Το θύμα είναι εκείνος που κατάλαβε

Κάποια βιβλία δεν τα θυμάσαι όπως τα διάβασες.

Τα θυμάσαι όπως σε διάβασαν εκείνα.

Υπάρχουν προτάσεις που δεν τελειώνουν ποτέ.
Τις περνάς γρήγορα και μένουν πίσω, σαν κάτι που δεν έκλεισε σωστά. Δεν κάνουν θόρυβο, δεν αφήνουν ίχνος. Αλλάζουν τον τρόπο που στέκεσαι απέναντι στη ζωή.

Θυμάμαι ακόμη το πρώτο βιβλίο που με τραυμάτισε. Ήταν το Σύννεφο με παντελόνια. Δεν ήταν μόνο ένας μεγάλος έρωτας που κατέρρεε. Ήταν η αποκάλυψη πως ένας άνθρωπος μπορεί να μετατρέψει την απόγνωσή του σε λέξεις τόσο ακριβείς, ώστε να γίνουν και δικές σου πληγές. Έκλεισα το βιβλίο και κατάλαβα ότι η λογοτεχνία δεν γράφεται για να τη θαυμάζεις. Γράφεται για να σε αλλάζει.

Από τότε πέρασαν χιλιάδες σελίδες. Ξέχασα τίτλους, συγγραφείς, εξώφυλλα. Δεν ξέχασα όμως ποτέ εκείνες τις ελάχιστες φράσεις που εγκαταστάθηκαν μέσα μου σαν αθόρυβοι συγκάτοικοι. Επιστρέφουν χωρίς να τις καλέσω, σε μια νύχτα αϋπνίας, σε μια στιγμή που όλα μοιάζουν ίδια. Και κάθε φορά με βρίσκουν λίγο διαφορετικό.

Οι πιο επικίνδυνες προτάσεις δεν είναι οι πιο εντυπωσιακές. Είναι οι πιο ακριβείς. Δεν περιγράφουν τη ζωή. Περιγράφουν εσένα. Αγγίζουν κάτι που νόμιζες πως είχες αφήσει πίσω, αλλά δεν έφυγε ποτέ.
Τότε συμβαίνει το παράξενο.
Δεν διαβάζεις εσύ το βιβλίο.
Το βιβλίο διαβάζει εσένα.
Εκεί βρίσκεται όλη η αλήθεια. Η λογοτεχνία δεν αλλάζει τον κόσμο. Αλλάζει έναν άνθρωπο, αθόρυβα. Και ένας άνθρωπος που άλλαξε πραγματικά δεν επιστρέφει ποτέ στην προηγούμενη εκδοχή του.

Οι περισσότεροι θα πουν πως διάβασαν ένα ωραίο βιβλίο.
Κάποιοι όμως θα το κλείσουν και θα μείνουν για ώρα ακίνητοι.
Γιατί το θύμα δεν είναι εκείνος που διάβασε.
Το θύμα είναι εκείνος που κατάλαβε.