Η πιο όμορφη ψευδαίσθηση

Λίγες λέξεις σήμερα. Φύτρωσαν αυθαίρετα, τη στιγμή που πιάνεις τον εαυτό σου να θέλει να αγαπήσει τα πάντα. Και όλους.

Να χάσω μια ζωή για μια στιγμή;

Όχι.

Θα αφήσω να ξεθωριάσει εκείνο το παγωμένο βλέμμα και θα κρατήσω τα μάτια που κάποτε ζέσταιναν τον κόσμο. Οι στιγμές περνούν. Οι άνθρωποι μένουν μέσα μας όπως επιλέγουμε να τους θυμόμαστε.

Είναι νύχτα.

Και το ραδιόφωνο κάνει ακόμη αυτό που οι άνθρωποι ξεχνούν όλο και πιο συχνά. Θυμάται.

«Για ποιο ταξίδι κίνησες να πας, να με θυμάσαι και να μ' αγαπάς...»

Το μπουζούκι του Ξαρχάκου δεν ακούγεται μόνο. Επιστρέφει. Μαζί του επιστρέφουν πρόσωπα, δρόμοι, καλοκαίρια, μια εποχή που πίστευε πως η αγάπη μπορούσε να νικήσει τον χρόνο.

Πώς θα αντέχαμε χωρίς αυτά τα τραγούδια;

Δεν γράφτηκαν για να γίνουν επιτυχίες. Τα έγραψαν ποιητές και τα έντυσαν μεγάλοι συνθέτες. Έβαλαν μέσα τους την επιθυμία και την άρνηση, τη συνάντηση και την απουσία. Εκείνο το αξεπέραστο «σ' αγαπώ, μα δε θα 'ρθω». Επτά λέξεις που χωρούν μια ολόκληρη ζωή.

Κάποτε ο Γκάτσος ρώτησε: «Τι ζητάς αθανασία στο μπαλκόνι μου μπροστά;». Εγώ δεν τη βρήκα ποτέ εκεί. Τη βρήκα στις νότες του Χατζιδάκι. Δεν υπόσχονται αθανασία. Για λίγο μόνο κάνουν τον θάνατο να σωπαίνει.

Γι' αυτό δεν παλιώνουν ποτέ. Κάθε φορά που τα ακούμε, νικούν τον χρόνο. Και μαζί τους τον νικάμε κι εμείς.

Η νύχτα δεν επιτρέπει μεταμφιέσεις. Όταν σωπάσει ο κόσμος, μένει απέναντί σου ο μόνος άνθρωπος που δεν μπορείς να ξεγελάσεις, ο εαυτός σου.

Κι εκεί, μέσα σε μια σιωπή που δεν συγχωρεί ψεύδη, καταλαβαίνεις πως τα νιάτα του σώματος κάποτε τελειώνουν. Τα άλλα όμως, εκείνα που γεννήθηκαν από τις μνήμες, τις ήττες και τις αγάπες, δεν γερνούν ποτέ.

Κουβαλούν δύναμη. Κουβαλούν υπομονή. Και μια πεισματάρικη ελπίδα.

«Να με θυμάσαι», λέει το τραγούδι.

Δεν το λέει μόνο σε έναν παλιό έρωτα. Το λέει και στον άνθρωπο που υπήρξες, για να μη χαθεί εκείνος που ακόμη μπορείς να γίνεις.

Και κάπου ανάμεσα στις νότες του Χατζιδάκι γεννιέται η πιο όμορφη ψευδαίσθηση.

Όχι πως θα ζήσουμε για πάντα.

Αλλά πως, για λίγα λεπτά, ο χρόνος ξεχνά να μας μετρήσει.