Κουράστηκα. Όχι από τη ζωή. Από την επανάληψή της. Από εκείνο το παράξενο παιχνίδι όπου σου ζητούν να διαλέξεις ανάμεσα σε δύο εκδοχές του ίδιου αδιεξόδου και ύστερα σου λένε πως έκανες τη σωστή επιλογή. Το μη χείρον. Τρεις λέξεις που έγιναν ολόκληρη πολιτική φιλοσοφία.
Μάθαμε να χαιρόμαστε επειδή αποφύγαμε το χειρότερο. Κι έτσι, λίγο λίγο, το καλό έγινε πολυτέλεια, το καλύτερο όνειρο και το αρκετό τρόπος ζωής. Εκεί βρίσκεται η μεγάλη παγίδα. Ο άνθρωπος δεν μικραίνει απότομα. Μικραίνει αθόρυβα. Μια υποχώρηση εδώ, μια σιωπή εκεί, ένα «τι να κάνουμε», ένα «τουλάχιστον να μην έρθουν οι άλλοι». Και κάποια στιγμή κοιτάζει γύρω του και καταλαβαίνει πως έχει μάθει να ζει μέσα σε μικρότερο δωμάτιο.
Ύστερα είναι οι λέξεις. Αλήθεια. Αλλαγή. Ευθύνη. Δικαιοσύνη. Ανάπτυξη. Εκσυγχρονισμός. Πέρασαν από τόσα στόματα, από τόσες ομιλίες και τόσα χαρτιά, ώστε έχασαν κάτι από το βάρος τους. Σαν παλιά τραγούδια που συνεχίζουν να παίζουν σε ένα άδειο μπαρ, ενώ κανείς δεν θυμάται ποιος τα έβαλε στο τζουκ μποξ.
Κι όμως, εγώ τις λέξεις εξακολουθώ να τις ψάχνω. Τις θέλω ζωντανές. Με χώμα στα παπούτσια και καπνό στα μαλλιά. Να έχουν περπατήσει νύχτα, να έχουν αγαπήσει, να έχουν θυμώσει, να έχουν χάσει. Να μπαίνουν σε ένα δωμάτιο και να αλλάζει ο αέρας.
Το ίδιο θέλω και από τους ανθρώπους. Να χωρούν μέσα στις θέσεις που καταλαμβάνουν. Γιατί η θέση δεν μεγαλώνει τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος μεγαλώνει τη θέση. Αλλιώς μένει μια καρέκλα γεμάτη εξουσία και ένας άνθρωπος άδειος από ευθύνη.
Και τότε αρχίζει η κούραση. Ύστερα έρχεται η συνήθεια, η πιο ήσυχη μορφή παράδοσης. Δεν φωνάζει. Δεν σε απειλεί. Κάθεται δίπλα σου και σου ψιθυρίζει πως έτσι είναι ο κόσμος. Μέχρι που μια μέρα την πιστεύεις.
Αυτή τη μέρα φοβάμαι. Τη μέρα που θα κοιτάξουμε το λίγο και θα πούμε «αρκετό». Γιατί τότε δεν θα μας έχει νικήσει κανείς. Θα έχουμε παραδώσει μόνοι μας την απαίτηση για το περισσότερο.
Γι’ αυτό γράφω. Για να κρατήσω μερικές λέξεις μακριά από την κατανάλωση. Να τις ξαναδώσω στο στόμα εκείνου που θα τις πει και στο αυτί εκείνου που θα τις ακούσει. Γιατί η πολιτική κάποτε θα χρειαστεί ξανά λέξεις. Όχι λέξεις για μικρόφωνα. Λέξεις για δρόμους. Όχι λέξεις για να γεμίζουν υποσχέσεις. Λέξεις για να ανοίγουν παράθυρα. Και, όταν χρειαστεί, λέξεις μαχαίρια.
Γιατί το μαχαίρι δεν υπάρχει για να φοβίζει. Υπάρχει για να κόβει. Κι όταν έρθει εκείνη η ώρα, ας ξέρουμε τι πρέπει να κόψουμε.
Όχι τους άλλους από τη ζωή μας. Αλλά το λίγο που μας έμαθαν να θεωρούμε αρκετό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου