Όχι νέο «Καποδίστρια»

Τώρα που πήρε την εργολαβία ο Καλλικράτης για να δούμε τι θα γίνει. Άκουσα χθες σε τηλεοπτική συνέντευξη τον πρόεδρο της ΤΕΔΚ του Νομού μας, να υποστηρίζει ότι οι συνενώσεις των δήμων μπορεί να οδηγήσουν σε καθεστώς προ «Καποδίστρια», με τις κοινότητες να ξαναβρίσκουν το ρόλο τους. Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί, αφού η νέα αρχιτεκτονική για την αυτοδιοίκηση στηρίζεται σε άλλα κέντρα. Οι κοινότητες μέσα σε μεγάλους Δήμους, είναι βέβαιο ότι θα αποκτήσουν οντότητα, θα αναπτύξουν πρωτοβουλίες που πηγάζουν μέσα από την ανάγκη που δημιουργεί η απόσταση, σε καμιά περίπτωση όμως δεν θα είναι όπως παλιά.
Η αλήθεια είναι ότι αυτό το καινούργιο εγχείρημα, επί χάρτου για την ώρα, γεννάει προσδοκίες, άλλωστε στη κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η αυτοδιοίκηση, σε συνθήκες, που φτάνουμε να πούμε, «δεν πάει παρακάτω», το καινούργιο μας δημιουργεί ελπίδες, αρκεί να μην αποδειχτούν φρούδες, όπως αυτές του «Καποδίστρια»
Ο προβληματισμός μου βρίσκεται στην υλοποίηση και κυρίως στους ανθρώπους που θα κλιθούν να υλοποιήσουν αυτό το σχέδιο. Ας ελπίσουμε να μην επαναληφθεί η κατάσταση των «βιογραφικών» από την πλευρά της κυβέρνησης, δεν αντέχει άλλη κοροϊδία αυτός ο τόπος.

Για την Κέρκυρα θα συμφωνήσω με την κοινή λογική που φαίνεται ότι αποτελεί και την πλειοψηφία: Τρεις Δήμοι Βοράς, Μέση και Νότος, με τον δήμο κερκυραίων να επεκτείνεται προς όλες τις κατευθύνσεις. Είναι αδιανόητο ο μεγάλος δήμος του νησιού να ασφυκτιά μέσα στα στενά γεωγραφικά όρια που βρίσκεται σήμερα.
Αν δήμος κερκυραίων παραμείνει ως έχει είναι βέβαιο πως ο «Καλλικράτης» για το νησί μας, θα ακολουθήσει το δρόμο του «Καποδίστρια».

Καλλικράτης καθότι μεγαλοεργολάβος

Σήμερα και αύριο, λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων θα απουσιάζω από την στήλη. Επειδή αυτές τις μέρες θα μας απασχολήσει η Διοικητική Μεταρρύθμιση, το σχέδιο «Καλλικράτης», όπως το ονόμασαν, βρήκα ένα ενδιαφέρον άρθρο του Δημήτρη Σαραντάκου που δημοσιεύτηκε (19.1.2010) στο «Εμπρός» της Μυτιλήνης.
Το σχέδιο της διοικητικής αναδιάρθρωσης της χώρας, που θα αντικαταστήσει και θα συμπληρώσει το «σχέδιο Καποδίστριας», αντί να ονομαστεί «Καποδίστριας Β΄» ή «Νέος Καποδίστριας», οπότε θα συνδεόταν νοητικά με το παλιό, ονομάστηκε «σχέδιο Καλλικράτης». Μέχρις εδώ ουδείς ψόγος. Δικαίωμά τους να το ονομάσουν όπως θέλουν. Δεν αποκλείω μάλιστα το ενδεχόμενο να είναι ο «νονός» του σχεδίου κάποιος αρειμάνιος Κρητικός από το μικρό ορεινό χωριό Καλλικράτης της επαρχίας Σφακίων, που θέλησε να τιμήσει τον τόπο του. (Και με το δίκιο του άλλωστε, γιατί το χωριό αυτό είχε σημαντική συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση).
Εκείνο που με ενόχλησε είναι πως κανένας απολύτως, αρμόδιος ή μη, παράγοντας, δεν έκανε τον κόπο να πληροφορήσει το νοήμον κοινό ποιος ήταν τέλος πάντων, αυτός ο Καλλικράτης, προς τιμήν του οποίου ονομάστηκε το σχέδιο. Βέβαια δεν κατηγορώ τους τηλεπαρουσιαστές, τους εκφωνητές του ραδιοφώνου και τους περισσότερους δημοσιογράφους, που από τις 10 Ιανουαρίου, όταν εξαγγέλθηκε το κυβερνητικό σχέδιο, μας παίρνουν τα αυτιά με τον Καλλικράτη, χωρίς κανένας τους να κάνει τον κόπο να ψάξει κάποιο λεξικό ή άλλο βιβλίο να μάθει τα σχετικά και να μας φωτίσει κι εμάς τους αδαείς. Από τον καιρό του Ροΐδη έχουν μάθει «να ομιλώσι περί των πάντων και άλλων τινών, θεωρούντες περιττήν την αναδρομήν εις οιανδήποτε πηγήν».


Εγώ πάντως, που δε θεωρώ γρουσουζιά την αναδρομή στις πηγές, έκατσα και άνοιξα ένα λεξικό και βρήκα πως ο Καλλικράτης ήταν αρχιτέκτονας τον καιρό του Περικλή, δηλαδή στα μέσα και στο τέλος του 5ου προχριστιανικού αιώνα. Συνεργάστηκε με τον Ικτίνο στην οικοδόμηση του Παρθενώνα και, επί δέκα χρόνια (460 – 450), συμμετείχε στην κατασκευή των Μακρών Τειχών! Ήταν δηλαδή ένας σημαντικός μηχανικός και εργολήπτης, αλλά ήταν μάλλον άσχετος με διοικητικές αναδιοργανώσεις και μεταρρυθμίσεις. Οι πηγές πάντως δεν αναφέρουν τίποτα το σχετικό.
O Καποδίστριας, όμως, διοργάνωσε εκ βάθρων το νεογέννητο ελληνικό κράτος, οπότε πολύ προσφυώς το σχέδιο της αρχικής διοικητικής μεταρρύθμισης πήρε το όνομά του.
Τώρα θα μου πείτε πως γυρεύω ψύλλους στα άχυρα. Ζητώ παρόμοιες ευαισθησίες και γνώσεις από τους ανιστόρητους και ανελλήνιστους. Εδώ χαλάει ο κόσμος για τις επιπτώσεις που θα έχει το νέο σχέδιο στις μελλοντικές εκλογικές διαδικασίες, στο αν ο αιρετός περιφερειάρχης, που εκ των πραγμάτων θα ψηφιστεί από περισσότερους ψηφοφόρους από ό,τι οι βουλευτές της ίδιας περιφέρειας, θα έχει μεγαλύτερη ισχύ από έναν υπουργό και άλλα πολλά. Στο όνομα θα κολλήσουμε;
Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ορθότερο θα ήταν να ονομαστεί «σχέδιο Σόλων», γιατί ο μεγάλος αυτός σοφός (ένας από τους Επτά), έκανε πραγματική και ριζική αναδιοργάνωση του αθηναϊκού κράτους. Το κακό όμως είναι πως μαζί με την αναδιοργάνωση έκανε και τη «σεισάχθεια», δηλαδή τη νομοθεσία που έσβηνε τα χρέη, καταργούσε όλες τις κτηματικές υποθήκες, που είχαν δημιουργηθεί με προηγούμενα δάνεια, απαγόρευε το «επί τοις σώμασι δανείζειν», δηλαδή το δικαίωμα να μπορεί εκείνος που δάνειζε ένα ποσό σε κάποιον άλλο, να τον κάνει δούλο του αν δεν του επέστρεφε στον καθορισμένο χρόνο το δάνειο, και ελευθέρωνε όσους είχαν ήδη γίνει δούλοι εξ αιτίας των χρεών τους. Με άλλους νόμους, εξάλλου, επέβαλε πολύ βαριά φορολογία στους πλούσιους.
Πράγματα, δηλαδή, απαράδεκτα και ξορκισμένα στη σημερινή εποχή της ασύδοτης αγοράς και του καπιταλισμού, της κομπίνας, των σκανδάλων και της αρπαχτής, όταν το νόμιμο θεωρείται αυτομάτως και «ηθικό» και όταν οι τράπεζες από οργανισμοί διευκόλυνσης των συναλλαγών έγιναν οι κυρίαρχοι της οικονομίας και άλλα πολλά…
Καλύτερα λοιπόν Καλλικράτης, που στο κάτω-κάτω ήταν πιο κοντά στο πνεύμα του καιρού μας, καθότι μεγαλοεργολάβος!

Του άπιστου Θωμά;

Με την Κυριακή του άπιστου Θωμά που περιμένουμε, τελειώνει ουσιαστικά η εορταστική περίοδος του ΠΑΣΧΑ. Παλιά συνήθεια αυτή, ακόμη και σε εποχές σκληρής λιτότητας όπως αυτή που διανύουμε, οι έλληνες δεν αποχωρίζονται τις προσφιλείς τους συνήθειες, να προσθέτουν πριν και μετά τον απαραίτητο χρόνο προκείμενου να δικαιολογήσουν την υπέρβαση, «έλα μωρέ Πάσχα έχουμε».
ευκαιρία λοιπόν περιμένοντας του Θωμά να ξανασπείρουμε ερωτηματικά, ενισχύοντας την αμφιβολία και την αμφισβήτηση, προξενώντας όσο γίνεται περισσότερο τραύματα στο καταραμένο δόγμα που κυριαρχεί.
Από τα κατακριτέα πρόσωπα της θρησκείας μας ο Θωμάς γιατί ζήτησε να δει, για του λόγου το αληθές. Είχε όμως την ατυχία να πέσει πάνω στο Χριστιανικό δόγμα και στο «πίστευε και μη ερεύνα».
Δυστυχώς τα δόγματα στις μέρες ζουν και βασιλεύουν και οι άπιστοι Θωμάδες βιώνουν την απόλυτη μοναξιά της μειοψηφίας. «Τάγματα ξυπόλυτα μέσα σε σκοτάδια προχωρούν απόλυτα» που τραγουδάει και ο Σαββόπουλος.
Χρόνια της μεγάλης σιγουριάς, και της μεγάλης αμφισβήτησης, ανάμεσα σε φανατικούς, θύματα της μαζικής πληροφόρησης και απορούντες που κινδυνεύουν να μπουν στο περιθώριο.
Ο αναγκαίος χρόνος για την δημοσιογραφική έρευνα έχει εξανεμισθεί. Προέχει η ταχύτητα και η ακροαματικότητα. Όταν θα χρειασθεί να ανασκευάσουμε δεν είμαστε υποχρεωμένοι πλέον, ούτε για μια ταπεινή συγγνώμη.
Το δόγμα κατέκτησε την Τηλεόραση η οποία με την σειρά της επιβάλει, με έμφαση και στόμφο την σιγουριά που αναζητεί το αλαλαζον κοινό της,

«Η αμφιβολία δεν δολοφόνησε ποτέ, κανένα», γράφει σε ένα χρονογράφημα ο Νίκος Δήμου. «Η πίστης όμως…Πόσες Νύχτες (και μέρες ) του Αγίου Βαρθολομαίου στην ιστορία των ανθρώπων… Όταν γίνονται απόλυτες οι ιδέες είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της ζωής. Αλλά όχι μόνο της ζωής. Ακόμα και της γνώσης, της εμπειρίας, της απόλαυσης. Η επιστήμη προχωράει μόνο με την απορία και την αμφισβήτηση - ποτέ με το δόγμα. Ο δογματικός είναι τυφλός και κουφός άλλα και ακαμάτης. Δεν προσλαμβάνει παρά μόνο αυτά που του επιτρέπει η ιδεοληψία του. Ούτε απολαμβάνει - γιατί το συνηθέστερο παρεπόμενο του δογματισμού είναι ο πουριτανισμός. Πότε θα φτάσουμε στα σχολεία να διδάσκεται η αμφιβολία; Γιατί έχει περισσεύσει η αυθάδεια της βεβαιότητας. Πιο σεμνά πιο ταπεινά συνάδελφοι! Είναι τόσο εύκολο να καβαλήσουμε τον κάλαμο»
Εδώ λοιπόν στην τελευταία σελίδα αριστερά, απηλλαγμένοι, πλέον από τα δόγματα θρησκευτικά, κομματικά, που μας νανούριζαν και μας δημιουργούσαν την ψευδαίσθηση του ύπνου του δικαίου, θα σπέρνουμε όσο μπορούμε ερωτηματικά, σε ένδειξη συμπαράστασης για τους άπιστους Θωμάδες.

Ασκήσεις ιστορίας

Λόγω των ημερών, ένα παλαιότερο επίκαιρο «…Το πιθανότερο είναι ότι ο Ιησούς, περίμενε μια αποφασιστική παρέμβαση του Θεού για τη μεταμόρφωση του κόσμου. Το μόνο που ζητούσε από τους ανθρώπους ήταν να ζουν σύμφωνα με την ηθική του διδασκαλία για να εισέλθουν στη βασιλεία του Θεού, είτε στον ουρανό, είτε στη γη, στο εγγύς η στο μακρινό μέλλον. Πουθενά δεν τους παρότρυνε να αγωνιστούν για μια νέα κοινωνία, η οποία θα αποτελεί αυτή τη βασιλεία του Θεού. Και κανείς δεν μπορεί να επισπεύσει τον ερχομό της αφού θα αναπτύσσεται από μόνη της σαν μαγιά, σαν μικροσκοπικός κόκκος μέσα στην υπάρχουσα κοινωνία
Ο Ιησούς πάντα περίμενε κάτι να συμβεί, δηλαδή το θείο θαύμα της μεταμόρφωσης του κόσμου…»
Απόσπασμα από παλαιότερο άρθρο του Μίμη Ανδρουλάκη στα ΝΕΑ, με τίτλο
« Ήλπιζε σε θαύμα για την αναμόρφωση του κόσμου»
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, στην προσπάθεια του ο Ιησούς να αλλάξει τον κόσμο, έπεσε σε τοίχο. Σήκωσε τα χέρια ψηλά και ζήτησε την βοήθεια του Θεού. Οι κοινωνικές αλλαγές ακολούθησαν την νομοτελειακή πορεία του χρόνου. Η βοήθεια δεν ήρθε ποτέ. Οι κοινωνικές εξεγέρσεις ήρθαν πολύ αργότερα από την σταύρωση του.

Κάνοντας μια ανάγνωση στους σημερινούς τίτλους της επικαιρότητας, συνειρμικά και λόγω των ημερών βρήκα ενδιαφέρουσα την άποψη του Μίμη Ανδρουλάκη. Μόνο ένα θαύμα μας σώζει αλλά τα θαύματα αποτελούν ανεκπλήρωτους πόθους, που ανακαλύφθηκαν για να μπορούμε ν’ αντέχουμε την σκληρή πραγματικότητα. «Πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θάνε», μόνο που εμείς δεν θα είμαστε εδώ.
Ο Ιησούς παρότι νέος και ανυπόμονος το αντιλήφθηκε πολύ νωρίς
Όταν τα σημερινά αδιέξοδα, μας στερούν κάθε ελπίδα, η καλύτερη γυμναστική είναι οι ασκήσεις ιστορίας.

