Φωτιά να τους κάψει

Κανείς δεν το αμφισβητεί. Η απεργία είναι  η έσχατη μορφή αντίστασης για κάθε εργαζόμενο. Γι’ αυτούς  όμως που έχουν απαξιώσει την εργασία,  που δημιουργούν στρατιές ανέργων και επιθυμούν να επαναφέρουν συνθήκες σκλαβιάς,  δεν ιδρώνει τ’ αυτί τους.  Δεν ζητούν κόσμο για δουλειά, την έκαναν την δουλειά τους.  Συγκέντρωσαν  όλο τον   πλούτο, κάπου  στο πλανήτη και το μόνο που θέλουν είναι να έχουν  την ησυχία τους να τον χαρούν.  Μην σας εντυπωσιάζει. Το σύστημα, έχει χάσει τον προσανατολισμό του, έχει περάσει στο στάδιο του εκφυλισμού. Γεννάει τέρατα. Χρειάζονται πλέον πιο  δραστικά όπλα για να καταπολεμηθεί. Μια μεγάλη φωτιά να τους κάψει.    

Σ’ αυτόν τον καθημερινό πόλεμο, με όπλα μόνο τις λέξεις, προσπαθώ να μπω και να βγω απ’ το μυαλό μου, νικητής. Για τη ζωή που πίστεψα, για τη ζωή που ονειρεύομαι και αγαπάω. Αυτή τη ζωή αγαπητοί συνένοχοι αναγνώστες, προσπαθώ να υπερασπιστώ, ντύνοντας την πολλές φορές με εκκωφαντικές λέξεις και προστατεύοντας την με απλήρωτες σιωπές.
Για αυτή τη ζωή έδωσα ότι έχω και δεν έχω. Όλα. Εσωτερικά και εξωτερικά. Γι’ αυτό τα βήματα εξοκείλουν. Διαφορετικά βήματα περπατάς, όταν δεν έχεις και προσπαθείς να δώσεις. Βλέπεις το βουνό και πλέον κοιτάς τι δρόμο μπορείς να χαράξεις. Δρόμο από την αρχή, δικό σου, που θα σε οδηγήσει εκεί που θέλεις, ακόμα και στο γκρεμό που θα έχεις επιλέξει. Και  αυτό έχει άλλη γοητεία…

Αυτό που μας συμβαίνει είναι πρωτόγνωρο και σοκαριστικό. Μήνα με το μήνα, μέρα με τη μέρα, μας αφαιρούν το μέλλον, μας κλέβουν τη ζωή. Κατακτήσεις αιώνων γκρεμίζονται και δεν υπάρχει πίσω ούτε εμπρός. Παρακολουθούμε αποσβολωμένοι, φοβισμένοι, εξουθενωμένοι το λάθος μας, να πιστέψουμε τους ψεύτες και τους κλέφτες.
Τι ονειρεύομαι; Ίσως η περιφρόνηση σ’ αυτό το σάπιο σύστημα που μας περιβάλει, αποτελεί σήμερα την πλέον επαναστατική στάση όλων αυτών που σέβονται τον εαυτό τους. Αν γελαστείς και ακολουθήσεις την τρέχουσα επικαιρότητα, μοιραία θα ενισχύσεις αυτή την σαπίλα της πολιτικής ζωής, που βιώνουμε σαν χώρα. Τι άλλο μπορώ να κάνω εκτός από την περιφρόνηση; Να διαφυλάξω σαν κόρη Οφθαλμού τους σπόρους της αναρχίας μου, σε ένα σύστημα που έχει κατορθώσει να του ανήκουν όλοι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και μάλιστα στοιχισμένοι στο ίδιο λόχο, του ίδιου τάγματος, του ίδιου συντάγματος, της ίδια στρατιάς, του ίδιου παγκόσμιου στρατού. Δεν μπορεί να ακολουθούμε την νομιμότητα των παρανόμων. Μια  μεγάλη  φωτιά χρειάζεται, που θα απονείμει δικαιοσύνη…

  
 

Την κάναμε λαχείο

Μέρες προσγείωσης, μας τέλειωσαν τα παραμύθια. Η εξέλιξη ήταν προδιαγεγραμμένη, η περιέργεια όμως να γίνουμε μάρτυρες της καταστροφής ακόμα πιο δυνατή. Σε τι να ελπίζουμε; Σε ένα μεγάλο μπουμ, τώρα πως,  μη ρωτάτε.  Είναι αυτό που περιμένουν όλοι, τώρα τι; Μη τους ρωτάτε.

Αυτό το κεραυνοβόλο μας στοιχίζει τελικά. Πώς να πάει μπροστά το καράβι με ναύτες χωρίς βιογραφικά, χωρίς ταυτότητα. Θα βουλιάξει.
Δεν αλλάζουν οι άνθρωποι, κουβαλούν την ιστορία τους και την ιστορία των προγονών τους. Σε ανύποπτο χρόνο, τα ξεβράζει η ιστορία και τότε τρέχουμε να μαζέψουμε θύελλες. Όχι μόνο βιογραφικά και γενεαλογικό δέντρο, γιατί ποτέ δεν ξέρεις πότε θα σκάσει το καθίκι ο προπάππους ή η μέγαιρα η προ  γιαγιά.
Κάθε φορά το λέω και καμιά φορά δεν το κάνω, έτσι θα πάει αυτή η ιστορία, με την προσδοκία ότι αλλάζουμε, μέχρι να έρθει η διαβεβαίωση ότι δεν αλλάζουμε τελικά.
Αυτό το ταξίδι με τους άγραφους ναύτες δεν έχει προορισμό, δεν υπάρχουν λιμάνια μια πορεία μόνο πότε στη γαλήνη και πότε στην τρικυμία. Αφού το ρίξαμε στην τύχη τι περιμένουμε…
Μόνο εκείνες τις φωτογραφίες από τις γκοφρέτες  καταφέραμε ν’ αλλάξουμε.

«Σε ένα μεγάλο μπουμ»,   μέχρι τότε,   εμείς θα συνεχίσουμε τις θυσίες, τραγουδώντας, με παράπονα «και ποια θυσία ποια θυσία, έχει κάνει αυτή για μένα…»  Να την κάνουμε την θυσία. Η άπνοια πάντως θα παραμείνει και ο ζητούμενος ούριος άνεμος για τις καλλίτερες μέρες των υποσχέσεων, θα κρατήσει δεμένα τα πλοία στα λιμάνια. Όσες θυσίες και να κάνουμε δεν πρόκειται να πάμε ούτε μίλι μπροστά. Αυτή η χώρα από τότε που έν χωρώ τραγουδούσαμε ήτανε ένα μικρό καράβι που ήταν α α αταξίδευτο… Εκεί έμεινε μικρό και αταξίδευτο, η διαφορά είναι, όσο με τις φωνές μας προσπαθούσαμε τότε, να μεταθέσουμε τις ευθύνες του κλήρου, η αλήθεια είναι, ότι ο κλήρος έπεσε και στα αγόρια και στα κορίτσια, έπεσε σε όλους σ’ αυτόν το φτωχό Λαό, γι’ αυτό εν συνεχεία παραδεχτήκαμε ότι «την κάναμε λαχείο».
 Γιατί να κάνουμε ακόμα μια θυσία, έτσι και αλλιώς τα πλοία θα παραμείνουν στα λιμάνια και το ταξίδι που περιμέναμε θα μείνει ανεκπλήρωτο…

 
 

Οι λέξεις που λείπουν

Δεν ξέρω από πού να αρχίσω. Δυσκολεύομαι να βρω λέξεις, όχι για να περιγράψουν,  άλλωστε λίγο η πολύ, έχουμε γίνει όλοι μάρτυρες της ζοφερής εικόνας, της  ίδιας  της πραγματικότητας. Έχουμε δεδομένα, που δεν χρειάζεται να επαναλαμβάνουμε. Ξέρουμε τι έφταιξε. Ξέρουμε τους θύτες.  Το πρόβλημα βρίσκεται στα θύματα.  Όλες οι φυλές του Φαραώ, που να βρεις δρόμο να τις βάλεις να τον περπατήσουν.  Ο καθένας τραβάει τη μοναχική πορεία  του, ακολουθεί την πεπατημένη του, υπερασπίζεται τα  στενά  του συμφέροντα.

