Τα αδέσποτα των λέξεων

Συγγνώμη που φεύγω κάθε τόσο από την καθημερινότητα.

Επιστρέφω πάντα. Οι δρόμοι μπορεί να μην έχουν γυρισμό, όπως λέει το τραγούδι, οι σκέψεις όμως έχουν. Και συνήθως επιστρέφουν φορτωμένες με πράγματα που δεν πρόσεξες την πρώτη φορά.

Κάποτε έψαχνα.
Με τη λαιμαργία του αχόρταγου παιδιού. Εκείνου που θέλει να προλάβει τα πάντα, να τα δει όλα, να τα ζήσει όλα. Και στο τέλος προσπερνά εκείνα που βρίσκονται ακριβώς μπροστά του.
Κοίταζα ψηλά. Πολύ ψηλά.
Στα αστέρια.
Στο άπειρο.
Στο τίποτα.

Και όσο κοιτούσα εκεί πάνω, μου διέφευγαν όσα περνούσαν δίπλα μου. Λέξεις, άνθρωποι, στιγμές. Εκείνες οι μικρές λεπτομέρειες που αργότερα αποδεικνύονται ολόκληρη ζωή.

Τώρα πια βρίσκω.
Βρίσκω πρόσωπα μέσα σε παλιές φωτογραφίες. Βρίσκω βιβλία που τότε δεν είχα την υπομονή να διαβάσω. Βρίσκω νοήματα κρυμμένα σε φράσεις που για χρόνια προσπερνούσα αδιάφορα.
Βρίσκω ακόμη τις γυναίκες που δεν έτυχε να γνωρίσω.
Εκείνες που εμφανίζονται ξαφνικά μέσα από λίγες σειρές κειμένου. Που αφήνουν μια φράση στο μυαλό σου και φεύγουν.
Κι ύστερα η φράση μένει.

Υπάρχουν μηνύματα που τα διαβάζεις και τελειώνουν.
Και υπάρχουν άλλα που συνεχίζουν να σε διαβάζουν εκείνα.
Μια παλιά φωτογραφία. Ένα τραγούδι που επιστρέφει από τα χρόνια. Μια πρόταση που φωτίζει ξαφνικά την οθόνη αργά το βράδυ.

Τελικά δεν βρίσκουμε αυτά που ψάχναμε.
Βρίσκουμε εκείνα που απορρίψαμε βιαστικά. Εκείνα που δεν είδαμε γιατί κοιτούσαμε αλλού. Εκείνα που περίμεναν υπομονετικά να χαμηλώσουμε το βλέμμα.

Ίσως γι’ αυτό οι πιο ενδιαφέρουσες συναντήσεις της ζωής να μην γίνονται ποτέ στην ώρα τους. Έρχονται αργοπορημένες. Όταν έχουν φύγει οι βεβαιότητες. Όταν έχουν κουραστεί οι θόρυβοι. Όταν δεν απομένει παρά η αλήθεια των λέξεων.

Γι’ αυτό φεύγω κάθε τόσο από την καθημερινότητα.
Και γι’ αυτό επιστρέφω.
Για να συναντήσω όσα βρίσκονταν πάντα εδώ.
Όσα περίμεναν σιωπηλά.
Σαν τα αδέσποτα.
Μόνο που αυτά δεν ζητούσαν τροφή.
Ζητούσαν να τα διαβάσω.

Η φωτογραφία είναι του Γιώργου Δηγαράκη