Τα πράγματα που δεν αφήνουν ίχνος

Δεν έχουν όλα όσα αξίζουν τη συνήθεια να διαφημίζονται. Μερικά συμβαίνουν αθόρυβα, χωρίς φωτογραφίες, χωρίς ανακοινώσεις, χωρίς την αγωνία να μάθουν οι άλλοι ότι συνέβησαν.

Ένας άνθρωπος που στέκεται δίπλα σε κάποιον που δυσκολεύεται. Ένα τηλεφώνημα χωρίς ιδιαίτερο λόγο, εκτός από εκείνον που έχει τη μεγαλύτερη σημασία, να ακούσεις μια φωνή. Μια μικρή εξυπηρέτηση, μια συγγνώμη, ένα χέρι που απλώνεται χωρίς να ζητά απόδειξη παραλαβής.

Η ζωή, ευτυχώς, εξακολουθεί να συμβαίνει κι έξω από το κάδρο.
Έχουμε αρχίσει να μπερδεύουμε την πράξη με την προβολή της. Δεν αρκεί να κάνεις το καλό, πρέπει να υπάρχει και κοινό. Η ευαισθησία χρειάζεται λεζάντα, η προσφορά φωτογραφία, η αλληλεγγύη την κατάλληλη γωνία λήψης. Ένας ολόκληρος κόσμος παλεύει να αποδείξει ότι είναι καλός, την ώρα που θα μπορούσε απλώς να είναι.

Δεν φταίει η τεχνολογία. Φταίει εκείνη η μικρή ματαιοδοξία που καταφέρνει να μεταμφιέζεται σε ανθρωπιά. Όταν η ανάγκη να φανείς προηγείται από την ανάγκη του άλλου, κάτι έχει στραβώσει.

Ο φαρισαϊσμός κυκλοφορεί ανάμεσά μας με πολλές μορφές και ακόμη περισσότερες βεβαιότητες. Δεν χρειάζεται πια τον ναό για να διακηρύξει την αρετή του. Έχει οθόνες, φωτογραφίες, λεζάντες και κοινό χωρίς περιορισμούς. Παρουσιάζει τα κατορθώματά του, επιδεικνύει την ευαισθησία του και βρίσκει την ευκαιρία να μετρήσει τους άλλους με το δικό του ηθικό μέτρο.

Μόνο που ο φαρισαϊσμός δεν αποκαλύπτεται τόσο από όσα διακηρύσσουμε όσο από την ανάγκη μας να αισθανόμαστε ανώτεροι. Είναι εύκολο να τον αναγνωρίζεις απέναντί σου, δυσκολότερο να υποψιάζεσαι πως μπορεί να κατοικεί και μέσα σου.

Στις γειτονιές της Κέρκυρας, εκεί όπου η ζωή δεν ποζάρει για τους επισκέπτες, υπάρχουν ακόμη μικρές χειρονομίες που δεν καταγράφονται πουθενά. Ένας καφές, μια έγνοια, μια πόρτα που ανοίγει. Πράξεις χωρίς χορηγούς και χωρίς χειροκρότημα, που μπορεί να αλλάξουν τη μέρα ενός ανθρώπου.

Δεν χρειάζεται να εξιδανικεύσουμε το παρελθόν. Οι άνθρωποι δεν ήταν ποτέ άγγελοι. Μόνο που η καλοσύνη δεν χρειαζόταν πάντοτε να αποδεικνύει ότι υπάρχει.
Γιατί δεν είναι όλα όσα φαίνονται σημαντικά. Ούτε όλα όσα αξίζουν αφήνουν ίχνος.
Μερικά αφήνουν απλώς έναν άνθρωπο λιγότερο μόνο.