Αυτές τις λέξεις δυσκολεύομαι να βρω.  Λίγες σε μια σειρά που να σχηματίζουν μια πρόταση.   Τι κάνουμε;   Όλοι μαζί τι κάνουμε. Δεν ξέρω αν υπάρχουν αυτές οι λέξεις σήμερα, ή θα χρειαστεί να  γραφτούν με αίμα για να αφυπνίσουν συνειδήσεις, να  ενώσουν,  τους ανθρώπους που υποφέρουν, να ενώσουν τα θύματα απέναντι στους θύτες. Δεν είναι ότι ξεκινούν από διαφορετικές αφετηρίες,  μ’ αυτά που προηγήθηκαν, υπάρχει κατανόηση. Δεν μπορεί όμως,  μέσα σ’ αυτή βαρβαρότητα να  μην υπάρχει ένα σημείο επαφής. Να μην υπάρχει ένα σημείο, που να συναντηθεί  ο  πόνος,  η  δυστυχία, η ανάγκη. Τι πρέπει να γίνει δηλαδή, να συναντηθούμε όλοι στα συσσίτια, για να δώσουμε τα χέρια ή  και εκεί θα προσπαθήσουμε να ρίξουμε το διπλανό μας για τη μεγαλύτερη μερίδα;

ΟΧΙ δεν έχω τις λέξεις,  που θα εμπνεύσουν, που θα ενώσουν, που θα   στερήσουν  το μαλακό υπογάστριο απ’  αυτούς  σήμερα το κτυπούν ανελέητα. Με όλα τα μέσα.

Δεν έχω βρει τις λέξεις, για να πείσω τον ηλίθιο που άκουγα απόψε στην τηλεόραση, ότι  ο μόνιμος, ο αορίστου,  ο ορισμένου,  ο  του ιδιωτικού ή  του δημοσίου, ο   ελεύθερος επαγγελματίας, ο αγρότης, ο εργάτης, ο αστυνομικός,  ο στρατιωτικός,   ο δημοσιογράφος,   ο επιστήμονας,   όλοι εργαζόμενοι είναι.

Δεν έχω βρει λέξεις να τον βγάλω μέσα από το μικρόκοσμο του,  να του  πω πως οι διαχωρισμοί εφευρέθηκαν  για τον κρατούν δέσμιο, σκλάβο μια ζωή.

Να του το πω,   πως η διεκδίκηση,  για τα δίκαια αίτημάτα του, δεν είναι προσωπική του υπόθεση. Τα χαρτιά που προσκόμισε για να διαχωρίσει τη θέση του,   είναι κωλόχαρτα, στην καλύτεροι περίπτωση, στην χειρότερη τεκμήρια για τη θανατική του καταδίκη.

Επιτέλους να καταλάβει,  ότι από την στιγμή που εργάζεται,  και έχει απέναντι,  του αυτήν την κυβέρνηση    είναι εν δυνάμει μελλοθάνατος.

Αυτό είναι σήμερα το μεγάλο ζητούμενο, δυο τρεις λέξεις στην σειρά και κάποιοι, που θα μπουν μπροστά να τις φωνάξουν, για να γίνει η συνάντηση.    

 

   

                                    

Με μια λέξη. Βαρβαρότητα

Ποιος το περίμενε πριν είκοσι χρόνια,  που ξεκίνησε η έκδοση της εφημερίδας,που κρατάτε στα χέρια σας, ότι   η πατρίδα μας θα βίωνε μια τέτοια κατάσταση.   Ποιος το περίμενε, μετά από δυο δεκαετίες  να  καταγράφουμε  όχι αυτά που κερδίζονται,  αλλά αυτά  που χάνονται.   Τα προβλήματα  στις αρχές του 1990, που προβάλλαμε  φαντάζουν παρανυχίδες, μπροστά στη σημερινή καταστροφή.

Συμπληρώνονται  σήμερα είκοσι χρόνια έκδοσης  της «Κέρκυρας Σήμερα» και όπως ορθά αναφέρει ο εκδότης στο σημερινό  του άρθρο, «..Που διάθεση για εορταστικές πανηγυρικές εκδόσεις , όταν το καθημερινό ζητούμενο είναι η εξασφάλιση της επιβίωσης, μέσα σε ένα περιβάλλον  που έχει όλο και  πιο έντονα τα χαρακτηριστικά της ασφυξίας …»

Και όχι μόνο. Γινόμαστε μάρτυρες, μιας ανηλεούς υποτίμησης των πάντων. Ζούμε μια περίοδο, σκιάς.     Με μια λέξη. Βαρβαρότητα. Μια κατάσταση εκτός ελέγχου, εκτός σχεδίου. Χτυπάνε τυφλά.  Στο ψαχνό.  Αλλόφρονες με το μαχαίρι στα  χέρια που τρέμουν από φόβο, δολοφονούν έναν λαό άοπλο, κατακερματισμένο, αποδυναμωμένο,  σαστισμένο συγχυσμένο, εξουθενωμένο. Το λαό τους. Τη μάννα τους και τον πατέρα τους.  Τα  παιδιά τους.  Και αυτά που θα γεννηθούν.

Κανείς δεν θα μπορούσε να προβλέψει, ότι  οι τελευταίοι σπασμοί  αυτού του σάπιου συστήματος, που κυβερνάει  τη χώρα μας για τέσσερις δεκαετίες,  έκρυβαν τόση ένταση.  Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί, ότι  οι βασικοί υπαίτιοι, για την σημερινή κατάσταση  της πατρίδα μας,  θα είχαν τόσο  εχθρική συμπεριφορά, λίγο πριν το τέλος.  

Είναι πλέον πασιφανές.  Και οι πιο δύσπιστοι,  έχουν καταλάβει ότι  ο δρόμος των μνημονίων, οδηγεί όλο και πιο βαθιά στην κρίση.   Όλοι οι  αριθμοί έχουν αρνητικό πρόσημο. Όλοι αριθμοί  συνηγορούν πλέον  ότι πολύ σύντομα παρά  τις ανθρωποθυσίες, θα βρεθούμε σε χειρότερη κατάσταση.

Ίσως βρισκόμαστε στο πιο κρίσιμο σημείο αυτής της περιόδου. Η κυβέρνηση  αδύναμη και ανασφαλής, βγάζει όλη την επιθετικότητα της απέναντι στο λαό, επικαλούμενη την σωτηρία του για να σώσει το τομάρι της.

Η βαρβαρότητα μόνο με συλλογική προσπάθεια μπορεί να αντιμετωπιστεί  

  

Ποιοι Αργοναύτες, Μίμη;

Στην υπηρεσία του διαλόγου σήμερα η στήλη.   Συμφωνώ σε πολλά. Διαφωνώ όμως  με τους πληθυντικούς της ευκολίας  της φίλης αναγνώστριας, που γράφει τα παρακάτω, σχολιάζοντας το χθεσινό. Σε επόμενο θα πω τη γνώμη μου.

«Ξέρεις με ποιους πάλεψαν οι Αργοναύτες; Ξέρεις ότι σκότωσαν βασιλιάδες; Ξέρεις ότι έχασαν τον κυβερνήτη τους; Ξέρεις ότι πάλεψαν με κύματα πελώρια και πέρασαν από τρικυμίες φοβερές; Ξέρεις ότι άνοιξαν δια παντός τις συμπληγάδες;

Λοιπόν άκου, ούτε στην αρχαία Ελλάδα, ούτε στη μυθολογία υπήρχε αλληλεγγύη. Θεοί εκδικούταν θνητούς, ο Δίας γκάστρωνε όποια του άρεσε και ξεσήκωνε μάχες, κόρες θυσιάζονταν για να εξευμενιστούν οι θεοί και βασιλείς δολοφονούταν για το θρόνο (την καρέκλα δηλαδή). Η ιστορία βρίθει από εμφυλίους, εκστρατείες και επεκτατισμό. Πού την είδε την αλληλεγγύη ο Μίμης;

Κι αυτό θα στο πω. Την είδε στην ιερότητα του σκοπού. Ενώ τώρα δεν υπάρχει σκοπός. Τώρα υπάρχει like στο facebook. Αυτός είναι ο σκοπός. Να δείξουμε αλληλέγγυοι σε μια άρνηση. Χωρίς όμως κατάφαση. Ξέρεις ποια είναι η σημερινή αλληλεγγύη και ο σκοπός της; Να προσποιούμαστε τους αντιφρονούντες απέναντι σε μια πολιτική του Μνημονίου. Κι όλο αυτό ανώδυνα. Με ένα  share,  με ένα like, με μια φωναχτή συζήτηση στο καφενείο. Πάλι το Εγώ δηλαδή. Δηλώνω Εγώ ότι διαφωνώ και αφού το δήλωσα, καθάρισα.

Γίνεται μάχη χωρίς αίμα; Διαζύγιο δίχως δάκρυ; Μα όσο ψωνίζεις το μπλουζάκι απ’ το πολυκατάστημα, όσο πίνεις κι ένα καφεδάκι στη μεγάλη πλατεία του μικρού σου χωριού, όσο βγαίνουν και τα φροντιστήρια του παιδιού, ναι μεν διαφωνείς αλλά δε ρισκάρεις ν’ ανοίξει μύτη. Αρνείσαι, αλλά θεωρητικά. Διαφωνείς, αλλά διαδικτυακά. Θυμώνεις, αλλά από την ξαπλώστρα το καλοκαίρι, κι απ’ τον καναπέ το χειμώνα.

Άρα αγαπητέ Μίμη, Νίκο, Μαρία, δεν παίζει το σενάριο «αλληλεγγύη προς ένα σκοπό» γιατί οι όροι είναι ξάπλα. Κι ας διαφωνούμε σε εκατό σημεία, κι ας είμαστε ανταγωνιστικοί, κι ας είμαστε αρχομανείς, κι ας παθιαζόμαστε, αν ο κοινός σκοπός υπήρχε, τότε θα ήμασταν πραγματικά αλληλέγγυοι.

Τώρα είμαστε απονευρωμένοι. Και άσε τους Αργοναύτες στην ησυχία τους, γιατί εμείς ούτε να σκοτώσουμε μπορούμε, ούτε να σκοτωθούμε, για κανένα σκοπό. Γιατί δεν υπάρχει σκοπός. Γιατί απλά, το αμερικανικό βόλεμα τον καταργεί. Γιατί εάν ποτέ υπάρξει, η αμερικανιά μας θα τον μηδενίσει πριν καν δημιουργηθεί. Γιατί είμαστε λούμπεν επαναστάτες και ψευτο-αριστεροί από μόδα. Και κυρίως γιατί δεν έχουμε μία κατάφαση, αλλά μόνο άρνηση. Σκοπός, ιδέα, σχέδιο ίσον άγνωστες λέξεις.

Η αντίσταση γίνεται στο Facebook και στο καφενείο, και πριν βιαστείτε να σχολιάσετε, όχι, δε βγάζω τον εαυτό μου απ’ έξω. Δυστυχώς δε με λένε Ιάσονα…»

Μας χάλασαν οι ευκολίες

Aυτά που εμείς με στωικότητα υπομένουμε σήμερα, σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσαν να συμβούν εδώ και κάποιες δεκαετίες,. Ο Λαός με κοντινές μνήμες από την αντίσταση και τον εμφύλιο, με μια 7χρονη δικτατορία στην πλάτη,  δεν θα μπορούσε να δεχτεί, αυτόν τον εξευτελισμό που υφίσταται σήμερα, από τη νέα τάξη πραγμάτων. Πέρασαν όμως τα χρόνια, ο Καραμανλής έγινε Κωστάκης, ο Ανδρέας Γιωργάκης  και η Νέα Ελλάδα του Σαμαρά συνεπικουρούμενη από τον Βενιζέλο είναι  έτοιμη για όλα. Να τα δώσει όλα. Όχι δεν ξέχασα τον Σημίτη.

Παρακολουθώντας χθες μια αμερικάνικη τηλεοπτική σειρά, γύρισα πίσω στην δεκαετία του ’90, σε εκείνες τις εύκολες μέρες που αποπειράθηκαν να ζήσουν οι έλληνες, πιστεύοντας, τρομάρα τους, ότι έχουν και αυτοί δικαίωμα στο αμερικάνικο Όνειρο. Χρηματιστήρια, γιάπηδες Σημίτηδες, Μαντέληδες Τσουκάτοι, να μην ξεχάσω και τον Παπαντωνίου.  Ο Άκης,  τιμωρία  στο Αμύνης,  είχε άλλες ασχολίες.  Το Όνειρο δεν άργησε να γίνει εφιάλτης. Οι αμερικανοί για να ζήσει η πλουτοκρατία τους αυτό το Όνειρο, δεν διστάζουν χρόνια τώρα, να ματοκυλίζουν τους λαούς και εμείς, πιστέψαμε ότι μπορούσαμε  να γίνουμε αμερικάνοι.
 

Πρέπει να ξαναγινούμε Αργοναύτες», υποστηρίζει σε μια  παλαιότερη συνέντευξη του ο Μίμης Ανδρουλάκης, ελπίζοντας στη δύναμη της αυτοσυντήρησης, του αγώνα για επιβίωση, της προσαρμογής, της εξέλιξης, της αλλαγής. Η πίεση της μεγάλης ανάγκης θα μας κάνει καλύτερους. Οι εύκολες και καλές μέρες χάλασαν τον Έλληνα. Αμβλύνθηκε το ένστικτο του «Οδυσσέα» που είχε μέσα του, του αγωνιστή, του δημιουργού, του καινοτόμου.
Ας πάψουμε επιτέλους να σκεφτόμαστε αμερικάνικα. Εμείς ό,τι κατακτήσαμε το κατακτήσαμε με μεγάλη προσπάθεια δεν πατήσαμε επί πτωμάτων. Αυτοί που επιδίωξαν την εύκολη ζωή δεν δίστασαν να βουτήξουν τα χέρια τους στο αίμα. Αυτοί που έκαναν θεό τους το χρήμα και θεοποίησαν τις αγορές ποτέ δεν θα καταλάβουν την αξία της πραγματικής ζωής, αυτής της ζωής που οι έλληνες μέσα από τα δίκτυα αλληλεγγύης, που ανέκαθεν υποστήριζαν και συμμετείχαν, έχουν ζήσει μέχρι σήμερα.

Το αμερικάνικο όνειρο που έγινε παγκόσμιος εφιάλτης

Αυτό για να μην το ξεχάσω.  Και ξαφνικά, όλο το μένος κατά των αμερικάνων   ως δια μαγείας υποχώρησε.  Ας είναι καλά η Μέρκελ. Ξεχάστηκε, η επτάχρονη δικτατορία, ξεχάστηκαν τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Βιετνάμ,  Ιράκ Σερβία, κατεστραμμένες  πόλεις, διαμελισμένα πτώματα, τρομαγμένα μάτια μικρών παιδιών. Ποτάμι αίματος αθώων, στο βωμό των συμφερόντων της υπερδύναμης. Έγιναν ξαφνικά «οι φονιάδες των Λαών», φίλοι και αδελφοί;  Τώρα θα που πείτε τους αμερικάνους να θυμάται αυτός ο λαός,  εδώ  έχει ξεχάσει  τι έλεγε πέρυσι ο Σαμαρά και πριν δυο εβδομάδες ο Βενιζέλος.  Δεν είναι τυχαίο, που κατέχει το παγκόσμιο ρεκόρ αμνησίας, καταφέρνοντας το απίθανο να εκλέγει για σαράντα συναπτά έτη δυο κόμματα, που τον οδήγησαν στην καταστροφή και ακόμα συνεχίζουν.

Ευτυχώς βρέθηκε ένα αμερικανάκι με ευαισθησίες, για να μας θυμίσει το βρώμικο ρόλο που παίζει η Αμερική στην παγκόσμια κοινότητα. Οι  πρόσφατες αποκαλύψεις   του Έντουαρντ Σνόουντεν, για κατασκοπεία των ΗΠΑ σε συμμαχικές κυβερνήσεις και της συγκέντρωσης δεδομένων από ηλεκτρονικές επικοινωνίες εκατομμυρίων πολιτών ανά τον κόσμο, δείχνουν το ενδιαφέρον αυτής της αχόρταγης ιμπεριαλιστικής δύναμης για τους φίλους της. Η συνέχεια των αποκαλύψεων έχει περισσότερο ενδιαφέρον. Η εφημερίδα Νιου Γιορκ Τάιμς, σε ανταπόκριση από το Λονδίνο, επικαλείται σχετικό δημοσίευμα της εφημερίδας Γκάρντιαν, σύμφωνα με το οποίο ο κατάλογος με τους στόχους της αμερικανικής κατασκοπείας περιελάμβαναν τις αποστολές της Ε.Ε στις ΗΠΑ, τις πρεσβείες της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Ελλάδας, καθώς επίσης αρκετούς άλλους συμμάχους των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένων της Ινδίας, της Ιαπωνίας, του Μεξικού, της Νότιας Κορέας και της Τουρκίας. Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε. Η Γερμανία, είναι παρανυχίδα, μπροστά στους πραγματικά υπαίτιους για τα βάσανα της ανθρωπότητας.  Στο βάθος, βάθος, ακόμα και αυτή η οικονομική κρίση που βιώνει η πατρίδα μας, μια Αμερική κρύβει.  Από εκεί ξεκίνησε  ο μονεταρισμός,  από εκεί η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας από εκεί  και η πρόσφατη χρηματοπιστωτική κρίση. Το αμερικάνικο όνειρο που έγινε  παγκόσμιος εφιάλτης.

Για να μην ξεχνάμε λοιπόν, η Γερμανία λάντζα κάνει,  η Αμερική  κινεί τα νήματα.