ψυχή βαθιά

Για την μαγεία της γραφής σας έγραφα χθες, για την σκέψη σου που συναντάς από αλλού γραμμένη με άλλες λέξεις, που ήθελες να χρησιμοποιήσεις και εσύ. Στην κορωνίδα, η ποίηση, μέσα σε ένα στίχο διαβάζεις την ιστορία σου και ευγνωμονείς τους ποιητές για τον κερδισμένο χρόνο. Γι’ αυτό η Κική Δημουλά χθες και σήμερα, ας μοιραστούμε τους δυο πρώτους στίχους, από την «εφηβεία της λήθης»

Περιμένω λίγο
να σκουρήνουν οι διαφορές και τ' αδιάφορα
κι ανοίγω τα παράθυρα. Δεν επείγει
αλλά το κάνω έτσι για να μην σκεβρώσει η κίνηση.
Δανείζομαι το κεφάλι της πρώην περιέργειας μου
και το περιστρέφω. Όχι ακριβώς περιστρέφω.
Καλησπερίζω δουλικά όλους αυτούς τους κόλακες
των φόβων, τα αστέρια .Όχι ακριβώς καλησπερίζω.
Στερεώνω με βλεμμάτινη κλωστή
τ' ασημένια κουμπάκια της απόστασης
κάποια που έχουν ξηλωθεί τρέμουνε και θα πέσουν.
Δεν επείγει.Το κάνω μόνο για να δείξω στην απόσταση
πόσο ευγνωμονώ την προσφορά της.

Αν δεν υπήρχε η απόσταση
θα μαραζώνανε τα μακρινά ταξίδια
με μηχανάκι θα μας έφερναν στα σπίτια
σαν πίτσες την υφήλιο που ορέχτηκε η φυγή μας.
Θα ήτανε σαν βδέλλες κολλημένα
πάνω στα νιάτα τα γεράματα
και θα με φώναζαν γιαγιά απ' τα χαράματά μου
εγγόνια μου και έρως αδιακρίτως.
Και τι θα ήταν τ' άστρα
δίχως την υποστήριξη που τους παρέχει η απόσταση.
Επίγεια ασημικά, τίποτα κηροπήγια τασάκια
να ρίχνει εκεί τις στάχτες του ο αρειμάνιος πλούτος
να επενδύει ο θαυμασμός την υπερτίμησή του.

«Καμιά φορά μια λέξη, μόνο μια λέξη, μπορεί να σε καταδιώκει για μήνες». Είχε πει σε μια παλαιότερη συνέντευξη της η Έρση Σωτηροπούλου, Άλλοτε ένας εξαίσιος στίχος σε επισκέπτεται απροσδόκητα στον ύπνο σου κι αμέσως είσαι σίγουρος ότι είναι ο στίχος που ψάχνεις, και ταυτόχρονα έχεις την αίσθηση ότι κοιμάσαι και δεν θέλεις να ξυπνήσεις για να μη τον χάσεις, αλλά το πρωί, κι αυτό δυστυχώς συμβαίνει συχνά, τον έχεις ξεχάσει. Έτσι γράφεται ένα ποίημα, είσαι μισός στο φως, μισός στο σκοτάδι, κάνεις ένα βήμα μπρος, δύο πίσω.
Τα αριστουργήματα γράφονται κοιτάζοντας το αόρατο. Μόνο αν φωτίσεις το κάτι άλλο κι αν αφεθείς στην εξουσία του, μπορείς να γράψεις.

Σε λίγο από τα χείλη όλων θα ακουστεί «Καλή Ανάσταση» και βεβαίως κανένας δεν εννοεί την Ανάσταση του Χριστού, αυτή έγινε μια φορά, για όσους πιστεύουν.
Παραδοσιακά και σταθερά θα συνεχίσουμε, την αιρετική προσέγγιση του θέματος, άλλωστε το έχουμε δηλώσει, ό,τι υπαγορεύει η ψυχή απ’ αυτήν εδώ τη στήλη. Προσδοκία της ευχής, είναι διαφορετική και μοναδική για τον καθένα. Στον κόσμο δυστυχώς αυτή η ευχή δεν εκπληρώθηκε ποτέ.
Η ιστορία είναι αμείλικτη: Ζουν ανενόχλητοι, καλοπερνούν και θριαμβεύουν. Κυριαρχούν και βασιλεύουν, οι σταυρωτές. Οι γενικόλογες ευχές μόνο στα παραμύθια εκπληρώνονται. «Μια φορά και ένα καιρό, ήτανε η Ύβρις. Ύστερα ήρθε η Νέμεσις και η Ανάστασις. Και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Μόνο που αν ζούνε αυτοί καλά για μας δεν περισσεύει για καλλίτερα. Ας τα ξεχάσουμε τα παραμύθια και ας ζήσουμε την αλήθεια.
Και για να το συνδέσουνε με τα προηγούμενα «Αυτές τις μέρες των παθών της κοινωνίας, που δυστυχώς δεν κρατάνε μια εβδομάδα όπως του Χριστού, με το «α» το στερητικό όπλο ανά χείρας, γιατί πως αλλιώς να προχωρήσουμε. Ας είναι, σε μια διαρκή αφαίρεση ζωής, για να μείνει στο τέλος, το πιο πολύτιμο κομμάτι της ψυχής μας. Λίγη ψυχή, γιατί η υπόλοιπη κάλυψε μέρος των υποχρεώσεων. Ας είναι μάθαμε στα λίγα γι’ αυτό μπορούμε και τα πολλά…δεν περιμένουμε την ανάσταση, ένα κομμάτι της ψυχής μας, όμως ότι και να γίνει θα το κρατήσουμε…»

Για το χρόνο που μου χάρισαν

Οι συχνές αναφορές σε ανθρώπους των γραμμάτων είναι αποτέλεσμα μιας αδήριτης ανάγκης να τους μοιραστώ μαζί σας. Την στιγμή που τους αποκαλύπτω, νοιώθω σαν να είμαι ο μοναδικός που τους έχω ανακαλύψει.
Ο Μαγιακόφσκι, ο Ελύτης, η Κική Δημουλά, ο Πεσσόα, ο Γιώργος Κάρτερ, ο Βασίλης Αλεξάκη, Ευγένιος Αρανίτσης, ο Αντώνης Σουρούνης, η Ελένη Γκίκα, ο Νίκος Δήμου, ο Παντελής Μπουκάλας, ο Νίκος Ξυδάκης, ο Στάθης, η Στέλλα Βλαχογιάννη, περισσότερο και άλλοι λιγότερο, έχουν τρέξει για βοήθεια, για να πουν αυτά που σκέφτομαι, με δικά τους λόγια.

Αυτό είναι η μαγεία της γραφής να συναντάς την σκέψη σου την απεξέργαστη, την συγκεχυμένη, την ανασφαλή, την γεμάτη ερωτηματικά και όλα με μιας να γίνονται φως. Να σε βγάζουν από την αγωνία, να σβήνουν τα ερωτηματικά, να σου δημιουργούν καινούργια βάση δεδομένων, να σου χαρίζουν χρόνο και ώθηση για παραπέρα. Η Κική Δημουλά σήμερα, για τους αιώνες που μου χάρισε βάζοντας τις παρακάτω λέξεις στη σειρά…
Αυτοσυντήρηση

Θα πρέπει να ήταν άνοιξη
γιατί η μνήμη αυτή
υπερπηδώντας παπαρούνες έρχεται.
Εκτός εάν η νοσταλγία
από πολύ βιασύνη,
παραγνώρισ' ενθυμούμενο.
Μοιάζουνε τόσο μεταξύ τους όλα
όταν τα πάρει ο χαμός.
Αλλά μπορεί να' ναι ξένο αυτό το φόντο,
να' ναι παπαρούνες δανεισμένες
από μιάν άλλην ιστορία,
δική μου ή ξένη.
Τα κάνει κάτι τέτοια η αναπόληση.
Από φιλοκαλία κι έπαρση.

Όμως θα πρέπει να 'ταν άνοιξη
γιατί και μέλισσες βλέπω
να πετούν γύρω απ΄ αυτή τη μνήμη,
με περιπάθεια και πίστη
να συνωστίζονται στον καλύκά της.
Εκτός αν είναι ο οργασμός
νόμος του παρελθόντος,
μηχανισμός του ανεπανάληπτου.
Αν μένει πάντα κάποια γύρις
στα τελειωμένα πράγματα
για την επικονίαση
της εμπειρίας, της λύπης
και της ποίησης.

Αυτά τα λίγα είναι πολλά

Το έγραψε η Βασιλική πριν ένα χρόνο, ίδια εποχή, με τίτλο τις δυο πρώτες λέξεις. Αυτές τις μέρες των παθών της κοινωνίας, που δυστυχώς δεν κρατάνε μια εβδομάδα όπως του Χριστού, με το «α» το στερητικό όπλο ανά χείρας, γιατί πως αλλιώς να προχωρήσουμε. Ας είναι, σε μια διαρκή αφαίρεση ζωής, για να μείνει στο τέλος, το πιο πολύτιμο κομμάτι της ψυχής μας. Λίγη ψυχή, γιατί η υπόλοιπη κάλυψε μέρος των υποχρεώσεων. Ας είναι μάθαμε στα λίγα γι’ αυτό μπορούμε και τα πολλά…δεν περιμένουμε την ανάσταση, ένα κομμάτι της ψυχής μας, όμως ότι και να γίνει θα το κρατήσουμε, εκεί το «α» το στερητικά δεν έχει θέση. «Ας είναι. Έτρεξα πολύ μακριά μου τελικά. Με κύκλωσα σαν αγγελία οικείας οικοίας, ευάερης και ευήλιας. Τα τετραγωνικά δεν πρόσεξα κι ίσως γι’ αυτό τώρα να με στενεύουν. Ας είναι. Η άνοιξη είναι δίπλα σε κάτι γλαστράκια μου μικρά, με φυτά όμως αγνώστου ονομασίας. Παραμονεύει να τα ξεγελάσει κι ας τους φωνάζω εγώ κάθε πρωί συμβουλές του τύπου «Δεν μιλάμε ποτέ σε ξένους…» Με κοιτάνε λίγο παράξενα, εγώ ξέρω τι σκέφτονται και τότε είναι που κτυπάω τα χέρια μου στους τοίχους προσπαθώντας να βγάλω την μπλούζα του αναστεναγμού. Πρέπει μάλλον πια να την πλύνω. Τόσα χρόνια κουράστηκε πάνω μου. Κουράστηκα κι εγώ μέσα της. Ας είναι. Μην νομίσεις ότι θα αλλάξει κάτι, απλώς θα είναι λίγο πιο μυρωδάτη. Ίσως έτσι ακολουθήσω τις μυρωδιές μου και με βρω. Πάλι και πάλι αγγελίες έβαλα αλλά απάντηση καμιά δεν πήρα. Δεν με είδε κανείς. Πουθενά. Άστεγη. Άπρακτη. Άβουλη. Αβάσταχτη.
Αβέβαιη. Πάρε το στερητικό α που τόσα χρόνια έχω στο χέρι μου και βάλτο σε όποια λέξη γουστάρεις. Μέσα θα είσαι. Κι εγώ όμως μέσα θα είμαι. Πήρε το σχήμα του χεριού μου, πήρε το σχήμα του μυαλού μου. Δεν όρισα την ζωή. Ορίστηκα όμως. Ας είναι. Τίποτα δεν θέλω άλλο πια. Βλέπεις, έχω τα πάντα. Λίγα τετραγωνικά ζωής, ένα φυτό που με ακούει, μια μπλούζα για να με ντύνω από τα μάτια του κόσμου και ένα α που το κρύβω σε ό,τι με πονά. Ας είναι…». Αυτά τα λίγα είναι πολλά