθλοι που δεν περιμένουν στο προθάλαμο βουλευτικών γραφείων, που υποστηρίζουν την ομάδα τους χωρίς ανταλλάγματα. Δεν υπάρχουν αναποφάσιστοι, που καθορίζουν το αποτέλεσμα, υπάρχουν αποφασισμένοι πρωταγωνιστές και οπαδοί. Στο ποδόσφαιρο χύνεται ιδρώτας και αίμα.
Καμία σύγκριση λοιπόν. Είναι άδικο για το ποδόσφαιρα να συγκρίνεται με την πολιτική.
Γιατί νομίζεται ψάχνω ένα ανοιχτό παράθυρο; Γιατί η μικρή μας πόλη που δέχτηκε να με αναθρέψει, πάντα ζητούσε αντάλλαγμα ένα κομμένο ορίζοντα…

Να ένας προορισμός

«Το πιο πολύτιμο πράγμα στον άνθρωπο – η μεγάλη πνοή, η μεγάλη δημιουργικότητα, η μέγιστη ανάταση – φαίνεται πως το αποθαρρύνει ο τόπος. Πράγματι, αν εξαιρέσει κανείς, τους πολιτικούς και κάποιους επιχειρηματίες, κανείς άλλος δεν κάνει μεγάλη «καριέρα» στην Ελλάδα. Όποιος το διατείνεται, μάλιστα, δεν αργεί να δεχθεί την χλεύη και να καταλήξει γελοία πλαγκόνα ομότεχνων και ομόσταυβλων. Υποβιβασμένη φύσει και θέσει, η νεοελληνική κοινωνία, μοιάζει βοηθητικό διάζωμα ξένων κοινωνιών, πεδίο δοκιμών, αγορά αντί παραγωγή, πελατεία παρά κατάστημα, μετάφραση και όχι πρωτότυπο, οπότε είναι ευνόητο σε κάθε άτομο, ακόμα και το νοήμον, αυτός ο υποβιβασμός να χρωματίζει με σκούρα χρώματα σύνολο το φρόνημα του». Αιτία για το παραπάνω συμπέρασμα, αντί επιλόγου, ο Κωστής Παπαγιώργης υποστηρίζει ότι από καταβολής του ελληνικού κράτους απουσίαζε το εθνικό φρόνημα που θα μπορούσε να αποτελέσει ένα ασφαλές υπόστρωμα και να χρησιμεύσει σαν συνεκτικός ιστός στο φέρεσθαι των πολιτών. Το δοκιμασμένο θρησκευτικό φρόνημα της ορθοδοξίας μετά την απελευθέρωση από τους Οθωμανούς ήταν ανίσχυρο, η χώρα μόνο με δυτικές ιδέες ήλπιζε τότε ότι θα κατακτούσε την εξωτερική και εσωτερική της αυτοδιάθεση. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά από τον Καποδίστρια στους ξενόφερτους βασιλείς και η πραγματικότητα μια κακή αντιγραφή.
Επειδή ούτε πολιτικοί, ούτε επιχειρηματίες για να κάνουμε μεγάλη καριέρα και δυστυχώς σ’ αυτόν το τόπο της κακής αντιγραφής, όρισε η μοίρα να ζήσουμε, ας βρούμε διαδρομές τέτοιες που θα προστατεύσουν την αξιοπερεπεια μας.


