Να φοβούνται τη σιωπή μας

Θα μπερδέψω τις λέξεις με τη βεβαιότητα, ότι κάποιοι θα νοιώσουν το δικό τους αίμα να τις διαπερνά, αυτοί θα μπορέσουν εύκολα να τις ξεμπερδέψουν.
Η αδήριτη ανάγκη να στέλνω σήματα καπνού, είναι γιατί το χέρι μου, ψάχνει να συναντήσει άλλα χέρια, «χέρια κομμένα ή ανεπαίσθητα συνδεδεμένα με ζωές κατεστραμμένες και μυαλά που πηγαινοέρχονται απέναντι. Έτσι δίνουν σε εσάς το ασφαλές εισιτήριο της ξαλάφρωσης από ένα δυνατό συναίσθημα, της έκφρασης ενός πόνου χωρίς να πονάτε πραγματικά εκείνη την ώρα, της αποδραματοποίησης μιας κατάστασης που σας ταράζει…»

Γενναίοι και ηττημένοι, έγραφα στο χθεσινό, όμορφοι και ηττημένοι θα γράψω σήμερα, το πρόβλημα είναι ότι όλοι βγαίνουν λάδι και την πληρώνουν κάτι τύποι σαν κι εμάς, αφελείς και ανόητοι που βρέθηκαν στο λάθος τόπο τη λάθος στιγμή. «Οι ένοχοι ξαναντύνονται την αδιατάρακτη αυτοπεποίθησή τους και συνεχίζουν με ψέματα και μίμηση συναισθημάτων να παίρνουν κόσμο στο λαιμό τους…»
Όμορφοι και ηττημένοι, γιατί πως αλλιώς θα κερδίζαμε τον σεβασμό αλλά κι τον φόβο, «…γιατί τίποτα σπουδαίο χωρίς το αίμα του, τίποτα μεγάλο χωρίς το νεκρό του…»
Να μας φοβούνται αγαπητή φίλη που παραπονιέσαι, να φοβούνται τη σιωπή μας μήπως κάποια στιγμή εκραγεί και κάνει τη μεγάλη ζημιά στην ευκολία τους.
Θα μπερδέψω τις λέξεις για να τις βάλουν στη σειρά τα άλλα χέρια, που περιμένουν κοιτάζοντας τον ουρανό τα σήματα καπνού από το δικό μου χέρι.
Θα μπερδέψω τις λέξεις γιατί αισθάνομαι ότι τίποτα άρτιο δεν μπορεί να προκύψει χωρίς την συνάντηση.

Καλλίτερα γενναίοι και ηττημένοι

Το παρακάτω κείμενο, απάντηση σε μια φίλη, που στενοχωριέται ενώ θα έπρεπε να χαίρετε. Το πρόβλημα δεν είναι που μας αγνοούν, αλλά ποιοι μας αγνοούν, στην προκειμένη περίπτωση Περιποιεί τιμή.
Είναι ο εγωισμός, είναι η αξιοπρέπεια, είναι η αριστοκρατία με την καλή την έννοια, είναι που φθάσαμε πενήντα και ντρεπόμαστε τα παιδιά μας, είναι αυτή η ξεροκεφαλιά που κουβαλάμε αρνούμενοι να ξεπουληθούμε τώρα στα ξωκέντια; Δεν ξερώ, για κείνο που είμαι βέβαιος, είναι ότι από χέρι είμαστε χαμένοι.
«Όποιος κρύβει στην καρδιά του τόση νύχτα ξέρει, γνωρίζει, εννοεί. Πάλι σε νύχτα θα βγει, πάλι τα χαρτιά δεν θα βγαίνουν, η τράπουλα θα είναι σημαδεμένη, αλλά εμείς εκεί: την ώρα της αιχμής και ενάντια στο ρεύμα. Θα ανάβουμε τσιγάρο δίπλα σε φιάλες οξυγόνου, θα περπατάμε ξυπόλητοι στα γυαλιά, θα πέφτουμε από τον τέταρτο για μια αγάπη που δεν, θα αφιερώνουμε τη ζωή μας στους πειρατές της καρδιάς μας. Χαμένοι από χέρι, αλλά με τον τρόπο μας γενναίοι. Τρομοκρατημένοι αλλά αμετακίνητοι: στις αρχές μας στις ήττες μας, στην καρδιά μας. Συλλέγοντας τα ράκη των αισθημάτων μας - όπου κι αν βρούμε».

Μπορεί τα εντός εισαγωγικών να έχουν άλλα κίνητρα, το αποτέλεσμα όμως είναι το ίδιο. Είμαστε από χέρι χαμένοι.
Χαμένοι γιατί το επιλέξαμε, αφού ξέρουμε και γνωρίζουμε και εννοούμε, αλλά και τα καταφέρνουμε να μετατρέψουμε την ήττα σε νίκη.
Τα εκτός εισαγωγικών αποτελούν συνέχεια στην εισαγωγή της αναμονής. Όταν ο αρχηγός της μαλακίας σε θέλει στην παρέα του, πρέπει να σε προβληματίζει, όταν σε χειροκροτεί κράτα και πισινή. Αντίθετα όταν σε απορρίπτει ετοιμάσου για το παράσημο της τιμής.
Είμαστε από χέρι χαμένοι, γιατί αρνούμαστε να κάνουμε τέτοιες παρέες, γιατί την θέση μας την διεκδικούμε και την απαιτούμε, γιατί δεν γλύφουμε, δεν παρακαλούμε, δεν ξεπουλάμε ότι καταχτήσαμε. Καλλίτερα γενναίοι και ηττημένοι παρά «νικητές» και ταπεινωμένοι.
Μπορεί η αναμονή να ανήκει στα βαρέως ανθυγιεινά επαγγέλματα, όμως στην προκειμένη περίπτωση θα συνεχίσουμε να σας κρατάμε σε αγωνία, θυσιάζοντας πολλά και κυρίως το νευρικό μας σύστημα.

Ψευδομάρτυρες τα Μ.Μ.Ε

Κάποτε επικαλούμαστε το Μέσο ενημέρωσης, ως αδιάψευστο μάρτυρα. «Το έγραψε η εφημερίδα», «το άκουσα στο ραδιόφωνο», «το είπε και το έδειξε η τηλεόραση». Μας τελείωσε. Ούτε το είδαμε ούτε το ακούσαμε. Στον ύπνο μας όλα αυτά. Εικονική πραγματικότητα.
Τα Μ.Μ.Ε και κυρίως η τηλεόραση με τις εξαιρέσεις, που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, δεν αποτελούν αξιόπιστους μάρτυρες. Είναι ψευδομάρτυρες! Πολλοί δημοσιογράφοι, χωρίς παιδεία, χωρίς ηθικούς φραγμούς, υποδουλώνονται στις «πηγές», εξυπηρετώντας σκοπιμότητες, και προδίδοντας το κοινό τους.
Η αναξιοπιστία των Μέσων, γίνεται ευτυχώς σιγά σιγά αντιληπτή. Ποιος να πιστέψει αυτά τα μέσα που υιοθετούν χωρίς να διασταυρώσουν και χωρίς δισταγμό τις πληροφορίες της αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας; Η νεαρή γερμανίδα που συνέλαβαν δεν ήταν κόρη της πρώην τρομοκράτισσας Μπάρμπαρα Μέγιερ, που ήταν στέλεχος της «Φράξιας Κόκκινος Στρατός» - της RAF. Το διέψευσε η γερμανική Εισαγγελία στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Τα έχω γράψει πολλές φορές απ’ αυτήν εδώ τη στήλη και θα συνεχίσω σε μια εποχή που κλείνει μάτια και αυτιά. Θα συνεχίσω να γραφώ για μια άλλη εποχή, που δεν θα προκύψει ουρανοκατέβατη. Γράφω για την δικτατορία της τηλεόρασης, για την εμπορευματοποίηση της είδησης, για την επικοινωνία, που αποτελεί πλέον πανάκριβο αγαθό. Γράφω γιατί οι γραφικοί του σήμερα, δικαιώνονται στο μέλλον.
Γράφω, για να δείξω τους πολιτικούς, που συμβιβάζονται σ’ αυτούς τους εκβιασμούς και νομιμοποιούν ένα καθεστώς που παραπλανεί το λαό και του στερεί το αγαθό της ενημέρωσης. Όταν θα σκεπάσει σταχτή όλο αυτό το σκουπιδαριό, να μην θέλουν να βγουν και από πάνω.
Γράφω, για να μην ξεχάσω και αν κάνω λάθος, να μην έχω το δικαίωμα αργότερα να βρω φτηνές δικαιολογίες για τον εαυτό μου.
Θα καταγγέλλω απ’ αυτήν την στήλη, όλους αυτούς που εκτελούν διατεταγμένη υπηρεσία, εις βάρος του λαού. Θα καταγγέλλω τα μέσα εξυπηρέτησης συμφερόντων, τις τηλεοπτικές εργολαβίες,. αλλά και την αισθητική εικόνα του κιτς που ακολουθεί, σαν φυσική συνέπεια της ανεπάρκειας, αυτών που έχουν αυτοαναγορευτεί σε
Γενικούς Εισαγγελείς, απονέμοντας από την τηλεοπτική έδρα «δικαιοσύνη».
Θα καταγγείλω και τους πολιτικούς, που για το σκοπό αγιάζουν τα μέσα. Ο σκοπός τους, υπολείπεται από την νομιμοποίηση και ενίσχυση που προσφέρουν σε ένα καθεστώς, που η ιστορία θα περιγράψει με τα πιο μελανά χρώματα.
Για να δώσουμε και μια συνέχεια στο χθεσινό. Τεραστία κοινωνικά προβλήματα, μένουν απλές αναφορές, χωρίς καμία κριτική προσέγγιση. Χωρίς επεξεργασία τέτοια, που να οδηγεί έστω και σταδιακά στην αντιμετώπιση τους. Απεναντίας σπαταλιέται πολύτιμος χρόνος σε πράγματα ασήμαντα, που η διάρκεια ζωή τους περιορίζεται τις περισσότερες φορές μέχρι να πάρει την θέση τους το επόμενο ασήμαντο, που για ορισμένο τηλεοπτικό χρόνο θεωρείτε σημαντικό.
Εσείς τι λέτε, θα ήταν στον αφρό τα λαμόγια; Θα γινόταν οι ναύτες ναύαρχοι;
Η ευκολία και το βόλεμα οδηγεί σ’ αυτήν την εικόνα. Όλα τείνουν προς την ίδια κατεύθυνση, την κατεύθυνση μιας κοινωνίας στην οποία κάθε κριτική χάνει την αποτελεσματικότητα της.
Αυτά που παρατηρεί ο καθένας στην ακτίνα δράσης του, αυτά που βλέπουν τα μάτια μας και πολλές φορές αδυνατούμε να τα πιστέψουμε είναι αποτέλεσμα της απόρριψης της κριτικής σκέψης, και της αποδοχής σε ότι δεν μας κουράζει το μυαλό.
Σίγουρα οι κοινωνίες θα ήταν διαφορετικές αν ξέραμε ότι δεν είμαστε ελεύθεροι.

Αξιοπεριφρόνητες σαχλαμάρες

Η πρωτοβουλία του δημοτικού συνδυασμού «εμπρός με σένα για την Κέρκυρα» να διοργανώσει ημέρας αλληλεγγύης, που πέρασε στα ψιλά της τοπικής επικαιρότητας θα μπορούσε να γίνει πρώτο θέμα πανελλήνιας εμβέλειας. Θα μπορούσε αν δεν είχε να συναγωνιστεί το «τίποτα». Ένα παλαιότερο κείμενο αφιερωμένο στα παιδία που με την «ημέρα αλληλεγγύης», που ξεκίνησαν και όπως όλα δείχνουν, φαίνεται να καθιερώνεται, απέδειξαν ότι αυτή η πόλη έχει και ανθρώπινο πρόσωπο. Δυστυχώς το «τίποτα» στις μέρες μας, κάνει μεγάλη φασαρία. Αξιοπεριφρόνητες σαχλαμάρες, που θεριεύουν εκ του μηδενός και γίνονται προβλήματα πρώτου μεγέθους εδώ στην μικρή μας πόλη.
Σάμπως ο δαίμων της καθημερινότητας να πλάθει καταστάσεις για να βρίσκουν δουλειά οι άεργες ψυχές.
Τις πρώτες πρωινές ώρες πέρασα μια βόλτα από τα μπαράκια της πλατείας, «Χαμός» στην καθομιλούμενη. Εκατοντάδες νέοι και νέες σε μια ειρηνική συνύπαρξη, έδειχναν ξένοι με όλη αυτή την γρίνια. Αν τους ρωτούσα γι’ αυτά που πριν λίγη ώρα κυριαρχούσαν στην τοπική επικαιρότητα και δίχαζαν τους εμπλεκόμενους, είμαι βέβαιος που θα εισέπραττα μόνο μια λέξη και μάλιστα εν χορώ «Μαλακίες»
Χάρηκα, ένοιωσα σαν να βρίσκομαι σε άλλη πόλη, με ανθρώπους υγιείς, φαίνεται πως το μικρόβιο που κουβαλάμε στον μικρόκοσμο μας δεν κατάφερε να τους μολύνει.

