Πριν από αρκετά χρόνια είχα γράψει ένα κείμενο για την ομορφιά. Νόμιζα πως το είχα κλείσει μέσα μου. Δεν είχε συμβεί. Υπάρχουν ερωτήματα που δεν γερνούν μαζί μας. Απλώς επιστρέφουν, λίγο πιο ώριμα.
Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλη δύναμη που να νικά τον άνθρωπο τόσο αθόρυβα όσο η ομορφιά. Δεν απειλεί. Δεν υπόσχεται. Απλώς εμφανίζεται.
Μας αρέσει να πιστεύουμε ότι εξελιχθήκαμε. Ότι μάθαμε να κρίνουμε χαρακτήρες, να εκτιμούμε το μυαλό, να θαυμάζουμε την καλοσύνη. Και πράγματι έτσι είναι. Μόνο που όλα αυτά έρχονται μετά.
Πρώτα περνά από μπροστά μας η ομορφιά.
Μέσα μας εξακολουθεί να ανασαίνει κάτι αρχέγονο. Δεν γνωρίζει θεωρίες ούτε αισθητική. Αναγνωρίζει όμως το ωραίο με μια βεβαιότητα που καμία εξήγηση δεν κατάφερε να ακυρώσει.
Γι' αυτό η ομορφιά είναι η μόνη ανισότητα που οι άνθρωποι όχι μόνο αποδέχθηκαν, αλλά και ύμνησαν. Της έγραψαν ποιήματα, της αφιέρωσαν τραγούδια, ζωγράφισαν πρόσωπα, λάξευσαν αγάλματα και έχτισαν ναούς.
Δεν είναι δίκαιη. Δεν είναι αρετή. Δεν είναι επίτευγμα. Είναι μια αυθαιρεσία της φύσης. Κι όμως, ποτέ δεν της ζητήσαμε να απολογηθεί.
Όλοι γνωρίζουμε ότι η ομορφιά δεν αρκεί για να αγαπήσεις έναν άνθρωπο. Ο χρόνος θα δοκιμάσει τον χαρακτήρα, την καλοσύνη, τη γενναιοδωρία. Εκεί κρίνονται οι μεγάλες σχέσεις.
Όμως πριν από όλα αυτά υπάρχει εκείνο το πρώτο δευτερόλεπτο. Ένα βλέμμα. Μια παρουσία. Μια μορφή που περνά μέσα στο πλήθος και, για μια ανεπαίσθητη στιγμή, ο κόσμος αλλάζει θέση.
Η εικόνα θα ξεθωριάσει. Ο άνθρωπος θα αποκαλυφθεί. Η ομορφιά δεν έσωσε ποτέ έναν έρωτα. Κανείς όμως δεν μπορεί να αρνηθεί ότι, έστω για μια στιγμή, σταμάτησε τον χρόνο.
Αυτό είναι το μεγάλο της προνόμιο. Να θυμίζει πως, όσο πολιτισμένοι κι αν πιστεύουμε ότι γίναμε, μέσα μας εξακολουθεί να ανασαίνει εκείνο το αρχαίο ένστικτο που αναγνωρίζει το ωραίο πριν προλάβει να το σκεφτεί.
Και αυτή δεν είναι η ήττα μας. Είναι η πιο παλιά μας μνήμη, ομορφιά μου.
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου