Μωρό μου, όλα ήταν σινεμά

Η πιο ερωτική φράση της ελληνικής, δεν είναι το «σ’ αγαπώ». Ούτε το «σε θέλω». Αυτές είναι εξομολογήσεις που έρχονται αργά, σχεδόν συνεσταλμένα. Η πιο ερωτική λέξη προηγείται από όλα αυτά. Είναι δύο λέξεις. «Μωρό μου».

Παράξενο πώς η γλώσσα, την ώρα που ο έρωτας κορυφώνεται, δεν μας μεγαλώνει. Μας αφαιρεί την ηλικία. Μας επιστρέφει πριν από τις άμυνες, πριν από τις εξηγήσεις, πριν από την ανάγκη να είμαστε σωστοί.
Και τότε αρχίζει το καλοκαίρι, σαν προσωρινή αναστολή της σοβαρότητας του χρόνου.

Στο Ιόνιο, το φως δεν φωτίζει απλώς. Διαπερνά. Γλιστρά πάνω στα σώματα σαν μνήμη που επιμένει να επιστρέφει. Αποκαλύπτει ώμους που αγνοούσαν τη δύναμή τους, γόνατα γεμάτα αθωότητα, βλέμματα που επιμένουν να παίζουν το αρχαίο παιχνίδι της επιθυμίας. Δεν είναι πρόκληση. Είναι υπενθύμιση ότι το σώμα γεννήθηκε πριν από τους φόβους του.

Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν το καλοκαίρι. Απλώς παύουν για λίγο να συγκρατούνται.
Ένα τραπέζι με ξεχασμένα ποτήρια, μισοάδεια, σαν να μην έχει σημασία αν τελειώσουν ποτέ. Και μέσα τους η παράλογη βεβαιότητα πως δεν χρειάζεται τίποτα να ειπωθεί πιο καθαρά από αυτό που ήδη συμβαίνει.

Ο Ιούλιος είναι αυτή η ρωγμή στον χρόνο όπου η επιθυμία δεν ζητά άδεια. Δεν εξηγείται, δεν διορθώνεται, δεν κρύβεται πίσω από ρόλους. Ανασαίνει όπως το σώμα όταν θυμάται ότι δεν γεννήθηκε για να είναι σωστό.

Και ύστερα, χωρίς προειδοποίηση, έρχεται το φθινόπωρο. Ξαναφοράμε τα ονόματά μας. Τις ευγένειες. Τις αποστάσεις. Την προσεκτική μας κανονικότητα. Και όλα όσα έμοιαζαν αυτονόητα κάτω από τον ήλιο αρχίζουν πάλι να χρειάζονται εξηγήσεις.

Μένει όμως κάτι.
Όχι ως ανάμνηση. Ως επιμονή.
Ένα βλέμμα που κράτησε λίγο περισσότερο. Ένα άγγιγμα που δεν απολογήθηκε. Και εκείνη η λέξη που ειπώθηκε χαμηλά, σαν να μην ειπώθηκε ποτέ.
«Μωρό μου».
Όχι ως τρυφερότητα. Αλλά ως στιγμή που ο χρόνος έκανε πίσω.
Γιατί υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος δεν είναι ούτε αυτό που υπήρξε ούτε αυτό που θα γίνει. Είναι απλώς παρών, εκτεθειμένος στο φως, και για λίγο δεν χρειάζεται να εξηγεί τίποτα.
Και τότε καταλαβαίνεις πως δεν ήταν απλώς καλοκαίρι. Ήταν όλα σινεμά.