Τελειώστε επιτέλους

Κάθε μέρα τα ίδια σε μια ευθεία γραμμή, σε ένα ατελείωτο σύρσιμο. Τελειώστε επιτέλους, να έρθουν φρέσκα προβλήματα να μας ανανεώσουν τη διάθεση. Ούτε ελεύθερο θέμα σήμερα, ούτε επιβαλλόμενο. Στέρεψα. Η επανάληψη με σκοτώνει. Δεν έχω καμία αμφιβολία, τα προβλήματα δεν τελειώνουν, θα μπορούσε όμως να μην είναι τα ίδια.
Τι να γράψω πάλι, τελειώστε, με το νέο νοσοκομείο, το βομβαρδισμένο οδικό δίκτυο, τους απλήρωτους συμβασιούχους, το κλείσιμο της χωματερής. Τελειώστε με τα φρούρια που αργοπεθαίνουν, το κυκλοφοριακό, την τουριστική κρίση, την ανεργία, τον πολιτιστικό μεσαίωνα, τη φονική τηλεόραση, τελειώστε! Βαρέθηκα να με γράφουν για όλα αυτά που έχω γράψει.
Είναι οδυνηρό να παρακολουθείς, ένα κύκλο προβλημάτων που περιστρέφεται χρόνια τώρα από μπροστά σου και να είσαι υποχρεωμένος να επαναλαμβάνεις, κάθε φορά που η επικαιρότητα επιβάλλει, τα ίδια πράγματα. Τα είπαμε. Τα γράψαμε. Τέλος.
Σε μια εποχή που τρέχει και δεν φτάνει, τα προβλήματα σέρνονται, τα ίδια και τα ίδια και μαζί τους, είναι μέρες που σέρνομαι και εγώ.
Να φταίει άραγε εκείνη η ατζέντα με τα «πρέπει», που φυλακίζει το μυαλό; Να φταίει το βράδυ που υποδέχεται με μοναξιά όμοια την επιτυχία και την αποτυχία; Να φταίνε κι αυτά τα πρωινά , που όσο κυλάει ο χρόνος στερούνται εκπλήσσεις;
Δεν ξέρω τη φταίει! Μπορεί το αμερικανικό όνειρο. Μπορεί κάποια κρυφή τελειομανία. Μπορεί η ανικανοποίητη αίσθηση δικαιοσύνης ή δικαίωσης. Μπορεί η αγάπη που περίσσεψε απ’ το χρόνο μας . Μπορεί και κάποια ματαιοδοξία που έμεινε ακάλυπτη. Μπορεί η προδομένη επανάσταση. Μπορεί η ιστορία που μας ξέβρασε άγονα. Μπορεί οι ψεύτρες μέρες μας, Μπορεί οι φτωχές καρδιές μας, Μπορεί και η άνοιξη που ανθίζει τζάμπα.
Στα χρόνια προβλήματα που μας ταλαιπωρούν, προστέθηκε και η κόπωση, τελειώστε επιτέλους. Πάμε λίγο παρακάτω. Για μια δεκαετία τα πρωτοσέλιδα επαναλαμβάνονται. Βαρεθήκαμε κουραστήκαμε, κάψαμε λέξεις, κάψαμε τα μυαλά μας, σπάσανε τα νεύρα μας εξανεμίστηκε και ο θυμός μας. Κινδυνεύουμε να πάθουμε κατάθλιψη.