Οι άνθρωποι που έγιναν το βιογραφικό τους

Ο άνθρωπος απέκτησε βιογραφικό. Και το βιογραφικό απέκτησε άνθρωπο.
Σήμερα, πριν γνωρίσουμε κάποιον, θέλουμε να μάθουμε τι πέτυχε, ποιους γνώρισε, πού φωτογραφήθηκε και πόσο ψηλά ανέβηκε. Για το ποιος είναι, δεν υπάρχει σχετική πληροφορία.

Το βιογραφικό, βέβαια, έχει τους δικούς του κανόνες. Οι αποτυχίες αποσιωπώνται, οι αμφιβολίες διαγράφονται και τα λάθη μεταμφιέζονται σε πολύτιμες εμπειρίες. Ακόμη και οι στραβοτιμονιές αποκτούν εκ των υστέρων στρατηγική σημασία. Κανείς δεν πήρε λάθος δρόμο, όλοι αναζητούσαν εναλλακτικές διαδρομές.

Κάποτε, για να προβάλεις τον εαυτό σου, χρειαζόσουν μια καλή συστατική επιστολή. Σήμερα αρκεί ένα κινητό. Οι διακοπές γίνονται αποδεικτικά ευτυχίας, οι παρέες τεκμήρια κοινωνικής επιτυχίας, τα γεύματα φωτογραφικές εκθέσεις. Κάθε συνάντηση μπορεί να γίνει μια ευκαιρία να πιστοποιήσεις ότι βρίσκεσαι στο σωστό μέρος, με τους σωστούς ανθρώπους.

Δεν ζούμε μόνο τη ζωή μας. Φροντίζουμε να αφήνουμε και τις κατάλληλες εντυπώσεις γι’ αυτήν. Δεν αρκεί να περνάς καλά, πρέπει να φαίνεται. Δεν αρκεί να πετυχαίνεις, πρέπει να το γνωρίζουν οι άλλοι. Ακόμη και η ευτυχία μοιάζει να χρειάζεται μάρτυρες.

Εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη ειρωνεία της εποχής μας. Όλοι πασχίζουν να γίνουν κάποιος. Να αποκτήσουν όνομα, θέση, αναγνωρισιμότητα, ένα κομμάτι δημόσιας αποδοχής. Ελάχιστοι ανακαλύπτουν την πολυτέλεια να μη χρειάζεται να είναι κανείς. Να μην πρωταγωνιστούν σε κάθε σκηνή, να μην καταθέτουν διαρκώς αποδεικτικά της αξίας τους, να μην εξαρτούν την ύπαρξή τους από το βλέμμα των άλλων. Γιατί το να μη χρειάζεται να αποδείξεις ποιος είσαι μπορεί να είναι η πιο ακριβή μορφή ελευθερίας.

Κι αυτή η ελευθερία δεν είναι προνόμιο των επιτυχημένων. Αντίθετα, συχνά τη συναντάς σε ανθρώπους που δεν θα αποκτήσουν ποτέ εντυπωσιακό βιογραφικό. Χωρίς τίτλους και περγαμηνές, χωρίς φωτογραφίες δίπλα στους ισχυρούς, χωρίς ιδιαίτερη διάθεση να διαφημίσουν τον εαυτό τους. Κι όμως, όταν κάποιος βρέθηκε σε δύσκολη θέση, ήταν εκεί. Όταν χρειάστηκε μια κουβέντα, την είπαν. Όταν έπρεπε να διαλέξουν ανάμεσα στο συμφέρον και στη συνείδησή τους, δεν αναζήτησαν επικοινωνιακή στρατηγική.

Αυτά, βέβαια, δεν προσμετρώνται στα προσόντα. Δεν ανεβάζουν το κοινωνικό κύρος, δεν εντυπωσιάζουν στις συστάσεις, δεν εξασφαλίζουν προσκλήσεις. Δεν υπάρχει πιστοποιητικό για την αξιοπρέπεια, ούτε τίτλος σπουδών για την εντιμότητα.

Κι έτσι φτάσαμε να γνωρίζουμε τα πάντα για τα επιτεύγματα των ανθρώπων και ελάχιστα για την αξία τους.

Τελικά, το πραγματικό βιογραφικό αρχίζει εκεί όπου τελειώνει η ανάγκη να το επιδεικνύεις. Εκεί όπου δεν έχεις τίποτα να αποδείξεις και κανέναν να εντυπωσιάσεις.

Γιατί υπάρχει μια ερώτηση που δεν θα μας την κάνουν σε καμία συνέντευξη, δεν θα τη γράψουμε σε καμία αίτηση και δεν θα την απαντήσει κανένας τίτλος.

Όταν φύγεις από ένα δωμάτιο, τι μένει από σένα;