Με την αριστερά

Με τις αυριανές εκλογές, ανοίγει ουσιαστικά μια καινούργια περίοδος, για τη χώρα μας, οι δυνάμεις του δικομματισμού, ενωμένες πλέον, θα επιδιώξουν μια κυβέρνηση για να υπηρετήσουν τους όρους του επαχθούς μνημονίου, που υπέγραψαν. Ακόμα και αν τους δώσει το δικαίωμα το αποτέλεσμα, η 7η Μαΐου θα αποτελέσει την αφετηρία του μεσοδιαστήματος, για το πέρασμα στη νέα εποχή.
«Οι δύο μεγάλες παρατάξεις, μέσα από το όψιμο μασκάρεμα τους, όχι μόνο δεν θυμίζουν τις αρχές τους, αλλά πείθουν και τον εκ γενετής ηλίθιο, ότι αποτελούν ένα κόμμα όπου απλώς οι σφετεριστές του θρόνου διαφωνούν για τον θρόνο, όχι για την ακολουθητέα πολιτική. Παρά την εκκωφαντική του κοινοτοπία, το επιχείρημα ισχύει: η πολιτική της χώρας πλέον ασκείτε με έξωθεν υπαγόρευση και ο καβγάς των δυο μεγάλων κομμάτων αφορά τη θεσιθηρία και το κυνήγι των θησαυρών που αναμένονται. Τίποτα άλλο. Δεν υπάρχει κάτι που έπραξε η κυβέρνηση - σωστό ή λάθος - και δεν θα το έπραττε η αντιπολίτευση αν κρατούσε τα ηνία της χώρας»
Προ δωδεκαετίας απόσπασμα από άρθρο του Κωστή Παπαγιώργη. Πόσο μυαλό πια χρειάζεται. Πόσο χρόνια αμνησίας πρέπει να περάσουν.
Παρακολουθώντας τις τελευταίες εκβιαστικές κινήσεις του συστήματος – δεν δίστασαν στη Ν.Δ να ντύσουν με θεϊκούς στίχους του Ελύτη, την τελευταία
διαφημιστική τους καμπάνια με την Άγια Σοφιά να δεσπόζει και να θυμίζει εποχές αλήστου μνήμης - καταλαβαίνει κανείς ότι το τέλος είναι πολύ κοντά. Έτοιμοι ακόμα και να προκαλέσουν διπλωματικό επεισόδιο, με ηλιθιότητες του τύπου «θα πάρουμε την πόλη» για να κερδίσουν λίγες ψήφους από τους συγγενείς τους, της Χρυσής Αυγής και του Καρατζαφερη. Έλεος!

Αν τους κοιτάξετε στα μάτια θα καταλάβετε την απάτη. Η δόξα και το χρήμα είναι ο Θεός τους, αυτά και η ιδεολογία τους. Τα μάτια τους, γυαλίζουν. «Μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά» όμως λέει και ένα τραγούδι μιας ένδοξης εποχής.
Γι’ αυτό σας λέω ο δρόμος είναι αριστερά.
Ακόμα ακούονται οι φωνές από το «Λαζαρέτο».
Φαντάζεστε ένα απ΄ αυτούς τους χαρτογιακάδες, που για να σώσουν το σύστημα, ξεπούλησαν τη χώρα, να οδηγείται στο εκτελεστικό απόσπασμα; Και εκεί συμφωνία θα κάνει. Φαντάζεστε ένα απ’ αυτά τα ανθρωπάκια που παραδόθηκαν αμαχητί, δίπλα στο Νίκο Μπελογιάννη; Θα τρέμει, λουσμένο από κρύο ιδρώτα και θα διαπραγματεύεται, όχι την ιδεολογία του, που δεν έχει, αλλά τη μάνα του για να γλιτώσει το τομάρι του.
«Δεν είναι δυνατοί, επιθετικοί μόνο. Δεν είναι ελεύθεροι, αλλά αδειούχοι. Δεν είναι πονόψυχοι, αλλά ευγενικοί. Ούτε καλοί – απλώς καθωσπρέπει».
Με την αυριανή ψήφο στα κόμματα της αριστεράς, να επιταχύνουμε τι εξελίξεις. Να μειώσουμε το χρόνο του μεσοδιαστήματος που ακολουθεί. Με την αριστερά χωρίς δεύτερη σκέψη.

Ο δρόμος είναι αριστερά

Νομίζω ότι τα έχω γράψει όλα, αν η πλειοψηφία του εκλογικού σώματος είναι ευχαριστημένη απ’ αυτή την κατάσταση, ας την επιβραβεύσει… Ανασύρω την επιστολή, του Βασίλη Αλεξάκη, προς τον ΣΥΡΙΖΑ, αποδεχόμενος τότε, την πρόταση, να συμμετάσχει στο ψηφοδέλτιο των ευρωεκλογών. Για όλα αυτά που με το δικό του ξεχωριστό τρόπο στηλιτεύει, ο δρόμος που θα μας βγάλει από το αδιέξοδο είναι αριστερά…
«Επειδή πιστεύω ότι ο πολιτισμός μιας κοινωνίας κρίνεται από τον τρόπο που συμπεριφέρεται στα ασθενέστερα μέλη της, επειδή τα κέρδη του κεφαλαίου δεν καταλήγουν ποτέ στις τσέπες των εργαζομένων,
Επειδή δεν δέχομαι να ονειρεύονται άλλοι για λογαριασμό μου,
Επειδή δεν θέλω να ζήσω σε μια καμένη γη που την περιβάλλει μια βρώμικη θάλασσα, ούτε σε μια κοινωνία όπου επιπλέουν οι απατεώνες σαν τους φελλούς,
Επειδή μια χώρα που περιθωριοποιεί τους ηλικιωμένους και τους νέους είναι μια χώρα χωρίς μέλλον και χωρίς παρελθόν,
Επειδή δεν καταλαβαίνω πώς γίνεται οι αδέσποτες σφαίρες να βρίσκουν πάντα τον στόχο τους,
Επειδή δεν μπορώ να πιστέψω ότι υπάρχουν γονείς που δεν θέλουν τα παιδιά τους να μάθουν να σκέφτονται ελεύθερα,
Επειδή απαραίτητη προϋπόθεση για την χειραφέτηση της παιδείας είναι ο διαχωρισμός Εκκλησίας και Κράτους,

Επειδή η θέση των εικονισμάτων είναι στις εκκλησίες και όχι στα σχολεία, τα δικαστήρια και τους στρατώνες,
Επειδή το Βυζάντιο δεν συνεχίζει την Αρχαιότητα αλλά την αναιρεί όπως η νύχτα αναιρεί τη μέρα,
Επειδή, όπως έλεγε ο Μανόλης Αναγνωστάκης, πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά,
Επειδή κάποτε πρέπει να γίνουν γνωστά τα περιουσιακά στοιχεία της Εκκλησίας και των μοναστηριών,
Επειδή μια χώρα όπου έχουν ανθίσει τόσα τραγούδια για τη «μαύρη» ξενιτιά θα έπρεπε να συμπεριφέρεται διαφορετικά στους ξένους,
Επειδή η Ευρώπη φέρει το όνομα μιας μετανάστριας από τη Φοινίκη που έπεσε θύμα βιασμού,
Επειδή ευελπιστώ ότι θα ισχύσει κάποτε η δημοτική και για τα κύρια ονόματα,
Επειδή με ξαφνιάζει το γεγονός ότι το τόσο διαδεδομένο όνομα Γιάννης δεν εμφανίζεται σε κανένα δελτίο ταυτότητας,
Επειδή θεωρώ ότι η ωραιότερη λέξη που έδωσε η Ελλάδα στον κόσμο είναι η λέξη διάλογος,
Επειδή η λέξη μονόλογος είναι δυστυχώς κι αυτή ελληνική,
Επειδή κανένας λαός δεν δικαιούται να κομπάζει για τη γλώσσα του, γιατί καμιά δεν είναι δημιούργημα ενός μόνο λαού,
Με μεγάλη μου χαρά θα πάρω μέρος στον αγώνα που διεξάγει ο ΣΥΡΙΖΑ για τις Ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου»
Διαφορετικά για να θυμηθούμε και τον Νερουδα «Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλάει σε όποιον δεν γνωρίζει…»

Η Πρωτομαγιά είναι αριστερά

Τελευταία εβδομάδα πριν των εκλογών, το διεφθαρμένο σύστημα, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να κρατηθεί στην εξουσία, μετέρχεται μεθόδους, που αγγίζουν τα όρια της γελοιότητας. Τα δυο κόμματα, που οδήγησαν τη χώρα στη καταστροφή, εν μέσω χαλασμάτων κινδυνολογούν. Ρητορεύουν σε χρόνο μέλλοντα, για την επερχόμενη καταστροφή, που θα επιφέρει μια αριστερή διακυβέρνηση, τη στιγμή που δεν έχουν αφήσει τίποτα για να καταστρέψουν οι άλλοι. Τι να καταστρέψει η αριστερά; Την πρόλαβαν, ο Σημίτης, ο Καραμανλής ο νεότερος και εσχάτως ο Γιωργάκης. Σήμερα αυτομαστιγώνονται για το κακό που μας έκαναν και απαρνούμενοι το παρελθόν, μας ζητούν ακόμα μια ευκαιρία. Δεν θα την έχουν.
Πρωτομαγιά αύριο και ένα παλιότερο κείμενο από το «αγέρι στα γραφτά μας», έρχεται για να μας επιβεβαιώσει. «είναι μοιραίο σ’ αυτήν την πατρίδα να μην θριαμβεύουν οι πρωτομαγιές…
«Οι Πρωτομαγιές αυτής της πατρίδας δεν κατόρθωσαν ποτέ να πείσουν για τις λουλουδιαστές προθέσεις τους. Οι εκρήξεις των χρωμάτων τους ξέβαφαν γρήγορα μπροστά στο σκουροκόκκινο των πληγών, τα τραγούδια τους έφερναν άλλοτε σε οργισμένα θούρια κι άλλοτε σε μοιρολόγια και το ροδόσταμό τους έπαιρνε μια γεύση στάχτης. Κάτω από τον ακκισμό των περίτεχνα πλεγμένων στεφανιών, όλο και ξασπρίζουν τα ξόδια αθροιζόμενων συνοικιακών επιταφίων και η ζέστη δε στεγνώνει την υγρασία των τελευταίων ασπασμών. Των τελεσίδικων. Αν είναι αυτή κληρονομιά του Άδωνη καθώς αποσύρει την ομορφιά του από των θνητών το φθόνο ή πάλι λύτρα για την απελευθέρωση της Περσεφόνης - ναύλος για να διασχίσει κόντρα τον Αχέροντα και να συνδράμει στις σοδειές τη μάνα της - κανείς δε μπορεί να πει με βεβαιότητα. Σίγουρο μονάχα είναι πως στα γλέντια των σάτυρων και των σειληνών κερνούν βρασμένο στάρι και μέσα από τα δόντια τους τάζουν ανταπόδοση.
Η ιστορία το΄ χει να τρέφονται με σάρκες σφριγηλές οι παπαρούνες και οι ασφόδελοι σ΄ αυτό το ανοιξιάτικο κομμάτι γης, που εύκολα ξεγελάει τον αμύητο με το ήπιο του τοπίου του. Μόνο οι λέξεις προδίδουν ότι ψιθυριστά μαθεύτηκε, λέξεις που έγιναν ποιήματα και μετά μπήκαν τραγούδια σ΄ όλα τα στόματα. Κάθε τραγούδι και νεκρός. Μην ξεχαστεί η μάνα που μοιρολογάει τον ακριβό της απλωμένον σε μια πεσμένη πόρτα, οι γειτονιές που κάηκαν σ΄ ένα πρωινό απ΄ την κουκούλα και το τεντωμένο δάχτυλο, ο Μεγαλέξανδρος των δικών μας χρόνων που δεν καταδεχόταν την υπεροψία του ονόματός του - χίλιοι Αλέξανδροι δε φτουρούν έναν Αλέκο - που αφού ξεθέωσε στο κυνηγητό τον ψυχοπομπό του, απροσδόκητα τον ακολούθησε μέσα σ΄ έναν ορυμαγδό από λαμαρίνες, γυαλιά και λάστιχα, σ΄ ότι στα σβέλτα αρχειοθετήθηκε ως μοιραίο. Μοιραίο είναι σ΄ αυτή την πατρίδα να μη θριαμβεύουν οι Πρωτομαγιές. Και πώς αλήθεια; Όλου του κόσμου τα μπουκέτα φτάνουν να κρύψουν τ’ αγκάθια της μνήμης κι όλα των νερών τα κελαρύσματα μπορούν να σβήνουν την αλμύρα των δακρύων;»

Πως αλλιώς να το πω… Να συνεργαστεί

«Αν ήταν η αριστερά ενωμένη…» Δεν τρέφω αυταπάτες. Υπάρχουν αγεφύρωτες ιδεολογικές και προγραμματικές διαφορές. Είναι διαφορετικά κόμματα αυτά που σήμερα είναι στη βουλή και τα μικρότερα, εκτός βουλής. Δεν σας κρύβω ότι νοιώθω μια συμπάθεια για όλα. Ψηφίζω αριστερά κόμματα, ανάλογα με τις πολιτικές συγκυρίες. Ψηφίζω αριστερά ακόμα και αν έχω σοβαρές διαφωνίες. Ψηφίζω κρίνοντας την ωφέλεια της ψήφου μου την δεδομένη χρονική στιγμή. Εξοργίζομαι όταν ακούω κομματικά στελέχη, ενός αριστερού κόμματος, να θεωρούν ότι μόνο το κόμμα τους είναι αριστερό και αντιμετωπίζουν με απαξίωση τα υπόλοιπα. Πολλές φορές αποτελεί και βασική αιτία να αλλάξω την επιλογή μου. Δεν αναφέρομαι σε συγκεκριμένο κόμμα, άλλωστε αυτό συμβαίνει λιγότερο ή περισσότερο σε όλα.
Στις επικείμενες εκλογές, εμείς που έχουμε ξεπεράσει τις αγκυλώσεις των στενών κομματικών ορίων, θα χαρούμε όταν το άθροισμα των ποσοστών των κομμάτων της αριστεράς είναι υψηλό. Και θα χαρούμε όταν το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΔΗΜΑΡ αυξήσουν τα ποσοστά τους. Πιο απλοϊκά δεν γίνεται να το γράψω. Εμείς που είμαστε απ’ έξω αναγνωρίζουμε τους αγωνιστές, τους ανθρώπους που φυλακίστηκαν, που διώχθηκαν, που αντιστάθηκαν, που θυσιάστηκαν. Και τα τρία κόμματα, όπως και αυτά που είναι εκτός βουλής, έχουν τέτοιες αναφορές.
Η αριστερά δεν μπορεί να γίνει ένα κόμμα, μπορεί όμως, σήμερα που ο Λαός βρίσκεται αντιμέτωπος με το πιο σκληρό πρόσωπο του καπιταλισμού, που φτάνει στα όρια το κανιβαλισμού, να συνεργαστεί. Να συνεργαστεί σε ένα συνασπισμό κομμάτων, και κινημάτων ώστε να αποκτήσει μεγαλύτερη δυναμική και να βοηθήσει να βγει η χώρα από το τέλμα.

Μια εβδομάδα προ των εκλογών να ξαναθυμίσω, αυτό που έγραψα την πρώτη της Άνοιξης. «Γιατί πάλι με την αριστερά; Για την προσδοκία, που δεν έπαψε όλα αυτά τα χρόνια. Γιατί η αριστερά είναι έρωτας, είναι πάθος, είναι βάσανο, είναι πόνος και καημός. Ακόμα και σήμερα που γίνεται ποτάμι και απειλεί να γκρεμίσει το δικομματικό σύστημα ή για να ακριβολογούμε, που θα γκρεμίσει το δικομματικό σύστημα, την εσωστρέφεια που την βασανίζει δεν λέει να την εγκαταλείψει.
Όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν να συνηγορούν: Ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας αρχίζει να εμπιστεύεται πλέον την αριστερά. Τα αντανακλαστικά της κοινωνίας αποδεικνύεται ότι για άλλη μια φορά, προπορεύονται ίσως ακόμα και αυτού του ίδιου του χώρου που καλείτε να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στις μέρες που έρχονται.
Σήμερα η αριστερά περνάει από την θεωρία στην πράξη, από την διαμαρτυρία στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης και τις σοβαρές επιπτώσεις που έχει επιφέρει στην ελληνική κοινωνία. Πέρα από την ενίσχυση των ποσοστών της και την αποδοχή της κοινωνίας, χρειάζεται και ενίσχυση στο εσωτερικό της.
Να επανέλθουμε στην αρχή, στην Άνοιξη. Στην άνοιξη της εποχής, της ελπίδας, της προσδοκίας, της αριστεράς. Αν αντέξαμε όλα αυτά τα χρόνια, γιατί από ότι θυμάμαι ήττες μετράμε, είναι ο έρωτας που μας κράτησε στην αριστερά.

Ας μεγαλώσει κι άλλο…

Σας έλεγα ότι περίμενα περισσότερη ταπεινότατα, πιο χαμηλωμένο βλέμμα, περισσότερο σεβασμό, στους ανέργους, στους συνταξιούχους, στους εργαζόμενους, στους κατεστραμμένους επαγγελματίες, στο Λαό που υποφέρει.
Τα κόμματα, που κυβέρνησαν μέχρι σήμερα, με τις παραφυάδες τους, επιδεικνύουν μια εντελώς αντίθετη συμπεριφορά απ’ αυτήν που ακολουθεί η κοινωνία.
Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον, ο Λαός δείχνει αξιοθαύμαστες αντοχές. Με αλληλεγγύη και συνεργασία, αντέχει στην μεγαλύτερη μεταπολεμική κρίση. Απεναντίας τα κόμματα που τον οδήγησαν σ’ αυτή τη καταστροφή, μετέρχονται τις ίδιες μεθόδους, προκείμενου να υφαρπάξουν για άλλη μια φορά την εξουσία.
Σε λίγες μέρες, θα κριθεί η δική μας αξιοπιστία, θα κριθεί η αντοχή μας για άμυνα μπροστά σ’ αυτήν την ισοπέδωση άξιων, θα κριθεί η συμπεριφορά μας και η αλληλεγγύη απέναντι στις επόμενες γενιές, απέναντι στα παιδιά μας.
Θα κριθεί αν αυτά που καταγγέλλουμε για τα κόμματα εξουσίας τα εννοούμε.

Όλα αυτά τα χρόνια, με κάποιο τρόπο μαγικό το μεγάλο τμήμα του εκλογικού σώματος, χωρίς παρεκτροπές, ακολουθούσε την προκαθορισμένη πορεία. Δίνοντας πιστοποιητικό νομιμότητας στους κατ’ εξακολούθηση «κλεφτές». Αυτή την φορά η σκληρή πραγματικότητα υπαγορεύει να αντιμετωπίσουμε την εκλογική διαδικασία με μέγιστη σοβαρότητα . Δεν είναι όλα θέαμα, για να χειροκροτούμε στο τέλος της παράστασης. Δεν μπαίνουν στο σπίτι μας μέσω του τηλεοπτικού κουτιού για να μας ψυχαγωγήσουν, μπαίνουν για να μας κλέψουν. Τα εκατομμύρια που μαζεύουν στους προσωπικούς τους λογαριασμούς, είναι και αυτά μέρος των ελλειμμάτων που καλούμαστε να καλύψουμε, τα υπόλοιπα, αποτέλεσμα της πολικής που ακολούθησαν για 38 χρόνια, προκειμένου να διατηρηθούν πάση θυσία στην εξουσία εναλλάξ
Το μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, αλλά και του εκλογικού σώματος, έχει στραφεί εναντίον του δικομματισμού και της λογικής των κομμάτων που κυβερνούν μέχρι σήμερα. Ας μεγαλώσει κι άλλο.

Πάμε Βαγγέλη

«Πάμε Γιώργο», είχε τον τίτλο στην δεύτερη έκδοση, την πρώτη δεν την θυμάμαι, «Πάμε Βαγγέλη» θα γράψουμε σήμερα, για να δούμε ότι σε όλη αυτή τη διαδρομή, προς τον Γκρεμό είχαμε κατεύθυνση, μέχρι που πέσαμε…
Πολλές φορές γυρίζω πίσω, για να κάνω τις αναγκαίες συγκρίσεις. Λες και δεν πέρασε ούτε μια στιγμή από αυτά που έγραφα τότε. Τα ίδια κα χειρότερα. Ζούμε ένα μεσαίωνα σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας. Θα τον ζήσουμε. Αλλά τουλάχιστον να τα λέμε, να τα γράφουμε, όχι που θα αλλάξουμε κάτι, αλλά για να αμυνθούμε ατομικά.
Για το ΠΑΣΟΚ και πάλι για να είμαστε επίκαιροι σήμερα με αυτά που συνέβαιναν εδώ και δεκαπέντε χρόνια.
Περπατούσα στην έρημη πόλη με σκοπό να γίνω ένα με το δρόμο, με τα σπίτια, με τα δένδρα, να διαλυθώ μέσα στα άλλα και να διαλύσω τους απρόσκλητους επισκέπτες, τους εφιάλτες, που με βασάνιζαν εκείνη τη νύχτα.
«Η Ελλάδα επιταχύνει με αποφάσεις για το μέλλον». Σταμάτησα μπροστά στην γιγαντοαφίσα, υπογραφή «ΠΑΣΟΚ», μικρή και υποβαθμισμένη, τα υπαρξιακά άρχισαν να υποχωρούν, το ΠΑΣΟΚ, αυτό το άγνωστο, με γέμισε ελπίδα. Επιτέλους είχα κάτι σοβαρό για να σκεφτώ. Το ΠΑΣΟΚ που υπογράφει, είναι η Ελλάδα που επιταχύνει με αποφάσεις για το Μέλλον. Το ΠΑΣΟΚ όμως πιο είναι; Είναι ένα κόμμα που είναι και δεν είναι. Που θέλει και δεν θέλει να έχει σχέση με τον ιδρυτή του. Που θέλει και δεν θέλει να έχει σχέση με την κυβέρνηση, παρότι αυτή αποτελείτε από στελέχη του. Αυτό το άγνωστο ΠΑΣΟΚ, υπογράφει το σύνθημα της ελπίδας και ταυτίζεται με την Ελλάδα. Αλλά για πια Ελλάδα πρόκειται; Για μια Ελλάδα πού μπορεί να κινηθεί με υψηλές ταχύτητες προς τα εμπρός ή θα χρειαστεί να πετάξει στην πορεία τα περιττά βάρη; Απορίες πολλές, που μπορεί να μου έδιωξαν τις σκέψεις που με βασάνιζαν εκείνη τη νύχτα, μου άνοιξαν όμως καινούργιους γρίφους. Ο πρώτος ενθουσιασμός για ένα μέλλον καλύτερο, πνίγηκε από τα ερωτηματικά. Καμία εγγύηση δεν μπορείς να πάρεις, απ’ αγνώστους, απ’ αυτούς που είναι και δεν είναι.

Στάθηκα με την πλάτη γυρισμένη μπροστά στη γιγαντοαφίσα, ήταν έξυπνη ιδέα, οι βιαστικοί οδηγοί δεν θα προσέξουν την υπογραφή, λίγοι σαν εμένα θα βρεθούν να μην τους πιάνει ο ύπνος και να κάνουν ανήθικους συνειρμούς. Τι να κάνουν και αυτοί οι διαφημιστές, δεν είχαν ένα ΜΑΡΤΙΝΙ ή έστω ένα απορρυπαντικό να διαφημίσουν, είχαν να διαφημίσουν ένα κόμμα και μάλιστα το ΠΑΣΟΚ. Καλά που τα κατάφεραν.
Γύριζα στο σπίτι, υπάρχουν και χειρότερα, οι εφιάλτες που με κράτησαν ξάγρυπνο εκείνο το βράδυ έμοιαζαν άκακα ζωάκια, μπροστά στην αγωνία να γαντζωθώ στο εθνικό όχημα που θα με οδηγήσει στο παράδεισο…
Πέρασαν δεκαπέντε χρόνια, που οδηγηθήκαμε; Το ζούμε. Σήμερα στην αφετηρία με καινούργιο μηχανοδηγό, πάλι με όχημα ΠΑΣΟΚ και με μνήμη σβησμένη ξεκινάμε…
Στις επόμενες εκλογές θα ξαναθυμηθώ αυτό το κείμενο και ελπίζω να μην συντρέχουν λόγοι να το ξαναχρησιμοποιήσω…

"Προεκλογική πρωταπριλιά διαρκείας"

Πριν ξεκινήσει η προεκλογική περίοδος, είχα βάσιμες ελπίδες, ότι ο πολιτικός λόγος θα προσαρμοστεί στην κρισιμότητα των στιγμών. Πίστευα ότι οι υπεύθυνοι για την σημερινή κατάσταση, απέναντι σε ένα Λαό, που υποφέρει, θα χαμήλωναν το βλέμμα, θα ζητούσαν μια τυπική συγνώμη, θα έριχναν τον τόνο της φωνής. Η διάψευση, ήρθε πριν ακόμα αρχίσει να μετράει επίσημα ο προεκλογικός χρόνος. Ίχνος σεβασμού, οι Μαυρογιαλούροι συνεχίζουν το βιολί τους.
Βρισκόμαστε στον απόηχο του διαγγέλματος του τοπικού Βουλευτή και υποψήφιου με την Ν.Δ Νίκου Δένδια. Παραδίνομαι!
Τα προβλήματα της Κέρκυρας, που έγιναν μνημεία, φρεσκοβαμμένα από τον κερκυραίο βουλευτή παρουσιάστηκαν, στα τοπικά Μ.Μ.Ε., έχοντας τη μορφή προγραμματικών δηλώσεων και μάλιστα «κοστολογημένων». Αυτό το τελευταίο, το «κοστολογημένων» έρχεται κατ’ ευθείαν από Γερμανία και φέρει την υπογραφή της τρόικας.
Μας καθησύχασε ο κ. Δένδιας, ότι λεφτά υπάρχουν για ότι υπόσχεται και μόλις εκλέγει, θα βάλει μπροστά τις μηχανές για την υλοποίηση τους. Ζητήματα που αφορούν την Περιφέρεια Ιονίων Νήσων, τους Δήμους της Κέρκυρας και των Παξών, αλλά και την Κεντρική εξουσία, τα πήρε στις πλάτες του, για να δώσει αυτός ο μόνος και μοναδικός, «κατόπιν ενεργειών του», τη μαγική λύση.

Με αρχηγική εμφάνιση μόνος, μπροστά στο Λαό του, παρέκαμψε τους πάντες, τον Περιφερειάρχη, το Δήμαρχο, το κόμμα του τη Ν.Δ, το Συνεταίρο του κόμματος του, το ΠΑΣΟΚ, που θα συγκυβερνήσουν, τα αρμόδια Υπουργεία, τους συνυποψήφιους του, κάθε αρμόδιο φορέα και έδωσε με «στοχευμένες» και «κοστολογημένες προτάσεις την προοπτική για την αναβάθμιση του Νομού, τη βελτίωση της καθημερινότητας, την ενίσχυση του τουρισμού και της απασχόλησης. Και μη χειρότερα.
«Μακάριοι οι ψηφίζοντες τιτλοφορεί το άρθρο του στην «Καθημερινή ο Παντελής Μπουκάλας «Με τόσο γκρίζο να βαραίνει το νου μας και να τον απελπίζει δυο χρόνια τώρα• με τα ψυχικά μας αποθέματα να φθείρονται ταχύτερα από τα οικονομικά μας• με έναν άνεργο σε κάθε σπίτι• με τους πολυπτυχιούχους νέους να μη βρίσκουν άλλη διέξοδο από τον ξενιτεμό, χρειαζόταν οπωσδήποτε κάτι ευφρόσυνο, κάτι αντικαταθλιπτικό. Και ιδού η παραμυθία, ιδού η προεκλογική πρωταπριλιά διαρκείας…»