«Χθες συγκινήθηκα.
Όχι από το προφανές.
Συγκινήθηκα από το πιθανό.
Ότι η Κέρκυρα μπορεί να ξεπεράσει τον εαυτό της.
Και πρέπει».
Το έγραψε η Αλίκη Κατσαρού μετά τη χθεσινή βραδιά στο Νέο Φρούριο.
Και νομίζω πως μέσα σε αυτές τις λίγες λέξεις βρίσκεται όλο το νόημα. Αυτο ένιωσα κι εγώ.
Δεν έχω την πρόθεση να κάνω κριτική στη χθεσινή παράσταση. Έχω όμως το δικαίωμα να πω αυτό που ένιωσα. Και αυτό που ένιωσα ήταν πως παρακολουθήσαμε μια σπουδαία παράσταση.
Μια παράσταση που πήρε τα γεγονότα του 1716 και τα έφερε μπροστά μας με τρόπο ζωντανό, σημερινό, ανθρώπινο.
Στο Νέο Φρούριο, τριακόσια δέκα χρόνια μετά, η ιστορία βγήκε από τις σελίδες των βιβλίων και περπάτησε ανάμεσα στους ανθρώπους.
Οι πέτρες απέκτησαν φωνή. Η μνήμη απέκτησε ζωή. Και η Κέρκυρα έδειξε μια άλλη πλευρά της.
Εκείνη που δεν μετριέται με αφίξεις και διανυκτερεύσεις. Την Κέρκυρα των ανθρώπων που δημιουργούν, προσφέρουν, επιμένουν. Την Κέρκυρα του πολιτισμού, που μπορεί να παράγει γεγονότα με δύναμη να ταξιδέψουν πέρα από τα όρια του νησιού.
Να τα γνωρίσει ολόκληρη η Ελλάδα.
Αυτό κρατώ από χθες.Πως η ιστορία ενός τόπου αποκτά αξία όταν γίνεται δημιουργία. Όταν τα τείχη ανοίγουν. Όταν η μνήμη συναντά τη φαντασία. Όταν το παρελθόν γίνεται αφορμή για το αύριο.
Γιατί το μεγάλο στοίχημα μιας πόλης είναι να αποδεικνύει πως έχει ακόμη μέλλον. Χθες, για λίγες ώρες, η Κέρκυρα το απέδειξε.
Ένα μεγάλο εύγε στους συντελεστές.
Στον Στέφανο Κυπριώτη, τον Νίκο Κόκκαλη, τον Ξενοφώντα Ραράκο, τους ερμηνευτές, την Μέλπω Καρδάμη και την χοροθεατρική ομάδα
"Αφενός κινούμαι", τον Γιώργο Ζούμπο, τον Σπύρο Γαούτση και όλους τους καλλιτέχνες, τεχνικούς και συνεργάτες.
Η φράση της Αλίκη, επιστρέφει σε όλους μας:
"Η Κέρκυρα μπορεί να ξεπεράσει τον εαυτό της.
Και πρέπει."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου