Τα ρούχα της ψυχής

Οι περισσότεροι άνθρωποι, εκτός από τα ρούχα τους, φορούν στολές.

Τη στολή της επιτυχίας, της γνώσης, της σοβαρότητας, της εξουσίας, της εμπειρίας. Τις φορούν τόσα χρόνια, ώστε κάποτε παύουν να είναι ρούχα και γίνονται δεύτερο δέρμα.

Έτσι συνηθίσαμε να γνωριζόμαστε. Μέσα από τίτλους, ιδιότητες και βιογραφικά. Σαν να προηγείται πάντοτε η ταμπέλα και να ακολουθεί ο άνθρωπος.

Οι ερωτήσεις έρχονται γρήγορα.
Τι δουλειά κάνεις;
Πού μένεις;
Έχεις οικογένεια;
Τι κατάφερες στη ζωή σου;

Κι όμως ο άνθρωπος βρίσκεται αλλού.
Βρίσκεται στις επιθυμίες που δεν εγκατέλειψε. Στις πληγές που έμαθε να κρύβει. Στις ήττες που τον δίδαξαν περισσότερα από τις νίκες. Στα όνειρα που εξακολουθούν να επιμένουν όταν όλοι γύρω του τα θεωρούν παράλογα.

Εκεί αρχίζει η πραγματική γνωριμία.
Εκεί γεννιέται και η οικειότητα.
Γιατί ο άνθρωπος είναι ένα αδιαίρετο σύνολο. Σκέψη, μνήμη, ψυχή, σώμα και επιθυμία. Είναι το βλέμμα του, η φωνή του, ο τρόπος που γελά, ο τρόπος που σιωπά. Είναι όσα λέει και όσα αφήνει ανείπωτα.

Η σάρκα έχει τη δική της γλώσσα. Το ίδιο και η ψυχή. Και οι δύο ζητούν το ίδιο πράγμα. Να αναγνωριστούν.
Γι' αυτό δύο σώματα μπορούν να βρεθούν πολύ κοντά χωρίς να συναντηθούν ποτέ δύο άνθρωποι. Και γι' αυτό δύο άνθρωποι μπορούν να αισθανθούν οικείοι πολύ πριν αγγίξει ο ένας το χέρι του άλλου.

Οι σημαντικές συναντήσεις της ζωής συμβαίνουν όταν πέφτουν οι στολές.
Όταν υποχωρεί η ανάγκη της επίδειξης.
Όταν σταματά η αγωνία της κατάταξης.
Όταν ένας άνθρωπος εμφανίζεται όπως πραγματικά είναι και ένας άλλος τον κοιτάζει με ενδιαφέρον αντί με περιέργεια.

Τότε αρχίζουν να φεύγουν ένα ένα τα ρούχα της ψυχής.
Όχι όλα μαζί. Ούτε εύκολα.
Ένα βλέμμα βγάζει ένα κουμπί. Μια κουβέντα λύνει έναν κόμπο. Μια στιγμή εμπιστοσύνης αφαιρεί ακόμη ένα στρώμα άμυνας.
Και τότε αποκαλύπτεται η πιο σπάνια αλήθεια.

Πίσω από τις στολές, πίσω από τις ταυτότητες, πίσω από όσα δείχνουμε στους άλλους, περιμένει πάντα ένας άνθρωπος να τον γνωρίσουν. Όχι για όσα πέτυχε. Για αυτό που είναι.

H φωτογραφία είναι του Pedro Dias