Παρασκευή 3 Οκτωβρίου 2008
Να κρατήσουμε ανοιχτό το παιχνίδι
Και αφού άνοιξε το παιχνίδι, οδηγίες σήμερα προς ναυτιλομένους για να μπορέσει να μείνει ανοιχτό. Στις προθέσεις μας δεν είναι μονό η ικανοποίηση του αιτήματος αλλά και η διαχείριση μιας νέας κατάστασης που αρχίζει δειλά, δειλά να διαμορφώνεται. Ας προσέξουν οι εντιμότατοι φίλοι μου και τα μετόπισθεν, αν θέλουν να διατηρήσουν το αποτέλεσμα και να φύγουν νικητές από τον αγωνιστικό χώρο.
Αγαπητοί φίλοι, συμπαίχτες και συνένοχοι. Εμείς οι παλιοί των ημερών, μικροί για να πεθάνουμε μεγάλοι για να είμαστε ανυποψίαστοι και το χειρότερο, ασυμβίβαστοι με τα χρόνια μας. Σας λέμε: Η νύχτα είναι μαγική και το παιχνίδι, που παίζεται κάτω από τα φώτα της, χρειάζεται τέχνη και δύναμη για να τ’ αντέξεις.
Το παρακάτω απόσπασμα από την κολοπετσωμένη βασίλισσα της νύχτας.
«Τι ψυχή έχει μια νύχτα στους αιώνες; Δεν καταλαβαίνω την ερώτηση, μπορείτε να την επαναλάβετε; Γιατί; Με τους αιώνες θα αναμετρηθούμε εμείς; Βρέθηκε το αθάνατο νερό και δεν το μάθαμε; Κάθε μια νύχτα έχει τη ψυχή που της δίνουμε: μεγάλη, μικρή, διπλή μερίδα, με απ’ όλα, κενόν αέρος. Ο, τι έχει τέλος πάντων. Υπάρχει μια παρεξήγηση με αυτή τη λέξη – νύχτα. Πολλοί μετρούν τις νύχτες με κραιπάλες και ξίδια γενικώς με καταπάτηση των απαγορευμένων. Νομίζω δεν είναι έτσι. Νύχτα είναι μια κατάσταση δύσκολη, είναι ένας χρόνος με τον εαυτό σου γυμνό και τις δικαιολογίες σου στα σκουπίδια, είναι ένα ταξίδι στα μακριά από το οποίο δεν ξέρεις ποτέ, αν πότε και πως θα επιστρέψεις. Θέλει προσοχή και αποφασιστικότητα. Διότι η νύχτα δεν είναι κάτι. Είναι κάποια…»
……………………………………………………………………………..
Τώρα που άνοιξε το παιχνίδι και τα χρυσόψαρα, αφού φόρεσαν τα κοντομάνικα μπλουζάκια (κάποιος ζήτησε φούτερ) και ετοιμαζονται να αφήσουν την γυάλινη ασφάλεια τους, να παιξουμε με σύναιση και ΠΡΟΣΟΧΗ…
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Η Τυραννία της ομοιομορφίας
Δεν σας μοιάζω. Μη βιαστείτε να παρεξηγηθείτε. Δεν έχω τίποτε προσωπικό μαζί σας. Μπορεί να μοιάζουμε σε πολλά, να μοιραζόμαστε τις ίδιες αδ...
-
Μια φορά τον μήνα, εδώ και πέντε χρόνια, καθόμαστε στο ίδιο τραπέζι. Στην κεφαλή είναι η θέση του Λάκη. Η θέση μένει δική του. Την κρατάμε ζ...
-
Το έγραψα πέρυσι «κατόπιν εορτής», το θυμίζω σήμερα λίγες μέρες πριν το Πάσχα, χωρίς να έχω την ψευδαίσθηση, ότι θα αλλάξει κάτι. Τ...
-
Από τη μια η ζωή περνά μέσα από τις λέξεις, από την άλλη περιμένει έξω από αυτές. Η πρώτη θέλει σκέψη, η δεύτερη θέλει να τη ζήσεις. Η πρώτη...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου