«Αύριο πάλι θα ’ρθω να σε βρω. Κρίμα που δε με πιστεύεις. Κρίμα που μ’ αφήνεις μόνο μου να ζω».
Ο Νίκος Γκάτσος έγραψε έναν στίχο για τον έρωτα, για την απόσταση, για εκείνη την παράξενη δύναμη που σε κάνει να θέλεις να ξαναβρείς τον άνθρωπο που αγαπάς. Κι όμως, μέσα στις λέξεις του υπάρχει κάτι που ξεπερνάει τον έρωτα και ακουμπάει κατευθείαν στη ζωή.
Γιατί ο άνθρωπος ζει με τα ξανά του. Γυρίζει αργά στο σπίτι. Αφήνει τα κλειδιά στο τραπέζι, βγάζει το μπουφάν, κάθεται λίγο και παίρνει ανάσα. Η μέρα ήταν μεγάλη. Η δουλειά, οι λογαριασμοί, οι έγνοιες, όλα έχουν βρει τη θέση τους μέσα στην καθημερινότητα.
Το πρωί θα σηκωθεί. Θα φτιάξει τον καφέ του, θα ανοίξει την πόρτα και θα βγει πάλι στον δρόμο.
Εκεί βρίσκεται η μεγάλη μικρή ιστορία των ανθρώπων. Στα καθημερινά τους ξανά. Ένα σπίτι για να γυρίσουν, ένα παιδί για να μεγαλώσουν, έναν φίλο για να πάρουν τηλέφωνο, έναν τόπο για να ξέρουν πως κάπου ανήκουν. Μικρές βεβαιότητες μέσα στην αβεβαιότητα της ζωής.
Άνθρωποι που κουράστηκαν πολύ, πέρασαν κρίσεις, μέτρησαν μισθούς, έκαναν οικονομίες, έστειλαν παιδιά μακριά, έμαθαν να προχωρούν με λιγότερα. Κάθε εποχή τους ζήτησε κι ένα κομμάτι. Κι εκείνοι κράτησαν κάτι για τον εαυτό τους, την επόμενη μέρα.
Αυτό είναι το παράξενο μεγαλείο του ανθρώπου. Συνεχίζει χωρίς τυμπανοκρουσίες. Ξανά και ξανά. Σαν παλιό τραγούδι που ξέρει τον δρόμο και παίζει μόνο του στο βάθος.
Το «Αύριο πάλι» λοιπόν μπορεί να είναι μια ερωτική επιστροφή, όπως το έγραψε ο Γκάτσος. Μπορεί να είναι και κάτι ακόμη, η καθημερινή μας συμφωνία με τη ζωή.
Να ξαναβρούμε εκείνα που αγαπάμε. Έναν άνθρωπο, έναν φίλο, έναν δρόμο, μια θάλασσα, ένα τραπέζι.
Και μέσα σε όλα αυτά, μια μικρή αντίσταση στην κούραση. Ένα πείσμα σχεδόν αθόρυβο, που κρατάει το βλέμμα καθαρό, τα χέρια απασχολημένα και την καρδιά στραμμένη προς την επόμενη μέρα.
Κι αυτό, τελικά, είναι η πιο ακριβή μορφή ελπίδας που διαθέτουμε.
Γιατί το αύριο θέλει παρουσία. Έναν άνθρωπο που θα σηκωθεί το πρωί, θα ανοίξει την πόρτα και θα πει, σχεδόν αδιάφορα, σαν να έχει ακόμη μια παρτίδα να παίξει:
Αύριο πά

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου