Θα νικήσει η άνοιξη;

Στον ουρανό, γεμάτες βαριές μάζες σύννεφα, προσπαθούν να ξεγελάσουν την εποχή. Αυτήν την ώρα της ημέρας, που άρχισε φανερά να μεγαλώνει, χαραμάδες ρόδινες και χρυσές σου δημιουργούν απορίες. Ένα κράμα από μυρωδιές του χειμώνα που φεύγει και της άνοιξης που έρχεται, διαπερνούν την ατμόσφαιρα. Είναι γοητευτική αυτή η στιγμή της αμφιβολίας
Δεν είναι μόνο ότι η Άνοιξη αργεί να φανεί. Είναι ότι μπήκαμε στον Απρίλη και αυτό που φαίνεται μοιάζει με Άνοιξη της Αγγλίας.
Το λένε χρόνια, θα αλλάξει το κλίμα, διότι του έχουμε αλλάξει τον αδόξαστο. Θα αλλάξουν οι εποχές, διότι βρήκαμε μια κωλομηχανή κλείσαμε τα παράθυρα και κάναμε τον Χειμώνα Καλοκαίρι και ανάποδα. Μπερδέψαμε τις εποχές και τώρα ψάχνουμε να βρούμε που μετακόμισαν. Σε λίγο θα ψάχνουμε για προορισμούς να βρούμε τα χαμένα.
………………………………………………………………………………………….
Και πώς να μην αλλάξουν οι εποχές, εδώ άλλαξαν οι άνθρωποι.
«Ποιος μας χρειάζεται σ’ αυτόν τον κόσμο, ποιος θέλει δίπλα του, κοντά του, ανθρώπους με ίσκιο και δροσιά; Όλα είναι μιας χρήσεως, και τα αισθήματα. Πληκτρολογείς το ΡΙΝ και μια εικονική πραγματικότητα σε απαλλάσσει από τον κόπο του σχετίζεσαι. Γίναμε παλιοσειρές, άλλη εποχή μας ανέθρεψε αυτή μας φτύνει, μας διαψεύδει, μας εκτροχιάζει, Τι κι αν σκαλίζουμε την πέτρα; Το τελικό άγαλμα θα είναι από πλαστικό και θα φλέγεται φωτίζοντας τους νέους γκρεμούς των τοπίων που αγαπήσαμε. Επί της ουσίας δεν είμαστε καν παρόντες μια ανάμνηση είμαστε. Και μια ρωγμή. Στον καθρέπτη του χρόνου»
……………………………………………………………………………………….
Όλα είναι μιας χρήσεως και το κακό είναι που χρειάζονται πολλά χρόνια για να λιώσουν. Εν το μεταξύ κάνουνε το χειμώνα καλοκαίρι της Αγγλίας και το καλοκαίρι, καλοκαίρι της Αφρικής. Για την άνοιξη δεν γίνεται λόγος.
…………………………………………………………………………………………..
Άνοιξη αναποφάσιστη, μπαινοβγαίνει στη ζωή μας, για να μας θυμίζει, που και που αυτά που είχαμε και χάσαμε. Η αχαριστία πληρώνεται, μας έδωσε ότι καλλίτερο έχουμε να θυμόμαστε και της το ανταποδώσαμε με τόνους τσιμέντο, βουνά σκουπίδια, εκατομμύρια αυτοκίνητα και κλιματιστικά που οι αφελείς νομίζαμε ότι μπορούν να την αντικαταστήσουν. Βάλαμε τις τέσσερις εποχές στο μίξερ και το αποτέλεσμα το λουζόμαστε. Δεν ξέρω αν ο χρόνος είναι ικανός να βάλει κάποια στιγμή τις εποχές σε κάποια τάξη.

Τραγούδια για τους μήνες

«Ο ποιητής κάνει τον εαυτό του οραματιστή μέσα από μια μακριά, απεριόριστη και συστηματική αποδιοργάνωση όλων των αισθήσεων. Όλες οι μορφές έρωτα, πόνου, τρέλας. Διερευνά τον εαυτό του, εξαντλεί μέσα του όλα τα δηλητήρια και διατηρεί την πεμπτουσία τους. Δοκιμασία ακατονόμαστη, όπου θα χρειαστεί τη μεγαλύτερη πίστη, την υπεράνθρωπη δύναμη, όπου θα γίνει αυτός μέσα απ’ όλους, ο μέγας σακάτης, ο μέγας αφορισμένος και ο υπέρτατος επιστήμων. Γιατί φτάνει το ΑΓΝΩΣΤΟ ! Έτσι λοιπόν, τι κι αν καταστραφεί στην εκστατική πτήση του μέσα από πράγματα πρωτάκουστα, ακατονόμαστα;» (ΡΕΜΠΩ)

Την περασμένη εβδομάδα παρακολούθησα δυο ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις στην τηλεόραση. Του Μάνου Ελευθέριου και του Μιχάλη Γκανά. Μακριά από τους προβολείς και δύο, μοναχικοί δημιουργοί, προσφέρουν την τέχνη τους, χωρίς την απαίτηση της ανταπόδοσης. Είναι αλήθεια η ποίηση δεν χρειάζεται την στήριξη του αναγνωστικού κοινού, αλλιώς δεν θα υπήρχε. Υπάρχει όμως για να φωτίζει και να καθοδηγεί, όχι αυτούς που τη διαβάζουν αλλά και αυτούς που τυχαίνει να ακούσουν τρεις λέξεις, ένα στίχο και μόνο αυτό να αρκεί για να στηριχτούν πάνω τους και να το κάνουν σήμα κατατεθέν στη ζωή τους.

«Για τον ποιητή είτε βραδιάζει είτε φέγγει μένει λευκό το γιασεμί. Όταν οι ποιητές είναι μακριά δεν υπάρχουν ούτε μήνες ούτε μέρες. Ποιος θα καταγράψει τις λύπες μας, ποιος θα πενθήσει τις χαρές μας; Τα ημερολόγια φυλλορροούν και ο χρόνος, άδειος και ακατοίκητος, σαν αφόρετο ρούχο, κρέμεται πίσω από την πόρτα, μην χτυπάτε, δεν ανοίγει σε πόλεις χωρίς ποιητές. Μην του μιλάτε, δεν απαντά σε ανθρώπους που σκότωσαν τα αηδόνια τους.» Τα εντός εισαγωγικών από μια πονεμένη ψυχή που βάζει την ποίηση σημαιοφόρο των τεχνών.

«Όπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί, όπου και να θολώνει ο νους σας, μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό». Μας προτείνει ο Οδυσσέας Ελύτης και επειδή η εβδομάδα των παθών, όπως την αισθάνεται κανείς, προσφέρεται για εσωτερικές αναζητήσεις, θα λάβω σοβαρά υπόψη μου την προτροπή του αγαπημένου μου ποιητή.

Για την Άνοιξη την αναποφάσιστη έγραφα σε παλαιότερο κείμενο, και για τις αποφάσεις, δεν βρήκα καλύτερο καταφύγιο. Την εβδομάδα των παθών, που η επικαιρότητα, περιμένει, να βγουν οι επιτάφιοι, για να ανταλλάξουμε εν συνεχεία το φιλί του Ιούδα, το όνειρο μόνο οι ποιητές έχουν την δύναμη, να το περάσουν στις αισθήσεις. «Απρίλη μου ξανθέ και Μάη μυρωδάτε καρδιά μου πως αντέχεις μέσα στην τόση αγάπη και στις τόσες ομορφιές;»
.

Τα ίδια και χειρότερα

Δεν επαναλαμβάνεις κάτι όταν προχωράς, αλλάζεις το τοπίο ξεμπερδεύεις με το πρόβλημα. Αρχίζει η νέα τουριστική σεζόν και τι να πούμε; Τι να περιμένουμε; Τα ίδια και χειρότερα «Η γενική της πόλης άποψη σε φωτογραφία κίτρινη»
Η κατήφεια από την οικονομική κρίση είναι έκδηλη στην αγορά της πόλεως μας. αυτή η λυπηρή εξέλιξη, δεν είναι αποτέλεσμα μιας συγκυρίας αλλά μιας στρυφνής μακρόχρονης, «αναπτυξιακής» πορείας. Κακό ξεκίνημα, χωρίς βάσεις και υποδομές, χωρίς μυαλό, χωρίς μέλλον. Την πατήσαμε σαν εκείνες τις όμορφες κοπέλες, που δεν αρκούσαν τα σωματικά προσόντα τους για να γίνουν σταρ, έτσι αφού χαράμισαν τα νιάτα τους κάνοντας τις γλάστρες, πέρασαν στα αζήτητα.
Αν γυρίσουμε κάποιες δεκαετίες πίσω, να θυμηθούμε την Κέρκυρα που ενέπνευσε, τον Δημήτρη. Ι. Σουρβίνο, ίσως υποχωρήσει η νοσταλγική διάθεση, που μας επισκέπτεται αυτές τις «ήσυχες ανοιξιάτικες ημέρες». Εκδρομείς – Επιδρομείς ο τίτλος:
Βαβυλώνιοι Ασιάτες Ευρασιάτες/ ταξειδιώτες εκδρομείς επιδρομείς/ περίδρομοι κοντοβράκηδες/ διοπτροφόροι και μη/ δόκτορες και διαρρήκτες/ στα θερινά πουκάμισα τους/ σχεδιασμένα σημεία και τέρατα/ και γραφές ακατάληπτες λατινογενείς/ επίσης ξενωτικες εξωτικές γυναίκες/ μες απ’ τα διάφανο χιτώνα τα στήθια/ κρέμονται γυμνά και έτοιμα προς χρήσιν/ ιθαγενείς ανθεκτικοί επιβήτορες/ κράχτες μεταπράτες μικρέμποροι/ μικράνθρωποι θεομπαίχτες/ καρότσια παρδαλά με εικονίσματα ταλαίπωρα/ οσίων μαρτύρων και παλληκαριών/ της Παναγίας της Μαυροφορούσας/ και του Παλαιολόγου του στερνού μας/ μπρίκια τηγάνια και κάλπικα νομίσματα/ δήθεν αρχαία και η γενική της πόλης άποψη/ σε φωτογραφία κίτρινη από δίπλα/ περί τα τέλη του δεκάτου ενάτου αιώνα.
Ποια συνέχεια θα μπορούσε να έχει αυτή εικόνα των περασμένων δεκαετιών; Η γενική της πολλής άποψη, σε φωτογραφία κίτρινη, έπνιγε κάθε προσδοκία.Η κατήφεια από την οικονομική κρίση είναι έκδηλη στην αγορά της πόλεως μας και το παρελθόν ανήμπορο να γλυκάνει με νότες νοσταλγίας την κατάσταση. Όσο για τους ανθεκτικούς ιθαγενείς επιβήτορες, σήμερα όσοι ζουν, έχουν προστάτη…

«Ιουλίας Ανδρεάδη» Δεν περνάς

Για να μην το ξεχάσω, πριν θρηνήσουμε θύματα η Ιουλίας Ανδρεάδη ή να επανέλθει στο παλιό καθεστώς, δηλαδή να μονοδρομηθεί, ή να εγκατασταθεί για όσο χρειασθεί κάποιος δημοτικός αστυνομικός, ώστε να αποτρέψει το παράνομο παρκάρισμα δεξιά και αριστερά της οδού.
…………………………………………………………………………………………. Μετά το οργισμένο κείμενο του Σαββάτου, ξεκινάω τη Δευτέρα από τα πεζά καθημερινά. Εδώ που έχουμε φτάσει, οι προβληματισμοί, τα βαθυστόχαστα κείμενα οι αναλύσεις, δεν βοηθούν. Εδώ και τώρα, ένα χέρι όλοι. Για όλους είναι.
…………………………………………………………………………………………..
Σήμερα δεν θα γράψω για να μου πουν «τι ωραία που τα γράφεις». Θα προτιμούσα αντί κειμένου, να πάω να το τοποθετήσω πινακίδες διαμαρτυρίας στη «κακιά σκάλα». Θα μου πείτε η διπλοδρομηση προϋποθέτει να είναι ελεύθερος ο δρόμος από αυτοκίνητα, η απαγόρευση όμως έχει καταργηθεί στη πράξη. Οι περιστασιακές εξορμήσεις της αστυνομίας, δεν κατάφεραν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, μη ξεχνάμε ότι μιλάμε για ένα δρόμο που έχει πρόσβαση το Νοσοκομείο και για καταστήματα από την άλλη πλευρά που χρειάζονται ανεφοδιασμό.
…………………………………………………………………………………………..
Οι παράνομοι οδηγοί έχουν τη κύρια ευθύνη αυτής της κατάστασης, όμως οι οδηγοί που περνούν και δεν περνούν το δρόμο τι φταίνε; Δεν χωράνε δυο αυτοκίνητα όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση, ειδικά αν βρεθείς πίσω απ’ αυτά τα «σύγχρονα» αστικά λεωφορεία βάλε χειρόφρενο και να άναψε τσιγάρο.
………………………………………………………………………………………….
Οι μικρές ιστορίες που διαδραματίζονται καθημερινά στην Ιουλίας Ανδρεάδη θα μπορούσαν να αποτελέσουν αφορμή για σειρά δημοσιευμάτων, υπό μορφή χρονογραφήματος. Δεν ενδιαφέρομαι…
…………………………………………………………………………………………..
Εύχομαι σήμερα, το πολύ αύριο να τελειώνει αυτή η ταλαιπωρία.
…………………………………………………………………………………………..
Να τυπωθεί με όσο μεγαλύτερα γράμματα…

Στο παρεκκλήσι της καρδιάς μου τα ψαλτήρια καίγονται

Ακολουθεί ένα παλαιότερο κείμενο όχι για να το εμπεδώσουμε όπως προχθές αλλά για να δείξουμε πόσο άχαρο είναι να επαναλαμβάνουμε τα ίδια και τα ίδια, προβλήματα εννοώ, που για χρόνια μας ταλανίζουν. Άλλο ένα συλλαλητήριο για το νοσοκομείο, από την Δευτέρα μπαίνουν στο χορό των κινητοποιήσεων και οι Δήμοι όλης της χώρας, απειλώντας να αναστείλουν μια σειρά από λειτουργίες, αφού τα οξυμένα οικονομικά προβλήματα λειτουργούν απαγορευτικά
Όλα τα μέτωπα ανοιχτά, σ’ αυτήν την μικρή πόλη και εμείς στην δυσάρεστη θέση της επανάληψης. Και πώς να γίνει διαφορετικά. Από την κρίση την τουριστική, που συνεχώς επιβαρύνεται με δυσάρεστα γεγονότα, στα καθημερινά προβλήματα που κάνουν κύκλους περνώντας επιδειχτικά από μπροστά μας, για να μας επιβεβαιώσουν ότι οι επιπόλαιες προσπάθειες για την αντιμετώπιση τους, έχουν σαν τελικό αποτέλεσμα, μια τρυπά στο νερό.
Ναυαγοί σ’ αυτή την πόλη σε μια απέλπιδα προσπάθεια, με χέρια και πόδια να βουλώνουμε τρύπες, μπας και γλιτώσουμε το καράβι.
Υπάρχουν μέρες που δεν ξέρω από πού ν’ αρχίσω, η απογοήτευση μεγαλώνει όταν η αλληλουχία των προβλημάτων δεν σου επιτρέπει να επικεντρωθείς σε κάποιο μέτωπο. Ευάλωτοι από παντού με τα νώτα ακάλυπτα συμμετέχουμε σε μια κατάσταση πανικού.
«Μητέρα είμαι εξαίσια άρρωστος» γράφει στο «Σύγνεφο με παντελόνια» ο μεγάλος Βλαδίμηρος Μαγιακόφσι «…στο παρεκκλήσι της καρδιάς μου τα ψαλτήρια καίγονται κάθε λέξη που φτύνω από το σαψαλιασμένο στόμα μου, μοιάζει σαν πόρνη γδυτή από ένα μπουρδέλο που έπιασε φωτιά…».
Φαντασθείτε την εικόνα, και υποθέστε την διάθεση πω έχω, όχι για να γράψω αλλά για να βρίσω.
υπάρχουν μέρες που στυλώνεις τα ποδιά για να στερεώσεις ακόμα περισσότερο την μοναξιά σου και είναι αυτές οι μέρες που δεν αρκείσαι στα λίγα, δεν σου φτάνει μόνο, το πείσμα, ο φόβος, ο πόνος , ο θυμός, η θλίψη το παράπονο. Τα θέλεις όλα μαζί, για να μπορέσεις να ισορροπήσεις . Μην υποτιμάτε τους απογοητευμένους δίνουν το καλύτερο άλλοθι στους αναίσθητους.
Και δεν φτάνουν όλα αυτά, τσακωνόμαστε και από πάνω από τη ετοιμοθάνατη. Τι περιμένουμε να κλείσει τα μάτια για να ξυπνήσουμε; Θα είναι πολύ αργά.
Είναι μέρες που σε αναγκάζουν να ψηλώσεις, τόσο που να τους βλέπεις πολύ μικρούς. Είναι οι μέρες που ευτυχώς συγκρούονται τα συναισθήματα και απενεργοποιούν τις παράλογες σκέψεις που περνούν απ’ το μυαλό μας, του τύπου
«Να τους ανατινάξω»; «Να τους βάλω φωτιά και να τους κάψω»;.
Είναι οι μέρες που χρειάζεται. να κάνεις υπομονή…
.




.


.

Έρχονται νέοι ιχνηλάτες

Τα υλικά δεν είναι ανακυκλώσιμα, γ’ αυτό όσες προσπάθειες και να γίνουν, όσα ανακατέματα, αυτής της άνοστης σούπας, οι φελλοί θα έρθουν στην επιφάνεια.
Αυτή την φορά τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν, όπως η ιστορία μας έχεί μάθει.
Η γενιά μας γέρασε απότομα, από τα πενήντα. Δεν είναι που τα έκανε θάλασσα, φρόντισε με τις αλλόκοτες επιλογές της, να μην είναι πλέον χρήσιμη.
Υπάρχουν χιλιάδες δικαιολογίες, για το αποτέλεσμα όμως ο λόγος.
Και το αποτέλεσμα, είναι που στρίβει με ελαφρά πηδηματάκια, απέναντι στα αδιέξοδα που δημιούργησε.
Σκληρά και άδικα θα μου πείτε, για τους γονείς, που εργάζονται διπλά για να δώσουν στα παιδιά τους και είναι η πλειοψηφία, για όλους αυτούς, που μπορεί να είχαν καλές προθέσεις, αλλά στύβουν το κεφάλι τους να βρουν τι δεν έκαναν καλά και όταν το βρουν το ντύνουν με μια από τα χιλιάδες δικαιολογίες που προανέφερα και προσπαθούν να τους πάρει ο ύπνος.
Αυτή η αλυσίδα της αλληλουχίας, που χαρακτήριζε γενιές και γενιές, έσπασε, χωρίς μάλιστα να προηγηθεί ένας Ηρώδης.
Ακόμα και οι νέοι, που συνεργάστηκαν και έμαθαν μαζί τους, σήμερα, χτυπημένοι πλέον από την νόσο, αδυνατούν να βάλλουν πλάτη.
Υπάρχουν αντιρρήσεις; Καμία αμφιβολία. Οι ακραίες θέσεις, δεν βλάπτουν κατ’ ανάγκη. Σε πολλές περιπτώσεις αποτελούν διαπραγματευτικό ατού για να πάρουμε κάτι παραπάνω.
…………………………………………………………………………………………..
Για να μπορέσουμε έστω και τώρα όχι να βάλουμε μια δικαιολογία απέναντι σε τούτα εδώ τα αδιέξοδα, αλλά να δώσουμε το λόγο μας, όπως μια κυρία σε κρίση αυτοκριτικής ότι: « Θα προστατεύσω τα νήπια βήματα σου μέχρι να μην χρειάζεσαι την ηλικία μου για να τρέξεις μακριά, ελεύθερος και ανθεκτικός. Σε βλέπω να γελάς με μια αθωότητα που ομολογώ είχα ξεχάσει και σκέφτομαι όση καταστροφή και αν πίνουμε, δεν τελείωσε ο κόσμος. Έρχονται νέοι ιχνηλάτες και πυροτεχνουργοί να δοξάσουν τις ήττες μας και να προβάρουν τις δικές τους;»

