Μου λείπει εκείνη η αταξία. Η ακατέργαστη, απείθαρχη ελευθερία να ζεις χωρίς να ζητάς διαρκώς την έγκριση της πραγματικότητας. Να ερωτεύεσαι χωρίς ασφαλιστικές δικλίδες, να ονειρεύεσαι χωρίς να υπολογίζεις την απόδοση της επένδυσης, να διαφωνείς χωρίς να φοβάσαι τη μοναξιά. Να ανοίγεις μια πόρτα χωρίς να γνωρίζεις τι βρίσκεται πίσω της.
Τότε οι λέξεις είχαν κατοικία. Το αγαπώ είχε θερμοκρασία, η φιλία είχε διάρκεια, η αλληλεγγύη είχε χέρια και η ελευθερία είχε πρόσωπο. Μια λέξη μπορούσε να δεσμεύσει έναν άνθρωπο περισσότερο από χίλιες υπογραφές. Η γλώσσα ήταν ακόμη ένας τόπος συνάντησης, όχι ένα εργαλείο εντυπώσεων.
Σήμερα ζούμε στον μεγάλο πληθωρισμό των λέξεων. Όλοι μιλούν για αλήθεια, αγάπη, αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη. Οι λέξεις κυκλοφορούν ελεύθερες, οι σημασίες τους όμως βρίσκονται σε αιχμαλωσία. Η ευαισθησία έγινε δημόσια εικόνα, η ευτυχία διαφημιστικό προϊόν, η επικοινωνία υποκατάστατο της ανθρώπινης επαφής. Έχουμε χιλιάδες τρόπους να συναντηθούμε και όλο και λιγότερους λόγους να κοιταχτούμε στα μάτια.
Κάπου στη διαδρομή χάσαμε την αυθάδεια να υπάρχουμε. Ανταλλάξαμε την περιέργεια με τη βεβαιότητα, την έκπληξη με τη συνήθεια, την περιπέτεια με την ασφάλεια. Μάθαμε να αυτολογοκρινόμαστε πριν ακόμη μιλήσουμε, να περιορίζουμε τις επιθυμίες πριν ακόμη γεννηθούν, να αποφεύγουμε το λάθος σαν να είναι η μεγαλύτερη ανθρώπινη καταστροφή.
Η ζωή χρειάζεται την ανατροπή, το απρόβλεπτο, την παραφορά. Χρειάζεται εκείνη τη δημιουργική αταξία που αναστατώνει τις βεβαιότητες και ξαναδίνει στην ύπαρξη το δικαίωμα της έκπληξης. Χρειάζεται ανθρώπους που δεν φοβούνται να ξεβολέψουν τον κόσμο, ακόμη κι όταν ο κόσμος τούς ζητά να προσαρμοστούν.
Γι' αυτό θέλω να γυρίσω πίσω. Να ξαναβρώ τις παρθένες λέξεις, πριν τις παραμορφώσουν οι σκοπιμότητες. Να ξαναβρώ την τόλμη να πιστεύω, την ελευθερία να επιθυμώ, την αθωότητα να παρασύρομαι. Να ξαναδώ τον κόσμο με εκείνο το βλέμμα που δεν είχε ακόμη μάθει να συμβιβάζεται.
Και να σηκώσω το κεφάλι στον ουρανό. Να αναζητήσω εκείνο το μοναδικό σύννεφο που κάποτε ήταν ο ήλιος.
Μας περισσεύουν τα λόγια και μας λιγοστεύει η ζωή.
Κάπου ανάμεσα σε όσα μάθαμε να είμαστε, χάσαμε εκείνο που ήμασταν. Η αταξία μας περιμένει. Καιρός να ξαναγίνουμε απείθαρχοι.
Η φωτογραφία από την ταινία «Παρίσι, Τέξας» του Βιμ Βέντερς

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου