Το χρώμα που λείπει

Οι λέξεις σκοτεινιάζουν εύκολα στις μέρες μας. Αρκεί να ανοίξεις μια οθόνη, να διασχίσεις μια πλατεία, να σταθείς για λίγο μπροστά στον καθρέφτη της δημόσιας ζωής. Όλοι μοιάζουν να συναγωνίζονται στην τέχνη της απογοήτευσης, σαν να είναι η απαισιοδοξία το τελευταίο τεκμήριο σοβαρότητας.

Όσο περνούν τα χρόνια, τόσο λιγότερες λέξεις θέλω να γράφω. Λιγότερες, που να λένε περισσότερα. Η ποίηση γνώριζε ανέκαθεν αυτό το μυστικό. Ένας στίχος μπορεί να χωρέσει μια ολόκληρη εποχή, όπως μια σπίθα αρκεί για να θυμηθεί το σκοτάδι ότι δεν είναι παντοδύναμο.

Είναι μια μορφή αντίστασης να εξακολουθείς να θαυμάζεις, να ευχαριστείς, να σηκώνεις το βλέμμα από το πεζοδρόμιο και να το αφήνεις να περιπλανηθεί στα άστρα. Εκεί όπου η μικρότητά μας παύει να είναι ταπείνωση και γίνεται μέτρο. Γινόμαστε απειροελάχιστοι, άρα ελεύθεροι από τη ματαιοδοξία των βεβαιοτήτων μας.

Οι ποιητές μάς αφήνουν, λίγες λέξεις, σχεδόν ψιθύρους.. Μήτρες νοήματος, κυψέλες μνήμης. Καθεμιά τους σέρνει πίσω της έναν έρωτα, μια απώλεια, ένα παιδί που γελά, έναν άνθρωπο που επιμένει να λέει «καλημέρα». Ίσως αυτό να είναι το πραγματικό τους μάθημα: να θυμάται κανείς να αναπνέει μετά την ήττα.

Σήμερα, λοιπόν, ας διαπράξουμε μια μικρή απείθεια. Ας μη χαρίσουμε την ψυχή μας στο σκοτάδι. Ας πούμε μια λέξη που να φωτίζει, ας κάνουμε μια χειρονομία που να παρηγορεί. Γιατί, στο τέλος, δεν θα σωθούμε από τις κραυγές μας. Θα σωθούμε από εκείνο το ανεπαίσθητο χρώμα που αφήνει πάνω μας ένας στίχος, όταν τον διαβάζουμε και νιώθουμε, έστω για μια στιγμή, ότι ο κόσμος αξίζει ακόμη να κατοικηθεί.