Κινούμενη άμμο το τηλεοπτικό τοπίο

Αυτό το μεταβαλλόμενο τηλεοπτικό τοπίο, ανάλογα, που φυσάει ο άνεμος και το χρήμα, δεν πρέπει να επιβάλλει την επικυριαρχία του στην κοινωνία. Πρόκειται για ένα φαινόμενα που ξεφεύγει από το συνηθισμένο ρόλο της τηλεόρασης, και οδηγεί στην ανυποληψία των πάντων.
Κανένας δεν ωφελείτε, ακόμα και αυτοί που πρόσκαιρα νοιώθουν ικανοποίηση για τα κτυπήματα στους αντιπάλους τους, είναι σίγουρο ότι πολύ σύντομα θα έρθει και η σειρά τους.
Κινούμενη άμμος το τηλεοπτικό τοπίο. Χωρίς πολιτικές αρχές, χωρίς ιδεολογία, χωρίς σταθερές, με απούσα παντελώς την δημοσιογραφική δεοντολογία.
Οι τηλεθεατές πολλές φορές τσιμπιούνται, «χθες δεν τον εξυμνούσαν, σήμερα γιατί τον λοιδορούν;» Από τα πολλά τσιμπήματα αρχίζουν να δίνουν την απάντηση τους και πολλές φορές την εκφράζουν και στην κάλπη, μια απάντηση εντελώς αντίθετη από τις προτροπές των τηλεοπτικών αντρεικέλων.
Το πολιτικό παιγνίδι πρέπει να αλλάξει γήπεδο, δεν μπορεί να παίζεται στις τηλεοπτικές οθόνες, αλλά στο φυσικό χώρο, που δεν είναι άλλος από την κοινωνία.
Την ευθύνη γι’ αυτό την έχουν κατά κύριο λόγο οι πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής. Οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι και οι αιρετοί άρχοντες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, που αποτελούν και τα κατά καιρούς θύματα αυτής της τακτικής, πρέπει να αντιδράσουν συλλογικά, δεν μπορούν με την συμμετοχή τους και την ανοχή τους να αναγορεύουν τιμητές των πάντων, τους « τηλεοπτικούς αστέρες». Να μην ξεχνούν ότι αυτοί έχουν τιμηθεί με την ψήφο του Λαού και αυτό τους καθιστά ισχυρούς και ικανούς να αντιμετωπίσουν και να εξαλείψουν τέτοιες νοσογόνες καταστάσεις. Άλλωστε - και αυτό φαίνεται από τα εκλογικά αποτελέσματα - δεν είναι πάντα ο καλλίτερος σύμμαχος η τηλεόραση για τους πολιτικούς.







.

Μια αιωνιότητα και μια μέρα

Έγραφα παλαιοτέρα ότι μια ζωή με κυνηγούσε το εφήμερο, η πορεία μου όμως αποδεικνύει ότι εγώ κατά βάθος το κυνηγάω.
Έχω την ευτυχία να ανήκω στην ομάδα των συμβασιούχων, αορίστου χρόνου. Ελπίδα όλων των συνάδελφων μου είναι η μονιμοποίηση, εξαιρώ τον εαυτό μου απ’ αυτήν την προοπτική, φαντάζομαι ότι η προσωπική ομηρία από εκεί αρχίζει.
Αυτή η τακτοποίηση της μονιμότητας με τρομάζει, έχω βαθύτατα ριζωμένη, την αίσθηση του παροδικού, αισθάνομαι περαστικός από παντού, δεν λέω για τη ζωή, αυτό δεν θέλω να το σκέφτομαι
Καταλαβαίνω την αγωνιά των συνάδελφων ύστερα απ’ αυτό το καθεστώς ανασφάλειας που βιώνουν τόσα χρόνια, προσωπικά όμως μου φαίνονται εντελώς ξένα όλα αυτά. Για μένα η ζωή είναι κίνηση, ροή αγώνας. Eίναι διαρκής αναζήτηση αναίρεση και αμφισβήτηση. Μονιμότητα διαθέτει μόνο ο θάνατος.
Σε ένα παλαιότερο χρονογράφημα στην «Καθημερινή της Κυριακής» διάβασα μια περίπτωση μονιμότητα, που προσεγγίζει την αιωνιότητα.
«Αξιωματικός γεννημένος το 1875 νυμφεύτηκε εικοσιπέντε χρόνια νεότερή του - η οποία ζει ακόμα, θαλερότατη, και εισπράττει σύνταξη. Και μετά από αυτήν, η κόρη, γεννημένη το 39 και πρόσφατα χωρισμένη, θα εισπράττει, στατιστικά, και μέσα στον 21ο αιώνα. Να μια περίπτωση μονιμότητας που μπορεί να διαρκέσει εκατόν τριάντα χρόνια».
εργάζεσαι τριάντα πληρώνεσαι εσύ και οι απόγονοι σου εκατό τριάντα, αυτό θα πει αλληλεγγύη για τις επόμενες γενιές.
Επειδή οι άνθρωποι είναι περαστικοί καλό είναι να αποφεύγουν την μονιμότητα. Μου λένε ότι αυτό το αμάξι κρατάει μια ζωή και με πιάνει τρόμος. Τι θα πει μια ζωή, μια ζωή κρατάνε οι άνθρωποι και όλα τα άλλα πρέπει να τ’ αλλάζουν.
Η μονιμότητα δεν είναι απλώς μια υπαλληλική ιδιότητα. Είναι μια διαφορετική έννοια του χρόνου και της ζωής.
…………………………………………………………………………………………..
Το αφιερώνω στους ταλαιπωρημένους συναδέλφους συμβασιούχους και τους υπενθυμίζω ότι με την μονιμότητα στο δημόσιο δεν κερδίζουμε και την αιώνια ζωή.

Στον αστερισμό των «Δροσερών»

Τα κλασσικά επίθετα δεν αρκούν, χρειάζονται καινούργιες λέξεις για να προσδιορίσουμε τους χαρακτηριστικούς τύπους της εποχής. Οι γιάπηδες, ήταν άγνωστη λέξη εδώ και κάποια χρόνια και τα κουτσαβάκια μας τελείωσαν. «Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια τους πάτησε το τραίνο». Η εποχή μας ξεβράζει τύπους δροσερούς, που μπερδεύονται ανάμεσα μας, και ολοένα, μας αφαιρούν άρωμα, και χρώμα, μας κλέβουν το αυθεντικό και ουδετεροποιούν το τοπίο.
Ο «Δροσερός» είναι λίγο απ’ όλα, δηλαδή τίποτα.
…………………………………………………………………………………………..
Μια μετακόμιση η αιτία για την απουσία της στήλης, είχαμε μείνει στην διάσπαση, εγώ ακόμα ελπίζω και ας επιμένουν εκεί στο ΠΑΣΟΚ σ’ αυτήν την προσχηματική ενότητα.
…………………………………………………………………………………………..
Ξεκίνησα, με τον «Δροσερός», όχι τυχαία. Αυτά που συμβαίνουν σήμερα στο ΠΑΣΟΚ αλλά και γενικότερα ο εκφυλισμός της πολιτικής, αποτελεί κυρίως έργο «Δροσερών», Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι γεμάτο από δροσερούς τύπους.
…………………………………………………………………………………………..
«Κόκκινο τριαντάφυλλο» από τις σπάνιες φορές πλέον που ακούγεται αυτό το θαυμάσιο τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη, γραμμένο για τον Αλέκο Παναγούλη. Αξίζει τον κόπο να μεταφέρω το σχόλιο πριν το τραγούδι.
«Αυτοί ήταν οι δικοί μας ήρωες, αυτό το αίμα έβαφε τους δρόμους των ονείρων μας. Αν ρωτήσει ένας νεαρός σήμερα να του πω ποιον να θαυμάσει, δεν ξέρω να απαντήσω. Ποιοι είναι οι ήρωες σήμερα; Και μη μου πεις αλίμονο στη χώρα που έχει ανάγκη ηρώων. Γιατί θα σου πω αλίμονο μας που ήρωες σήμερα είναι μόνο όσοι δεν έχουν πιστωτικές κάρτες».
…………………………………………………………………………………………..
Το επίθετο «Δροσερός», που από δω και πέρα θα το συναντάμε και σε αλά κείμενα, μου το δάνεισε νεαρός, που ψάχνει και αυτός να βρει τους ήρωες του…





.

Η καλύτερη λύση, η διάσπαση

Τελικά δεν υπάρχει ιδεολογική σύγκρουση στο ΠΑΣΟΚ. Οι συμμαχίες που σχηματίζονται εν όψη νέας ηγεσίας ,αφορούν στην κατανομή της εξουσίας και μόνο.
Την τελευταία δεκαετία το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει υποστεί τέτοια διάβρωση, που δύσκολα μπορεί να σταθεί πλέον.
Οι τοποθετήσεις διαφόρων στελεχών, υπέρ του ενός ή του αλλού, αλλά και η ουδετερότητα ορισμένων, που κρατούν αποστάσεις ασφαλείας, παρουσιάζουν μια εικόνα προς τα έξω άκρως απογοητευτική.
Καμία τάση, κανένα ρεύμα, που να δικαιολογεί το πολυσυλλεκτικό, κανένας ηθικός φραγμός, δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο σε μια πορεία, που κυριαρχείτε από την εξυπηρέτηση άκρατων φιλοδοξιών, και προσωπικών συμφερόντων. Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει καταφέρει να απαλλαγεί από το παρελθόν του και τις κακές συνήθειες που απέκτησε στα τόσα χρόνια που διακυβέρνησε την χώρα.
Σε τοπικό επίπεδο, διαβάζοντας το κείμενο, στήριξης του Γιώργου Καλούδη προς τον Ευάγγελο Βενιζέλο, βρήκα την πρώτη φράση για να ξεκινήσω το σημερινό μου κείμενο. «Τελικά δεν υπάρχει ιδεολογική σύγκρουση στο ΠΑΣΟΚ». Και αναφέρω τον Γιώργο Καλουδη γιατί όλα αυτά τα χρόνια, μου είχε δώσει την εντύπωση ότι οι συγκρούσεις του, με την άλλη συνιστώσα, είχαν ιδεολογικό υπόβαθρο.
…………………………………………………………………………………………..
Δεν έχει νόημα λοιπόν να μιλάμε για το «Όλον» ΠΑΣΟΚ, για ενότητα και πράσινα άλογα. Η καλύτερη λύση για την ελληνική κοινωνία είναι η διάσπαση, η διάσπαση που θα βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Η διάσπαση που θα απεγκλωβίσει δυνάμεις και θα δημιουργήσει νέες. Μόνο η διάσπαση μπορεί να απειλήσει τη δεξιά και όχι αυτό το απονευρωμένο συνοθύλευμα, που δεν ξέρει που πατά και που βαδίζει.
…………………………………………………………………………………………..







.

Λύκε, Λύκε, είσαι εδώ

Αυτές τις μέρες, που ασχολούμαι με την κρίση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, έχω λάβει αρκετά μηνύματα του τύπου «αφού δεν είσαι ΠΑΣΟΚ γιατί τόσο ενδιαφέρον;» Δεν πρόκειται να απαντήσω, όπως αυτοί οι σωτήρες της τηλεόρασης, που εκφράζουν την λύπη τους και τη συμπάθεια τους, ευχόμενοι, να μη διασπαστεί το ΠΑΣΟΚ, γιατί το έχει ανάγκη ο τόπος και τα γνωστά.
Έχω υποστηρίξει και παλαιότερα ότι το ΠΑΣΟΚ αποτελεί τον πιο ενδιαφέροντα πολιτικό χώρο, ένα κόμμα που κατόρθωσε στην αρχή με συνθήματα και στη συνεχεία με την εξουσία που διαχειρίσθηκε για είκοσι περίπου χρόνια, να εγκλωβίσει δυνάμεις από την δεξιά μέχρι και την αριστερά. Σήμερα μακριά από την εξουσία για τέσσερα χρόνια και για αλλά τέσσαρα που θα ακολουθήσουν, έχουν δημιουργεί όλες οι κατάλληλες προϋποθέσεις για να απεγκλωβιστούν δυνάμεις και να αλλάξει επιτέλους το πολιτικό σκηνικό του ισχυρού δικομματισμού που ευθύνεται για την σημερινή κατάσταση στη χώρα.
Είναι δικαιολογημένο το ενδιαφέρον για ένα κόμμα που αισθάνομαι να με έχει κλέψει. Και με έκλεψε σε μια εποχή που έκανα όνειρα. Τα όνειρα μου έκλεψε και την τιμή της πολιτικής που την είχα σε υπόληψη. Καθόλου δεν λυπάμαι, ίσα - ίσα χαίρομαι και ελπίζω.
Τα παιδικά μου χρόνια ευθύνονται τελικά γι’ αυτό όψιμο ενδιαφέρον, εκείνα τα περιβόητα παιδικά χρόνια που βάζουν στα ποδιά μας αλυσίδες καταδίκου και στους ώμους μας φτερά δαίμονα.
Και μην μου φέρεται πάλι το δεξιό μπαμπούλα για να κάνουμε συγκρίσεις. Αυτό το παραμύθι όταν το λέει ο λύκος, εκείνος, της κοκκινοσκουφίτσας, δεν μας συγκινεί πλέον