Δεν είναι τόσο μεγάλα, γιατί επιμένουμε; Δεν είναι τόσο σπουδαία, για να μπούνε στην βιτρίνα. Τα μεγεθύνουμε για να χωρέσει το επαρχιώτικο κόμπλεξ, για να δούμε τον μικρόκοσμό μας, μεγάλο. Για να επισημοποιήσουμε την ύπαρξη μας.
Η τοπική επικαιρότητα με γεμίζει θλίψη.
«Η αλήθεια του καθενός είναι ο δρόμος του» λέει η λαϊκή σοφία, δηλαδή το ψέμα του. Εμείς επιμένουμε να σκηνοθετούμε την πραγματικότητα για να μας χωρέσει. Δε μας αρκεί η ήπια βόλτα στα στενά σοκάκια, δε βολευόμαστε με την γαλήνη που μας δωρίσανε, γι’ αυτό κάνουμε φασαρία χωρίς αιτία. Γι’ αυτό βαφτίζουμε τα σοκάκια λεωφόρους.
«Σκηνοθετούμε την πραγματικότητα για μας χωρέσει.» μου υπενθύμισε, η ζεστή φωνή του ραδιόφωνου, πόσα χρόνια περάσαμε επιχρωματίζοντας το σώμα μας, να μην φαίνονται ουλές και τραύματα; Φορέσαμε στη καρδιά μας αθλητικά παπούτσια για να φαντάζει δρομέας μακρινών αποστάσεων και ας τα έχει φτύσει στο πρώτο κατοστάρι»
Σκηνοθετούμε γεγονότα και ύστερα παίρνουμε την βολική θέση του θεατή, σχολιάζουμε κιόλας. Μπαίνουμε στο ψέμα και το ζούμε. Το βαφτίζουμε σημαντικό για να κερδίσουμε όσο τον δυνατόν περισσότερο χρόνο βρασμού. Στο ζουμί μας.

Της πουτάνας της ευκολίας

Αυτοί οι δύο δρόμοι που διχάζουν, εξασφαλίζουν το απαραίτητο χρόνο σε όλους αυτούς που κάνουν σήμερα παιγνίδι. Όχι της Αρετής και της Κακίας, της πουτάνας της ευκολίας και της άμυνας, για επίθεση δεν μπορεί να γίνεται λόγος.
Το λάθος είναι ότι δεν έχουμε αποκλείσει την πρώτη διαδρομή. Μεγάλα διαστήματα της ζωής μας, περπατάμε στην ανιαρή διαδρομή, μέχρι κάποιος δυνατός κρότος να μας ξυπνήσει και να βλαστημήσουμε. Ε! φτάνει πια, δεν μπορούμε να τους αφήσουμε άλλο να παίζουν με τη ζωή μας. Το κακό είναι, ότι στα πρώτα κιόλας βήματα, ο θυμός εξατμίζεται και επιστρέφουμε στη διαδρομή της ευκολίας.

Παρατηρώντας χθες την αγωνία ενός νέου, για τα σημερινά αδιέξοδα, γύρισα πίσω, στα χρόνια που είχαμε την ψευδαίσθηση ότι θα αλλάζαμε τον κόσμο. Όταν συνειδητοποίησα την ουτοπία ήμουν αρκετά εγωιστής για να στραφώ εναντίον μου, ένα ανάθεμα στην γενική με έβγαζε από τα δύσκολα και με περνούσε ασυναίσθητα στην απραξία. «Τι θέλω ανακατεύομαι αφού δεν καταλαβαίνουν» πέρασαν αρκετά χρόνια για να στραφώ στο εαυτό μου, και να προσπαθήσω όχι πλέον να αλλάξω τον κόσμο αλλά να μην με αλλάξει εκείνος.
«Κι αν ο κόσμος πήγε πάσο, εγώ συνεχίζω να ποντάρω, ό,τι έχω και κυρίως ό,τι δεν έχω: δηλαδή την υπομονή, την ψυχραιμία, το θάρρος, την πίστη σε μικρούς θεούς – αξίες που καμία κοινωνία στους αιώνες των αιώνων δεν εξάλειψε».
Κι αν το μυαλό μου φτιάχνει ιστορίες για να χωρέσει κάπου το σαρκίο του, δεν είναι το πάσο του κόσμου που με πείραξε, είναι για να ασκούμε πρώτα εγώ και πέντε άλλοι στην αμυντική τακτική που επιλέξαμε ως σύστημα επιβίωσης του μυαλού μας.
Αισθάνομαι πως αν δεν ανακεφαλαιώνουμε σε τακτά χρονικά διαστήματα, θα μας πάρει και θα μας σηκώσει η Όσια απάθεια. Τι άλλο περιμένουμε να μας συμβεί; Εργαζόμενοι, που κοντεύουν να συνταξιοδοτηθούν απολύονται. Τι άλλο περιμένουμε για να βγούμε στους δρόμους απέναντι σε ένα άδικο κράτος, που σφίγγει ακόμα περισσότερο το σκοινί στην ήδη απαγχονισμένη περιφέρεια; Σε ένα κράτος που εξαντλεί όλη την αυστηρότητα του στους αδύνατους και όλη την παθητικότητα του στους δυνατούς. Σε ένα κράτος που έχει το δικαίωμα να χρωστά και απειλεί με κάθε μέσο όσους δεν μπορούν να πληρώσουν το χαράτσι.
Ανακεφαλαιώνω κάθε τόσο γιατί η απάθεια είναι κολλητική. Τα ξαναγράφω για να τα διαβάζω, φωναχτά, για να πετάγομαι εκείνη την κατάλληλη στιγμή που θέλει να με πάρει ο ύπνος.