Να ένας προορισμός, στην Κέρκυρα, πίσω από το χωριό που γεννήθηκα στους Γιαννάδες, μια παραλία χωρίς πρόσβαση από ξηρά, οι ντόπιοι κατεβαίνουν με σκοινιά από ένα στενό μονοπάτι «Γυάλι» το όνομα της και είναι γυαλί. Εδώ όλα είναι πραγματικά. Οι κακέκτυπες δυτικές επιρροές δεν έχουν φτάσει ακόμα
……………………………………………………………………………..
Μια μέρα μόνος μου μακριά από το πολιτικό τοπίο, όπου κανόνας είναι το ψέμα (άντε και καμιά φορά οι μισές αλήθειες).
Εδώ στον πεθαμένο όρμο, όλα είναι πραγματικά...
Τι άραγε γίνανε οι άνθρωποι;
Είναι όμορφο να αφουγκράζεσαι σιωπές. Είναι ωραίο να ζεις εδώ αδέσποτος και ευάλωτος. Η λήθη και η μοναξιά έχει το χρώμα του νερού.
Μια ζωή άμετρος, πρέπει επιτέλους να παραδεχτώ, ότι ο κύκλος μιας εποχής πήρε τέλος. Ο χρόνος, η έκταση, ο χώρος και η αίσθηση χωρίς τελεία και παύλα, χωρίς στόχο. Μόνη τροχοπέδη ένα ηλίθιο συναίσθημα και το καθήκον. Αμάν πια αυτό το καθήκον...
Μέσα μου ένας ερημίτης ζητάει δικαιώματα και εγώ συνεχώς αναβάλλω. Η ιερότητα της μοναξιάς όπου δεν έχει πλαίσιο χλευάζει ξένα ότι προκύπτει σαν παραλλαγή. Και ο πεθαμένος όρμος της μονοήμερης ήταν μια παραλλαγή. Δεν μπορούσε να είμαι ποτέ μόνος σ΄ αυτό το πραγματικό και ζωντανό τόπο με μνήμες αιώνων. Ποτέ δεν θα μπορούσα να νοιώσω τη μοναξιά με φιλικά φαντάσματα που με συντρόφευαν και μου έλεγαν αλήθειες.
Πήρα το δρόμο της επιστροφής, σε μια πραγματικότητα που η μοναξιά αναδεικνύεται αρνητικά, χιλιάδες μοναξιές γύρω μου, κινούνται σε αυστηρά καθορισμένα πλαίσια και περιμένουν έστω και μια μονοήμερη για να επικοινωνήσουν... ¨

Μόνο η ελευθέρια

Ούτε απόλαυση, ούτε δόξα, ούτε εξουσία. Η ελευθέρια, μόνο η ελευθέρια.
Το να περνάς από τις οπτασίες της πίστης στα φαντάσματα της λογικής, είναι απλώς σαν να σου αλαλάζουν κελί.
…Και μια βαθιά και αηδιαστική περιφρόνηση για όσους εργάζονται για την ανθρωπότητα, για όσους πολεμούν για την πατρίδα και δίνουν τη ζωή τους προκείμενου να συνεχιστεί ο πολιτισμός…
…Μια περιφρόνηση γεμάτη αηδία για εκείνους που αγνοούν ότι η μόνη πραγματικότητα για τον καθένα είναι η ίδια του η ψυχή, και τα υπόλοιπα – ο εξωτερικός κόσμος και οι άλλοι – ένας καλαίσθητος εφιάλτης, όπως, στα όνειρα, το αποτέλεσμα μια δυσπεψίας του πνεύματος.
Η αποστροφή μου προς την προσπάθεια καταλήγει να γίνει φρίκη που χειρονομεί μπροστά σε όλες τις μορφές μιας προσπάθειας προς τους άλλους …Όλα αυτά δεν μου φαίνονται παρά το προϊόν μιας ξεδιαντροπιάς .
Και, μπροστά στην υπέρτατη ανωτερότητα της ψυχής μου, όλα όσα είναι χρήσιμα και εξωτερικά μου φαίνονται επιπόλαια και τετριμμένα μπροστά στην κυρίαρχη και απόλυτη μεγαλοπρέπεια των πιο ζωντανών και συχνών ονείρων μου. Αυτά για μένα είναι πιο πραγματικά.
Ο Πεσσόα δεν ήθελε να κυβερνήσει, αυτοί όμως που έχουν βάλει σκοπό της ζωής τους, μια θέση στην εξουσία καλό θα είναι, να ρίξουν μια ματιά
Πώς να αντλήσεις αισιοδοξία από τα καμένα; Τα καμένα χαρτιά δεν ανακυκλώνονται πλέον. Να τ’ αλαλάξουμε όλα η ευχή, και το εύλογο ερώτημα είναι, ποίοι είναι αυτοί που πραγματικά μπορούν να κάνουν κάτι τέτοιο. Αυτοί που κατά καιρούς το πέτυχαν, βρίσκονται στο πάνθεον της ιστορίας, αυτοί που σήμερα ευαγγελίζονται τις αλλαγές η ιστορία δεν θα ασχοληθεί μαζί τους.
Στις σημερινές διεργασίες, που έχουν αναπτυχθεί σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας, θέλω να ξεχωρίσω κάποιους, που από την φύση τους και την ιδιοσυγκρασία τους, δεν μένουν στάσιμοι. Είναι αυτοί, που ο αυθορμητισμός τους, τους οδηγεί σε μια συγκεκριμένη στάση, αποτέλεσμα ιδεαλιστικών κινήτρων. Αυτοί οι πολίτες που δεν τα πάνε καλά με τα μαθηματικά, που στη ζωή τους δεν έμαθαν να υπολογίζουν και να αποβλέπουν, που δεν έμαθαν να συναλλάσσονται και να επιδιώκουν ανταλλάγματα, αυτοί οι ασταθείς πολίτες, που διαθέτουν φαντασία και όραμα μπορούν σε μια δεδομένη στιγμή να κάνουν την διαφορά.
Η κοινωνία μας έχει κατακλυσθεί από μέτριους λογιστάκους, κακούς διαχειριστές κοινοχρήστων, φτηνούς διεκδικητές συμφερόντων, ισορροπιστές και γεφυροποιούς, συντηρητικούς και αδέξιους υπαλλήλους της εξουσίας. Μέσα σ’ αυτό το χλωμό τοπίο οι αυτόφωτοι απρόβλεπτοι, ρομαντικοί κρατούν μια σπίθα αναμμένη, που μπορεί όταν δοθεί η ευκαιρία να πυροδοτήσει εξελίξεις που σήμερα φαντάζουν μακρινές.
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι του προβληματισμού και της έρευνας, μου μετακινούνται διαρκώς, που είναι συνεχώς ανικανοποίητοι που αυτοσαρκάζονται, που συγκρούονται χωρίς να υπολογίζουν καρέκλες και αξιώματα. Αυτοί οι μόνιμοι ταξιδευτές στην διαρκή αναζήτηση της Ιθάκης, είναι αυτοί που πάντοτε έδιναν και θα δίνουν γεύση στη ζωή μας.

Η βλακεία ειναι ανίκητη

Είναι η εποχή των επαναλήψεων. «Οι στάβλοι της Εριάτας Ζαΐμη» που δείχνει η τηλεόραση αυτήν την εποχή, απόψε μας θύμισαν Χριστούγεννα. Απόψε οι αθεόφοβοι εν μέσω καύσωνα πρόβαλλαν το χριστουγεννιάτικο επεισόδια. Η στήλη δεν κάνει τέτοια. Όχι αυθαίρετες επαναλήψεις. Επαναλήψεις που επιβεβαιώνουν την στασιμότητα και ενισχύουν την άποψη ότι η βλακεία είναι νόσος αγιάτρευτη.
Επαναλήψεις λόγω, ζέστης και υγρασίας, αλλά πάνω από όλα, λόγω βλακείας που στις μέρες περισσεύει και επιβάλλεται να το υπενθυμίζουμε. Στον αστερισμό των ηλιθίων, γιατί και πάλι είναι πρωταγωνιστές.
Γιατί οι σφραγίδες και οι παλιές ταμπέλες, επιμένουν στους διαχωρισμούς άνευ αντικειμένου. Δεξιοί και αριστεροί, συντηρητικοί και φιλελεύθεροι, οπισθοδρομικοί και προοδευτικοί, δημοκράτες και φασίστες. Τίτλοι αυθαίρετοι, αφού τις νοητικές ικανότητες καθενός εκάστου, ουδόλως έλαβαν υπόψη τους.
Διαφορετική θα ήταν η κοινωνία αν δεν υπήρχε το άλλοθι της ταμπέλας, της βιτρίνας που σκεπάζει τον συντηρητικό με τον μανδύα του προοδευτικού αλλά και το αντίθετο.
Μπορείτε να το επιβεβαιώσετε και σεις κοιτώντας γύρω σας, τους γνωστούς σας. Ή παρατηρώντας τους πολιτικούς μας.
Δεν είναι όλη η αριστερά προοδευτική, ούτε όλη η δεξιά συντηρητική. Φυσικά κατά μέσο όρο, η αριστερά είναι συνήθως προοδευτικότερη, αλλά μέσα σε κάθε παράταξη υπάρχουν συντηρητικοί και προοδευτικοί άνθρωποι. Ένα συντηρητικός της δεξιάς συγγενεύει περισσότερο με ένα συντηρητικό της αριστεράς, παρά με ένα προοδευτικό της δικής του παράταξης.
Ο αλάνθαστος διαχωρισμός αυτής της κοινωνίας, με την πραγματική έννοια του όρου είναι, το συμπαγές στρατόπεδο των κουτών και το σκορποχώρι των έξυπνων
Σε μια έρευνα που έγινε, προκύπτει πως η κατανομή της νοημοσύνης συμπίπτει με την καμπύλη του Cayss. Το μεγάλο πλήθος είναι στη μέση ενώ οι εξαιρέσεις, (προς τα πάνω και προς τα κάτω ) είναι στα άκρα.
Αν θεωρήσουμε κουτούς αυτούς που έχουν δείκτη νοημοσύνης κάτω Από 90, (μέσος όρος είναι το 100) τότε είναι σαφώς η μειοψηφία. Η πλειοψηφία ( περίπου το 50%) είναι οι άνθρωποι μέσης νοημοσύνης, ενώ μειοψηφίες ( από 25% περίπου) είναι οι υπέρ - νοήμονες και οι βλάκες.
Οι συντηρητικοί είναι κατά βάση κουτοί. Φοβούνται το καινούργιο, τρέμουν τις αλλαγές, ταμπουρώνονται στο γνωστό, είναι καχύποπτοι φοβισμένοι, ζηλόφθονοι μικρόψυχοι, εκδικητικοί, σεμνότυφοι πουριτανοί, πειθήνιοι και όση εξυπνάδα τους λείπει την αναπληρώνουν με κουτοπονηριά.
Αντίθετα οι έξυπνοι έχουν ανοιχτό μυαλό, η αλλαγή του θρέφει, τους δίνει την δυνατότητα να κινηθούν γρήγορα να ζήσουν έντονα και ό,τι χαρακτηρίζει τους συντηρητικούς βρίσκεται απέναντι τους.
Το ερώτημα είναι γιατί τους πανέξυπνους έλληνες τους κυβερνάει μια πανηλίθια συντηρητική μειοψηφία;
Την απάντηση την δίνει παραστατικά ο Νίκος Δήμου σε ένα παλαιότερο χρονογράφημα του με τίτλο « Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι»
«… ενώ οι έξυπνοι είναι ατομικιστές – οι βλάκες, που δεν εμπιστεύονται τον εαυτό τους, βρίσκουν και άλλους «συναδέλφους» και οργανώνονται. Αισθάνονται ασφαλείς μόνο σαν ομάδα. Δημιουργούν ένα συμπαγές τείχος πάνω στο οποίο προσκρούον όλες οι προσπάθειες των έξυπνων. Οι κουτοί δικτυώνονται από γραφείο σε γραφείο, από υπηρεσία σε υπηρεσία, από υπουργείο σε υπουργείο. Γράφουν τους νόμους, τις διατάξεις και δεν αφήνουν τίποτα να περάσει που να μην είναι κατανοητό σε αυτούς - δηλαδή βλακώδες. Διευθύνουν τους κομματικούς μηχανισμούς. Οι κουτοί οργανώνουν παντού τη λογοκρισία, την αστυνόμευση, την προπαγάνδα. Γιατί είναι όλοι τους συντηρητικοί, πουριτανοί, θεματοφύλακες των (κακώς) κειμένων. Φοβούνται την αλήθεια, τη γνώση, το διάλογο.
Και μας κρατάνε όλους πίσω.
Τι ελπίδες έχει ένας έξυπνος άνθρωπος, ζωντανός προοδευτικός στο χορό των κουτών; Ελάχιστες, ή θα συμβιβαστεί, η θα φύγει. Οι παντοδύναμοι ηλίθιοι θα τον ταλαιπωρήσουν, θα τον κυνηγήσουν, θα τον απελπίσουν. Και εννέα στις δέκα φορές θα τον οδηγήσουν σε παραίτηση»
Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα ή γεγονότα είναι εντελώς συμπτωματική

Δε πήραν μίζες από τη SIEMENS

Το καινούργιο επεισόδιο, στην συνεχιζόμενη τραγωδία, που ζουν όλα αυτά τα χρόνια οι συμβασιούχοι του Δήμου Κερκυραίων αγγίζει τα όρια της σχιζοφρένειας. Αναδεικνύει για άλλη μια φορά την αναλγησία του κράτους και αποδεικνύει ότι και οι νόμοι, ακόμα και στην εφαρμογή τους, υπολείπονται της ουσίας. Είναι παράνομο, ότι οι εργαζόμενοι έλαβαν κατά το τρέχον έτος κάποια χρηματικά ποσά έναντι των οφειλών, από το Δήμο Κερκυραίων - να σημειωθεί ότι αυτά τα χρήματα αφορούσαν το προηγούμενο χρόνο - αυτό είναι το κράτος δικαίου. Έτσι αντιλαμβάνεται την παρανομία. Το ότι τους οφείλονται επτά μισθοί και δεν μπορούν σήμερα να πληρωθούν είναι νόμιμο. Την εργασία τους, προηγούμενων χρόνων πληρώθηκαν, δεν πήραν μίζες από τη SIEMENS.
Αντί το κράτος να προστατεύσει και να διευκολύνει, ώστε να τελειώσει όσο γίνεται γρηγορότερα αυτή η περιπέτεια, επιτείνει το πρόβλημα, αποδεικνύοντας την ανεπάρκεια της δικαιοσύνης και ενισχύοντας την άποψη ότι ζούμε σε ένα άδικο κράτος, με σαθρό νομικό υπόβαθρο, ενταγμένο στην υπηρεσία της γραφειοκρατίας, που στραγγαλίζει κάθε δημιουργική προσπάθεια.
Το ξέρω δεν ανακάλυψα την πυρίτιδα, τα αναφέρω όμως σε συνέχεια της χθεσινής μου πρότασης για την καθιέρωση της ημέρας του συμβασιούχου. Ο δήμαρχος του μέλλοντος, και δεν αναφέρομαι στο εγγύς - μετά από κάποιες δεκαετίες - να έχει υπόψη του την τοποθέτηση μνημείου, έμπροσθεν του Μαρασλείου Μεγάρου, που θα καταθέτουν στεφάνια οι απαλλαγμένοι ελπίζω εργαζόμενοι απ’ αυτή τη φρίκη, υπέρ του άγνωστου συμβασιούχου.
……………………………………………………………………………Φοβάμαι ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται και ενόψει, βουλευτικών εκλογών, οι αυτόκλητοι σωτήρες επαγρυπνούν. Πριν προλάβουν να μας υποσχεθούν τη σωτηρία, καλό θα είναι τα θεσμοθετημένα όργανα του Δήμου, με την ευθύνη που ταιριάζει σε ένα τόσο σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα, να προηγηθούν. Αυτό δεν πρέπει να γίνει αύριο, πρέπει να γίνει χθες…