Οι κύκλοι ξέρουν περισσότερα από τις ευθείες

Δεν ξέρω αν αυτό που βλέπετε είναι ανθρώπινο σώμα, λόφος ή κάποιο νυχτερινό τοπίο που αναδύεται από το σκοτάδι. Ξέρω μόνο ότι δεν υπάρχει ούτε μία γωνία μέσα του. Κι όμως, περιέχει περισσότερη αλήθεια για τη ζωή απ' όση χιλιάδες ευθείες γραμμές που σχεδιάσαμε για να την εξηγήσουμε.

Είναι η τρίτη φορά που δημοσιεύω αυτή τη φωτογραφία του Στάθη Ζεΐνη. Υπάρχουν εικόνες που κάνουν κι αυτές τους κύκλους τους. Επιστρέφουν όταν έχουν κάτι ακόμη να μας πουν. Και καμιά φορά η επιμονή μιας εικόνας λέει περισσότερα από την αναζήτηση μιας καινούργιας.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο φωτογράφος ονόμασε τη φωτογραφία του Apple. Από ένα μήλο ξεκίνησε, σύμφωνα με τον μύθο, η περιπέτεια του ανθρώπου. Από μια επιθυμία. Από μια ανυπακοή. Από την ανάγκη να εγκαταλείψει την ασφάλεια της βεβαιότητας και να βαδίσει προς το άγνωστο. Έκτοτε περιφερόμαστε στους κύκλους της ζωής, του έρωτα, του λάθους και της γνώσης, αναζητώντας όσα χάσαμε και όσα αγαπήσαμε.

Μας έμαθαν να προχωράμε μπροστά. Να αφήνουμε πίσω ό,τι πέρασε. Να βλέπουμε τον χρόνο σαν δρόμο. Μόνο που ο χρόνος δεν είναι δρόμος. Είναι θάλασσα. Και η θάλασσα πάντα επιστρέφει στην ακτή της.

Κοίτα γύρω σου. Οι εποχές επιστρέφουν. Ο άνεμος γυρίζει σε δίνες. Η γη, για να πάει μπροστά, περιστρέφεται αδιάκοπα γύρω από τον εαυτό της. Η φύση δημιουργεί σε κύκλους και κινείται σε κύκλους.

Επιμένουμε συχνά στις ευθείες, ακόμη κι όταν η ίδια η ζωή μάς καλεί να κινηθούμε κυκλικά. Κι όμως, οι πιο σημαντικές στιγμές της ζωής μας έρχονται συνήθως από εκεί που επιστρέφουμε. Ένα τραγούδι. Ένας δρόμος. Μια πόλη. Ένα βλέμμα που νόμιζες πως χάθηκε για πάντα.

Γιατί και οι άνθρωποι κύκλους κάνουν.
Υπάρχουν έρωτες που δεν κατοικούν πια στη ζωή μας, αλλά συνεχίζουν να κινούνται μέσα μας σαν πλανήτες σε αόρατη τροχιά. Απομακρύνονται, χάνονται σχεδόν από τον ορίζοντα, κι ύστερα ένα άρωμα, μια σιωπή, μια τυχαία συνάντηση τους φέρνει ξανά κοντά. Όχι για να ξαναρχίσουν. Για να μας θυμίσουν ποιοι υπήρξαμε.

Γι' αυτό με συγκινούν οι καμπύλες. Ένα κύμα, η γραμμή ενός λόφου, μια γυμνή γυναικεία πλάτη που αναδύεται από το σκοτάδι, η απαλή καμπύλη του κορμιού, το τόξο ενός γοφού που το φως αγγίζει για μια στιγμή πριν τον παραδώσει ξανά στη σκιά.
Υπάρχουν στιγμές που ένα ανθρώπινο σώμα μοιάζει να περιέχει ολόκληρη τη γεωγραφία της επιθυμίας και της τρυφερότητας. Η φύση δεν αγαπά τις γωνίες. Ούτε ο έρωτας. Η ζωή επιμένει να στρογγυλεύει όσα εμείς προσπαθούμε να τετραγωνίσουμε.

Οι ευθείες ενδιαφέρονται για την ταχύτητα. Οι κύκλοι ενδιαφέρονται για τη δικαιοσύνη. Και γι' αυτό ο χρόνος, αργά ή γρήγορα, επιστρέφει πάντα σε όσα άφησε ανοιχτά. Και ίσως τελικά οι κύκλοι να ξέρουν περισσότερα από τις ευθείες, γιατί γνωρίζουν ότι τίποτε αληθινό δεν χάνεται. Απλώς απομακρύνεται μέχρι να έρθει η στιγμή να επιστρέψει.