Ευάερο και ευήλιο

«Τα τετραγωνικά δεν πρόσεξα κι ίσως γι’ αυτό τώρα να με στενεύουν».

Μερικές φράσεις δεν τις γράφουμε. Εκείνες γράφουν εμάς. Μένουν χρόνια ακίνητες μέσα σε ένα παλιό τετράδιο, σαν σπίτια με κλειστά παντζούρια. Και μια μέρα, χωρίς να το περιμένεις, ανοίγουν μόνα τους και σε καλούν να μπεις. Όχι για να θυμηθείς. Για να γνωρίσεις εκείνον που ήσουν όταν τις έγραψες.

Έτρεξα πολύ μακριά μου τελικά. Με κύκλωσα σαν αγγελία οικίας, ευάερης και ευήλιας. Υπολόγισα τους τοίχους, τα παράθυρα, τις προοπτικές. Δεν μέτρησα, όμως, τον άνθρωπο που θα ερχόταν κάποτε να κατοικήσει μέσα τους.

Τα τετραγωνικά δεν πρόσεξα.
Από τότε επιστρέφω συχνά στις παλιές μου λέξεις. Τις διαβάζω σαν να γράφτηκαν από κάποιον άγνωστο που, παραδόξως, γνώριζε περισσότερα για μένα απ’ όσα γνώριζα εγώ. Κάποτε τις υπογραμμίζω με κόκκινο, όχι για να τις διορθώσω, αλλά για να μη χαθεί εκείνος που τις εμπιστεύτηκε στο χαρτί. Οι λέξεις έχουν καλύτερη μνήμη από τους ανθρώπους.

Η ζωή, λένε, κάνει κύκλους. Δεν ξέρω αν κάνει. Ξέρω όμως πως υπάρχουν στιγμές που ο χρόνος γυρίζει αθόρυβα και στέκεται απέναντί μας, σαν παλιός γνώριμος που δεν ζητά εξηγήσεις, μόνο μας κοιτάζει.

Ίσως αυτό να είναι τελικά ο χρόνος. Όχι μια ευθεία που μας απομακρύνει από όσα ζήσαμε, αλλά ένας κύκλος που επιστρέφει αθόρυβα εκεί όπου κάποτε προσπεράσαμε βιαστικά τον εαυτό μας. Δεν γυρίζει για να μας τιμωρήσει ούτε για να μας δικαιώσει. Γυρίζει για να μας προσφέρει μια δεύτερη ανάγνωση των λέξεων που γράψαμε, των ανθρώπων που αγαπήσαμε, των σιωπών που αφήσαμε να μιλήσουν αντί για εμάς. Κάθε επιστροφή είναι μια μικρή αποκάλυψη. Βλέπεις το ίδιο τοπίο και αναρωτιέσαι πώς γίνεται να μην το είχες δει ποτέ. Ίσως επειδή δεν αλλάζει ο τόπος. Αλλάζει το βλέμμα. Και όταν αλλάζει το βλέμμα, αλλάζει αθόρυβα και ολόκληρος ο κόσμος.

Και τότε η παλιά εκείνη φράση αποκτά άλλο βάρος.
Δεν με στενεύει το σπίτι.
Με στενεύουν οι βεβαιότητες που κάποτε έχτισα για να αισθάνομαι ασφαλής.
Οι τοίχοι δεν μετακινήθηκαν ποτέ.
Εγώ ήμουν εκείνος που άργησε να καταλάβει πως το πιο δύσκολο σπίτι να κατοικήσεις είναι πάντα ο εαυτός σου.