Τετάρτη 6 Φεβρουαρίου 2008

Περιμένοντας την καθαρίστρια




Από την αρχή της εβδομάδας έκανα απόπειρες, προσγείωσης. Μάταια. Δυσμενείς καιρικές συνθήκες, δεν επέτρεψαν. Ακόμα στον αέρα βολοδέρνω. Η πραγματικότητα από εδώ ψηλά, πολλές φορές φαντάζει αστεία. Βιαστικά μικρά ανθρωπάκια σπρώχνονται για να προφτάσουν, ανάμεσα από σταματημένα μηχανοκίνητα οχήματα, που βλαστημούν την ώρα και στιγμή που φτιάχτηκαν με ρόδες και όχι με φτερά.
Καλές οι εναέριες βόλτες στους ενεστώτες, μέλλοντες, αόριστους, παρατατικούς, παρακείμενους και υπερσυντέλικους χρόνους, με την πραγματικότητα να φαντάζει παιγνίδι από εδώ ψηλά, όμως πόσες βόλτες πια…
…………………………………………………………………………………………..Απ’ αυτήν εδώ την στήλη έχω υπερασπιστεί μετά μανίας τα δικαιώματα των σκληρά φορολογούμενων πολιτών. Είναι πανθομολογούμενο ότι οι υπηρεσίες που απολαμβάνουν είναι ελάχιστες σε σχέση με αυτά που πληρώνουν.
Προσγειωμένοι πλέον και αντιμέτωποι με την σκληρή πραγματικότητα, θα επαναλάβουμε, αυτά που χρόνια λέμε, με την πεζότητα του λόγου που αρμόζει.
Νοσοκομείο, οδικό δίκτυο χώροι στάθμευσης, κυκλοφοριακό σχολεία, μνημεία, πόσιμο νερό, αστικές συγκοινωνίες, αθλητικοί χώροι. Και μόνο η αναφορά, μας παραπέμπει στο πρόβλημα. Παρέλειψα από την λίστα την καθαριότητα γιατί πιστεύω ότι δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί χωρίς την συμμετοχή όλων μας. Όσο και να αυξηθούν τα τέλη καθαριότητας, όσο προσωπικό και να προσθέσει ο δήμος στις δυνάμεις της υπηρεσίας του, η πόλη δεν θα αλλάξει εικόνα, αν συνεχισθεί η νοοτροπία «περιμένοντας την καθαρίστρια»
…………………………………………………………………………………………..Από εκεί ψηλά είδα πολλούς να φέρονται άστοργα σ’ αυτή την πόλη.

Τρίτη 5 Φεβρουαρίου 2008

Το αμάξι του χρόνου δεν διαθέτει όπισθεν




"Καμμιά φορά πιστεύουμε ότι νοσταλγούμε έναν μακρινό τόπο ενώ στην πραγματικότητα νοσταλγούμε μόνον το χρόνο που ζήσαμε εκεί, τότε που ήμασταν πιο νέοι και πιο φρέσκοι.
Έτσι λοιπόν μας ξεγελάει ο χρόνος : φορώντας τη μάσκα του χώρου. Αν ταξιδέψουμε ως εκεί, θα συνειδητοποιήσουμε την πλάνη μας"
Ευχαριστώ το «ναυτίλο» για τη συμπαράσταση, μόνο που το πένθος για εκείνη την ανεκπλήρωτη στιγμή παραμένει και είναι βέβαιο ότι θα παραμείνει μέχρι τέλους. Το «Αν ταξιδέψουμε ως εκεί», το ξέρουμε καλά ότι δεν θα γίνει ποτέ. Η νοσταλγία έχει να κάνει με το γεγονός σε εκείνο το χρόνο. Άλλα και αν αποφασίσουμε τελικά το ταξίδι, στον προορισμό της νοσταλγίας, είναι βέβαιο ότι θα έχουμε κάνει λάθος στο χρόνο, οπότε…
…………………………………………………………………………………………..
Για να διευκρινίσω στους αναγνώστες της εφημερίδας, «ο ναυτίλος» είναι αναγνώστης της ηλεκτρονικής σελίδας και τα εντός εισαγωγικών της εισαγωγής αποτελούν δικό του σχόλιο στο χθεσινό μου κείμενο…
………………………………………………………………………………………….
Και για να συμπαρασταθώ στην απαισιοδοξία σου αγαπητέ συνένοχε ναυτίλε, σου απαντώ: μας πήραν τα τρένα , μας πήραν και τα λεωφορεία, πως να ταξιδέψουμε; Τα οχήματα, μεταφοράς που διαθέτουμε στο χρόνο, δεν διαθέτουν όπισθεν
Σήμερα, όπως λέει και μια αγαπημένη μου φίλη, «το μόνο που μας παίρνει από καιρού εις καιρόν είναι τα κλάματα. Που μεγαλώσαμε, που φύγαμε, που δεν αλλάξαμε, που νικήσαμε, που χάσαμε, που οπισθοχωρήσαμε, ό,τι τέλος πάντων κάνει κάθε άνθρωπος στην ζωή του»
…………………………………………………………………………………………..
Η ζωή που σκοτώσαμε είναι τελικά αυτή μου νοσταλγούμε, μόνο, για να τελειώσουμε αισιόδοξα, όπως τα παραμύθια «η ζωή δεν μπορεί να λειτουργήσει σαν αναδρομική έκθεση».όπως λέει η παραπάνω φίλη «Οι πίνακες που χαρακτηρίζουν κάθε μας εποχή, είναι και δέρμα μας και βλέμμα μας και πίκρα μας και λόγια μας και βάδισμα μας. Είμαστε οι ίδιοι πηλίκο και υπόλοιπο ταυτόχρονα.

Δευτέρα 4 Φεβρουαρίου 2008

Είναι ο χρόνος τελικά…



Από την περασμένη Παρασκευή μέχρι και σήμερα τις πρώτες πρωινές ώρες, δέκα διαφορετικές ιδέες - αφορμές, πέρασαν από το μυαλό μου για να γράψω, σήμερα δεν θυμάμαι καμία ή ότι θυμάμαι, δεν βρίσκω λόγια να κτίσω ένα κείμενο. Κάτι για την υποκρισία της εκκλησιαστικής ιεραρχίας, τον τόνο της φωνής των παπάδων, την δύναμη των λέξεων, το δικομματισμό και κάτι προσωπικό.
Με το ξημέρωμα της Δευτέρας ξέφτισαν. Και όμως εκείνη τη στιγμή που μου πέρασαν από το μυαλό, μου έδωσαν την αφορμή να πάω παραπέρα. Είναι ο χρόνος τελικά, που υπαγορεύει το σημαντικό και το ασήμαντο. Είναι η στιγμή, που όταν χαθεί δεν επιστρέφει.
Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε, όμως μια ανεκπλήρωτη στιγμή παραμένει ακόμα ζωντανή. Θυμάμαι είχα διστάσει να προχωρήσω σε ένα ερωτικό κάλεσμα, ένα αυγουστιάτικο απόγευμα σε μια παραλία. Πέρασαν δέκα χρόνια από εκείνη τη στιγμή, σε πιο εύκολες συνθήκες, η επιθυμία μου εκπληρώθηκε. Παρ’ όλα αυτά, ακόμα και σήμερα πενθώ τη στιγμή που έχασα, σε κείνο το χρόνο, σε εκείνο τον τόπο με κείνα τα νιάτα.
…………………………………………………………………………………………
Στην ίδια παραλία, με την ίδια γυναίκα, τον ίδιο μήνα και απόγευμα με διαφορά δέκα χρόνια, ήταν μια άλλη στιγμή, που όσο καλή και να ήταν δεν κατάφερε να καλύψει την απώλεια.
…………………………………………………………………………………………..
Είναι ο χρόνος τελικά…
.

Παρασκευή 1 Φεβρουαρίου 2008

«Η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας» είναι δύσκολο να καεί ξανά...



«Η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας» είναι δύσκολο να καεί ξανά..


Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι η περίοδος της μεταπολίτευσης ξεπέρασε τα φυσιολογία χρονικά όρια. Ένα αέναο παιγνίδι εξουσίας, οικονομικών συμφερόντων, προβολής και διαπλοκής ξεδιπλώνεται για άλλη μια φορά μπροστά μας θυμίζοντας μέρες 1989, μόνο που οι συνθήκες πλέον έχουν αλλάξει.
Η Ελλάδα οδεύει με ταχύτατους ρυθμούς στο ενταφιασμό της εποχής που χαρακτηρίστηκε ιστορικά ως μεταπολίτευση Η απόφαση του Αλέκου Αλαβάνου να αποχωρίσει από την προεδρία του ΣΥΝ και να δώσει τη σκυτάλη στη νέα γενιά έχω την αίσθηση ότι επιταχύνει τις εξελίξεις.
Είναι προφανές ότι ο χώρος της ενημέρωσης ως διαμεσολαβητής και σφετεριστής της εξουσίας από τους πολιτικούς και τη δικαιοσύνη περνά μια καθοριστική κρίση από την οποία δεν μπορούν να ξεφύγουν οι άλλες εξουσίες.
Ακριβώς το ίδιο ισχύει και για το χώρο της πολιτικής όπου η ζύμωση των απόψεων προοδευτικά θα συρρικνωθεί, μια που η εξέλιξη της παιδείας που προσφέρεται με την απελευθέρωση της γνώσης και της ενημέρωσης θα οδηγήσει σε εξαντλητική εξειδίκευση, με άμεσο αποτέλεσμα να μετατοπιστεί η συγκέντρωση της ισχύος από τις μάζες στις κοινότητες.
Οι απόψεις ανταλλάσσονται με ευκολία πλέον στο διαδίκτυο και οδηγούν στην ήττα κάθε παραδοσιακού μέσου προπαγάνδας. Σημειώνω μια ενδιαφέρουσα, που απετέλεσε και την αφορμή για τα παραπάνω
«Οι νέοι στην σύγχρονη συντηρητική Χριστιανική Ελλάδα εκπαιδεύονται με την δυναμική του SMS και του MSN, η έλλειψη πόρων ενημέρωσης και γνώσης στην οποία βασίστηκαν όλα τα κοινωνικά, θρησκευτικά και πολιτικά συστήματα ιστορικά παύει να εφαρμόζετε πάνω στις σύγχρονες κοινότητες και η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας είναι δύσκολο να καεί ξανά. Έτσι αυτά που είδαμε χθες και βλέπουμε τον τελευταίο μήνα θα έχουν μια αυξητική τάση. Θα ζήσουμε πολύ ενδιαφέρουσες εποχές που έχουν όλα τα στοιχεία να χαρακτηριστούν ιστορικές, ενώ ταυτόχρονα θα παρατηρούμε με ολοένα περισσότερο αυξητική τάση την κατάρρευση κάθε παραδοσιακής αυθεντίας, συμπεριλαμβανομένης και της θρησκείας»

Τετάρτη 30 Ιανουαρίου 2008

Στο κλίμα των ημερών




Στο κλίμα των ημερών μετά τον θάνατο του Αρχιεπισκόπου έχει προσαρμοστεί και η τηλεόραση. Κανένα μέτρο, η υπερβολή στο μεγαλείο της.
Στο πνεύμα των ημερών και η στήλη, διάλεξα αποσπάσματα από μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη του συγγραφέα Βασίλη Αλεξάκη στον «Ταχυδρόμο» σχετικά με το περιεχόμενο του νέου του βιβλίου «μ.Χ»
Το «μ.Χ.» κυκλοφόρησε πρώτα στα γαλλικά -και ήδη έλαβε το βραβείο της Γαλλικής Ακαδημίας. Στην Ελλάδα μεταφράστηκε από τον ίδιο - αλλά η ελληνική Ακαδημία μάλλον θα το αγνοήσει.

«Όλα ξεκινούν από ζητήματα εξουσίας. Από τη στιγμή που υπάρχει μόνο ένας Θεός, ο οποίος είναι ο δημιουργός των πάντων, έχει απαγορεύσει τα πάντα, ελέγχει τα πάντα και θα μας αποκαταστήσει μετά θάνατον, δεν είναι δυνατόν να ανέχεται κανείς μια οποιαδήποτε άλλη εξουσία, αν είναι άνθρωπος αυτού του Θεού»

«Πολλά απ' αυτά που συμβαίνουν στη σύγχρονη Ελλάδα μου θυμίζουν τη χούντα ότι "ένας είναι ο Θεός και εγώ είμαι ο εκπρόσωπος του, οπότε τι θέλετε εσείς και ασχολείστε;»

«Το βιβλίο μου καταγράφει τα εγκλήματα που, προκειμένου να επιβληθούν, διέπραξαν οι χριστιανοί επί αιώνες - καταστροφές ανάλογες με εκείνες των αγαλμάτων του Βούδα ή άλλες βιαιότητες που έχουν διαπράξει οι ισλαμιστές. Αναφέρεται και στην σημερινή κατάσταση, διότι δεν είναι δυνατόν στη Ελλάδα του 2007 να διαιωνίζεται η συγκατοίκηση Εκκλησίας και κράτους»

«Όπως ανακάλυψα, οι μοναχοί έπαιξαν πρωτεύοντα ρόλο στο διωγμό του αρχαίου πολιτισμού. Και επειδή το Όρος είναι το κερασάκι στην τούρτα της Ορθοδοξίας: λόγω παλαιότητος και λόγω ισχύος εκφράζει άριστα την επιθυμία της Εκκλησίας να αποκτήσει δική της πολιτική εξουσία. Οι Αγιορείτες θεωρούν τον εαυτό τους κληρονόμο και διάδοχο των αυτοκρατόρων του Βυζαντίου, εξ ου και η πελώρια περιφρόνηση που έχουν για το ελληνικό κράτος. Η Ελλάδα γι' αυτούς είναι μια επαρχία από την οποία το μόνο καλό που μπορεί να περιμένει κανείς είναι λεφτά».

«Η σημερινή Ελλάδα, αντί να αναφέρεται στους προσωκρατικούς, αυτούς τους ευφυέστατους ανθρώπους που διαθέτουν ελευθερία στον τρόπο σκέψης τους, ασχολούνται με τους πατέρες της Εκκλησίας, με κάτι οσίες και τα τοιαύτα. Περάσαμε από το φως στο σκοτάδι».

«πολλοί άγιοι είναι κάτι άλλο απ' αυτό που λατρεύουμε. Ο Άγιος Κωνσταντίνος, π.χ., ο οποίος, αν και βαρύνεται με φόνους, ήταν ευφυέστατος άνθρωπος, είναι πολύ αμφίβολο αν πίστευε στον Θεό»
«Σκέφτηκα ότι πολλοί μοναχοί πήγαν στο Όρος έπειτα από μια ερωτική απογοήτευση. Η απουσία γυναικών δίνει μια τεράστια ένταση στο μύθο της γυναίκας - δεν υπάρχει μέρος στον κόσμο που να σκέφτεται κανείς τόσο τη γυναίκα ακριβώς επειδή απουσιάζει.»

«Η Ελλάδα είναι δύο χώρες. Που δυσκολεύονται να συνυπάρξουν. Και αυτή η συνύπαρξη είναι εκρηκτική. Μας λείπει μια μορφωτική επανάσταση. Μια επανάσταση που δεν θα διώξει τους παπάδες, όχι - ο καθένας μπορεί να πιστεύει ό,τι θέλει. Αλλά μια επανάσταση που θα επιτρέψει στα παιδιά, κυρίως στους μαθητές των σχολείων, να σκέφτονται ελεύθερα -κάτι που το οφείλουμε στα παιδιά και η πολιτεία δεν το τηρεί. Γιατί η ελληνική παιδεία έχει σαφή προπαγανδιστικό χαρακτήρα και σαφώς οδηγεί σε ένα είδος παραπλανητικής πληροφόρησης».


«Είναι ανάγκη να χωριστεί η Εκκλησία από το κράτος. Είναι ανάγκη να ολοκληρωθεί η ελληνική επανάσταση -που μετά το 1821 έμεινε μισή, μας απάλλαξε δηλαδή από τους Οθωμανούς αλλά δεν μας απάλλαξε από τους παπάδες».

Τρίτη 29 Ιανουαρίου 2008

Λέγε , λέγε κάτι θα βγει


Δεν είμαι πολέμιος της τηλεόρασης, πολέμιος της σημερινής της, χρήσης είμαι και απ’ αυτή εδώ την στήλη, όποτε μου δίνεται η ευκαιρία, θα προσθέτω την οργή μου, συστρατευόμενος με την πλειοψηφία των θεατών, που αμφισβητεί την αξιοπιστία της. Δυσαρεστημένοι από την προσφερόμενη ενημέρωση και βαθιά δύσπιστοι για την αξιοπιστία της τηλεόρασης, εμφανίζονται οι Έλληνες πολίτες, κατά συντριπτική πλειοψηφία, Πολιτικοί, ιδιοκτήτες μέσων, δημοσιογράφοι και παραγωγοί συμβάλλουν, συχνά εκουσίως, στη συντήρηση μιας φαύλης κατάστασης, που παραμορφώνει την πραγματικότητα και εγκλωβίζει τις υγιείς κοινωνικές δυνάμεις.
Σε πρόσφατη έρευνα της εφημερίδας «Καθημερινή» 71% διαπιστώνουν ότι στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων οι δημοσιογράφοι αποσιωπούν σημαντικά γεγονότα. 72% είναι οι δυσαρεστημένοι από την ενημέρωση που προσφέρουν τα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια και μόνο 28% οι ικανοποιημένοι. Ακόμη, στο ερώτημα «πόσο αντικειμενικές είναι γενικά οι ειδήσεις στην τηλεόραση» το 78% απαντά «όχι και τόσο» ή «σχεδόν καθόλου αντικειμενικές».67% πιστεύουν ότι οι τηλεεισαγγελείς δεν σέβονται τα ατομικά δικαιώματα των «θυμάτων» τους.
Σημερα υποστηρίζει η κ Μαριάνα Τζιαντζή «στα περισσότερα δελτία φαίνεται να κυριαρχεί η πολιτική ή μάλλον το θέατρο της πολιτικής. Η είδηση καθεαυτή καταλαμβάνει ελάχιστο χρόνο, ενώ το μεγαλύτερο τμήμα του δελτίου αφιερώνεται στον πολυφωνικό σχολιασμό της από πολιτικούς και δημοσιογράφους. Αυτό που βαραίνει δεν είναι το τι «συνέβη», αλλά το ποιος τα είπε έξω από τα δόντια, ποιος τάπωσε ποιον. Κάθε βράδυ η Μικρή Τηλεοπτική Βουλή κλέβει την παράσταση ενώ οι παραθυρόβιοι πολιτικοί και οι σχολιαστές γίνονται «οι μικροί ήρωες της καθημερινότητάς μας», όπως συνέβαινε πριν από τρία τέσσερα χρόνια με τα ριάλιτι. Το Κοινοβούλιο παραχώρησε τη θέση του στο Τηλεβούλιο»
.

.

Δευτέρα 28 Ιανουαρίου 2008

Τι να περιμένεις




Σχετικά με το κείμενο του Σαββάτου, ο «ναυτίλος» σχολίασε στην ηλεκτρονική μου σελίδα:
«Για τον Λαζόπουλο (σύμπτωμα της τηλεοπτικής μας κουλτούρας) θα σου αναφέρω έναν αφορισμό που διάβασα τελευταία στο βιβλίο του Σ.Γ.Λετς (Αχτένιστες Σκέψεις): Όταν δεν υπάρχει τίποτα για γέλιο, εμφανίζονται οι σατυρικοί.
Θα συμφωνήσω μαζί του, μόνο που στην περίπτωση μας τα πράγματα είναι πιο σοβαρά. Δεν περιμένουμε πλέον τους σατυρικούς για να γελάσουμε. Τους βάζουμε μπροστά για να πουν αυτά που καταπίνουμε. Τους βάζουμε μπροστά για να βγάλουν την αγανάκτηση μας, να εκφράσουν την οργή μας, να στήσουν οδοφράγματα, να συγκρουστούν, και στο τέλος να γίνουν και αυτοί με την σειρά τους, ένα μέρος του τηλεοπτικού χυλού, γιατί το μέσο δεν αστειεύεται, όλα τα σφάζει όλα τα μαχαιρώνει.
Τι κάνουμε εμείς, μετά το τέλος της εκπομπής; Σηκωνόμαστε από τον καναπέ και πάμε στο κρεβάτι μας για ύπνο, ικανοποιούμενοι ότι επιτελέσαμε το καθήκον μας στο ακέραιο…
…………………………………………………………………………………………..
Αλλά τι να πει κανείς για μια ολόκληρη, νόμιμα και πρόσφατα εκλεγείσα κυβέρνηση, που περιμένει στη τηλεόραση για να προχωρήσει στις επόμενες κινήσεις σε ό,τι αφορά την καταγγελθείσα εμπλοκή του βουλευτή της κ. Κουκοδήμου σε σοβαρή υπόθεση οικονομικής διαμεσολάβησης. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός περιμένει ένα τηλεδημοσιογράφο για να διαπιστώσει αν υπάρχουν ευθύνες στον συγκεκριμένο βουλευτή. Τι να περιμένεις λοιπόν από μια κοινωνία, πνιγμένη στα προβλήματα, όταν ολόκληρη η κυβέρνηση είναι όμηρος της τηλεοπτικής εξουσίας και πορεύεται και πολιτεύεται με τους κανόνες που υπαγορεύει η εξουσία αυτή;.
…………………………………………………………………………………………..Τι να περιμένεις;

Λέξεις μεταχειρισμένες

Κουράστηκα. Όχι από τη ζωή. Από την επανάληψή της. Από εκείνο το παράξενο παιχνίδι όπου σου ζητούν να διαλέξεις ανάμεσα σε δύο εκδοχές του ί...