Το Κίτρινο Αίμα, Κόκκινο Νερό δε γίνεται

Από το 1999 έχουμε να κερδίσουμε τον Ολυμπιακό στο πρωτάθλημα και από το 1959 έχουμε να γευτούμε μια τέτοια μεγάλη σε έκταση νίκη.
Η Ιστορία θα γράψει 30 Μαρτίου 2008 ΑΕΚ - Ολυμπιακός 4 - 0
Μια στήλη που εκφράζει προβληματισμούς, ανησυχίες, αλλά και κυρίως συναισθήματα, δεν μπορεί να παραλείψει ένα τέτοιο γεγονός. Χαρά μεγάλη, η μεγαλύτερη απ’ όσα χρόνια παρακολουθώ αυτή την ομάδα. Όλα τα πρωταθλήματα, τα κύπελλα και οι διακρίσεις στην Ευρώπη που κερδίσαμε μαζί. Όλες οι χαρές μαζεμένες και οι πίκρες σβησμένες. Υπερβολή; Για όσους είναι αδιάφοροι, για μας που αγγίζει τη ψυχή μας, η αλήθεια.
Όταν ο Σωτήρης Κακίτσης, έγραψε εκείνο το εξαιρετικό κείμενο, με τίτλο, τον τίτλο του σημερινού, υμνώντας την λυρική πλευρά του ποδοσφαίρου, του έλειπε αυτή η μεγάλη στιγμή, για να μην είναι ο τίτλος προφητεία. Κόκκινο νερό και πολύ του πάει.
Ας θυμηθούμε κάποια αποσπάσματα με την απαραίτητη πλέον προσθήκη.
«…Κι εγώ ξαφνικά, κατακόκκινος, πήγαινα να πανηγυρίσω τα γκολ της ΑΕΚ στο ντέρμπυ. Ας είναι. Ετσι έμαθα από πρώτο χέρι τι θα πει Ολυμπιακός, γιατί μας συνδέουν με τους Πειραιώτες πολλά, ας είναι εξουσία πια τώρα..»
Κι εμείς Δικέφαλοι γι’ αυτό είμαστε, λέω: Για τον Πομώνη, αλλά και για τον Μποτίνο. Για τον Σοφιανίδη, αλλά και για τον Ανδρέου. Για τον Χρηστίδη, αλλά και για τον Κούδα. Για τον παλιό Νικολαϊδη αλλά και για τον νέο. Για τον Σκευοφύλακα, αλλά και για τον Γραμμό, στις γραμμές και αυτόν πάντα πάνω. Για τον Βιέρα. Για όλα τα ωραία. Και για τις ήττες, προπαντός. Για τα κλάματα παντού. Και στη Ρωσία, που πρόπερσι δεν πήγα. Ασπρα, κόκκινα, κίτρινα, μπλέ. Μπλέ της Ελλάδας, με το Θεό της από πάνω να ορίζει και να χωρίζει. Μ’ όλα τα ντέρμπυ από Γιάμαλη σε Δελαβίνια, από Γραμματικόπουλο ως Βουτσαρά. Ως Οικονομόπουλους. Γιατί πήραμε κι εμείς πρωτάθλημα μ’ αυτό το όνομα. κι ας μην ξανάπαιξε το παιδί μετά.Αλλά, θα μου πεις, εδώ οι άλλοι με τον Σκούνα μια χρονιά δεν το πήρανε; Μήπως είναι καλύτερα χωρίς; Χωρίς εξουσία εννοώ. Με Ερρέα, εννοώ, Σαμουράι, στα τέλεια μαύρα μέσα, όρθιοι σ’ όλες τις εξόδους, ατάραχοι, περήφανοι, το ίδιο και καλύτερα αποτελεσματικοί; Μαυραετοί, χρυσαετοί, εννοώ, αετοί πάντα θα’ ναι. Θα ‘μαστε.
Για αυτό είμαστε με την ΑΕΚ για τον Ριβάλντο του Ολυμπιακού, για τον Ριβάλντο της ΑΕΚ, για το πρωτάθλημα που δεν θα θέλαμε να πάρουμε όπως μπορεί να το πάρει ο Ολυμπιακός