Δεν μπορούμε ν' ανταμώσουμε

Είναι δύσκολα να ερμηνεύσει κανείς, με παλαιό οπλοστάσιο επιχειρημάτων, αυτά που συμβαίνουν και αυτά κυρίως που θα ακολουθήσουν, στο χώρο της νεολαίας.
Η αλήθεια είναι, που έρχονται κάτι παλαιότερα κείμενα στην επιφάνεια και μου θυμίζουν ότι το κοινωνικό είναι και προσωπικό. Το παρακάτω κείμενο δεν θα μπορούσε να γραφτεί σήμερα και ας είναι για σήμερα.
Από τη βολή του καναπέ, από τις υποχρεώσεις που μας φόρτωσαν, από τους φίλους που δεν έχουμε, από τους προγραμματισμούς για μια μίζερη ζωή, από το χρόνο που κλέψαμε πιστεύοντας ότι μπορούμε να τον πληρώσουμε… ακόμα και αν κάποτε είχαμε μπερδευτεί στις πορείες με βασικό αίτημα την ελευθέρια και την δημοκρατία, από εκείνες τις πορείες μέχρι τις σημερινές των νέων παιδιών, υπάρχει χάσμα αξεπέραστο.
Είναι αυτό το χάσμα που απομάκρυνε την αλληλεγγύη των γενεών και έκοψε απότομα μια αλληλουχία. Την κληρονομιά την ξοδέψαμε στα χρηματιστήρια και στο ευ ζην. Ξεπουλήσαμε την ψυχή μας στο διάολο και τώρα ο δρόμος, εκεί που γίνονται οι συναντήσεις, των παιδιών, φαντάζει γκρεμός. Δεν μπορούμε πλέον να μπούμε στην παρέα. Δεν μπορούμε να ανταμώσουμε…

Αυτό που με ανησυχεί περισσότερο είναι η ανικανότητα να καταλάβουμε τη νεολαία. Αυτό θα έπρεπε να είναι το κυρίαρχο σήμερα, γιατί αλλιώς οι σχεδιασμοί για το μέλλον είναι στην άμμο παλάτια, ή καλλίτερα προσάναμμα σε μια φωτιά που θα μας κάψει. Τίποτα δεν έχουμε διδαχτεί τελικά, ο εμφύλιος σ’ αυτή τη χώρα φαίνεται πως δεν θα τελειώσει ποτέ. Αυτή γενιά η γενιά μας, δεν ξέρω ακόμα πόσες ήττες θα βιώσει.
Λέτε να γεμίσαμε κουκουλοφόρους έτσι ξαφνικά; Λέτε να γεμίσαμε χιλιάδες «γνωστούς αγνώστους» σε όλη την Ελλάδα;
Τα παιδιά μας είναι. Τα παιδιά μας που βγαίνουν στους δρόμους με θυμό μεγάλο. Τα παιδιά μας που βγαίνουν έξω από τα άθλια σχολεία. Τα παιδιά των ντιλίβερι, της μειωμένης απασχόλησης των άχρηστων πτυχίων. Τα παιδιά που σιχάθηκαν το σύστημα, που σιχάθηκαν την διαπλοκή, τα παιδιά που δεν θέλουν να μας μοιάσουν, σπαταλώντας το χρόνο τους, κυνηγώντας το βόλεμα και την διασφάλιση του πλαισίου. Τα παιδιά μας που είναι «τέκνα της ανάγκης και ώριμα τέκνα της οργής»

Μια μουτζούρα

Το μέγεθος της καταστροφής ήταν αδύνατο να αποτυπωθεί στις λίγες λέξεις του χθεσινού κειμένου, ίσως μια φωτογραφία από το κτήριο της «Παλλάδας» της Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών, να αποτυπώσει, χωρίς σχόλια, την εικόνα των ερειπίων. Κατακερματισμένο, πλέον, πολύχρωμο από τις αλλαγές χρήσης, αλλού ανακαινισμένο, αλλού ερειπωμένο, αποτελεί σήμα κατατεθέν για ένα κόμμα, που κυριάρχησε και ακόμα κυριαρχεί, οδηγώντας την Κέρκυρα στον μαρασμό.
Το «ξεκατίνιασμα» των στελεχών του, συνεχίζεται με αμείωτους ρυθμούς. Μαγική εικόνα.
Εύλογα θα ρωτήσουν οι αναγνώστες. Θα τα έκανε καλλίτερα η Ν. Δ; Να διευκρινίσω: όταν γράφω για το ΠΑΣΟΚ περιλαμβάνω και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η Ν.Δ εδώ και πολλά χρόνια έχει προσχωρήσει στο ΠΑΣΟΚ, είναι η μικρότερη μπάμπουσκα που αν ανοίξουμε το καπάκι θα την βρούμε από κάτω,
Εύλογα κάποιοι που πίστεψαν, αγωνίστηκαν και ονειρεύτηκαν καλλίτερες μέρες, να έχουν αντιρρήσεις με την ισοπεδωτική και υπερβολική χροιά των παραπάνω. Είναι γιατί δεν ξέρω να ζωγραφίσω μια μουτζούρα και τέλος πάντων για τον κανόνα ο λόγος.
Νομίζω ότι τα περιθώρια της ανακύκλωσης έχουν εξαντληθεί, το χωράφι κάηκε ούτε αγκάθια δεν φυτρώνουν πια. Δυστυχώς αυτό το μεσοδιάστημα, από το τέλος της μεταπολιτευτικής περιόδου στην επόμενη μέρα δεν ξέρουμε πόσο μεγάλη θα είναι η νύχτα. Υπομονή.

Αυτοί που μιλάνε σήμερα για ανασυγκρότηση είναι βαθιά νυχτωμένοι. Θυμάμαι κάποιους, στρογγυλοκαθισμένους πριν λίγα χρόνια στην βολική καρέκλα της εξουσίας. Τότε δεν είχε ανάγκη το κίνημα από ανασυγκρότηση, προείχε η ανασυγκρότηση της περιουσίας των συντρόφων.
Για το Πάγκαλο γράφει όλη η Ελλάδα, εγώ θα περιοριστώ στα χωρικά μας ύδατα. Άλλωστε η Κέρκυρα έχει όλες τις προϋπόθεσες να μπει πρώτη στο χορό. Η καλπάζουσα σχιζοφρένια, που παρακολουθούμε αυτά τα χρόνια δεν έχει περιθώρια για επιδείνωση. Ας ελπίσουμε η ραδιοφωνική κατάρα που έχω ξανακάνει απ’ αυτήν εδώ τη στήλη να τους πιάσει, να ησυχάσουνε και αυτοί και μαζί με αυτούς και ο τόπος
«Το μόνο χάσιμο που υπολήπτομαι και με τρομάζει είναι να χαθεί κανείς μέσα στον εγκέφαλο του. Να βρεθεί σε μια νοητική πραγματικότητα με πολλούς καθρέπτες κι εκατοντάδες είδωλα που όλα θα λένε την ίδια ιστορία, αλλά σε διαφορετική γλώσσα το καθένα. Οι ματαιωμένοι διάλογοι να γίνουν σκοινί από λέξεις στο λαιμό σας, η χρόνια σιωπή να εκραγεί, να σκάσει το δέρμα να ανοίξουν τα χέρια, τα πόδια σε πληγές από το ανείπωτο. Η ιατρική έχει τις μεθόδους και τις ορολογίες της γι’ αυτές τις καταστάσεις. Εμείς το λέμε απόσυρση. Και κοιτάμε ποια μάρκα προσφέρει τις καλύτερες ευκαιρίες για να πάρουμε καινούργιο. Σαρκίο…»