Κάθε εποχή φτιάχνει την ψευδαίσθηση πως ξεκινά από την αρχή. Καινούργιες λέξεις, καινούργιες τεχνολογίες, καινούργιες συνήθειες. Η οθόνη έγινε παράθυρο, η επικοινωνία απέκτησε ταχύτητα και ο καθένας απέκτησε μια μικρή δημόσια πλατεία στην τσέπη του.
Κοιτάζω γύρω μου και αναρωτιέμαι τι ακριβώς άλλαξε. Γιατί η αλλαγή προχώρησε παντού, εκτός από τον τρόπο που στεκόμαστε ο ένας απέναντι στον άλλον.
Στην πολιτική, η παλιά αντιπαράθεση φόρεσε ψηφιακά ρούχα. Η διαφωνία έγινε επίθεση, η κριτική ξεσκόνισμα του παρελθόντος και η πολιτική συζήτηση προσωπικός φάκελος. Μια ανάρτηση αρκεί για να ανοίξει το αρχείο του άλλου. Ποιος ήταν, τι είπε, πότε το είπε, με ποιον μίλησε. Η ουσία παραμερίζει και στη θέση της εμφανίζεται η ανάγκη να μικρύνει ο απέναντι.
Και μετά μιλάμε για αλλαγή. Εδώ βρίσκεται το παράδοξο Θέλουμε έναν καινούργιο κόσμο και συχνά τον διεκδικούμε με τα ίδια παλιά αντανακλαστικά. Ζητάμε διάλογο και προσφέρουμε επίθεση. Μιλάμε για πολιτισμό και χαμηλώνουμε τη συζήτηση μέχρι το πεζοδρόμιο.
Δεν είναι μόνο ιδεολογικό το θέμα. Είναι αισθητικό.
Υπάρχει αισθητική στον τρόπο που διαφωνείς. Στον τρόπο που μιλάς για εκείνον που βρίσκεται απέναντί σου. Στην ικανότητα να υπερασπίζεσαι τη δική σου άποψη χωρίς να χρειάζεται να λερώσεις τον άνθρωπο.
Εκεί μετριέται η αλλαγή. Όχι στα εργαλεία που αποκτήσαμε. Στον άνθρωπο που τα χρησιμοποιεί.
Κάθε μέρα φτιάχνουμε το καινούργιο μας παλιό. Με καινούργιες λέξεις, καινούργιες οθόνες, καινούργια προφίλ και τις ίδιες παλιές συμπεριφορές.
Κι ύστερα απορούμε γιατί τίποτα δεν αλλάζει.
Μπορεί να αλλάξαμε εποχή. Το δύσκολο είναι να αλλάξουμε άνθρωπο.
Γιατί το καινούργιο, όταν κουβαλά μέσα του το ίδιο παλιό, δεν είναι αλλαγή.
Είναι το παλιό μας, με καλύτερο σήμα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου